Βιβλιοκριτική "Κορίτσι διαμάντι" του Γιώργου Σ. Πολίτη

Κορίτσι-διαμάντι
Συγγραφέας: Γιώργος Σ. Πολίτης
Ημερομηνία έκδοσης: 01/2026
ISBN: 978-618-01-6428-2
Σελίδες: 384

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Ο άνθρωπος φέρει αποκλειστικό μερίδιο ευθύνης για τον δρόμο που αποφασίζει να διαβεί στη ζωή του, για τις επιλογές που κάνει, καλές ή κακές, και για την εξωτερική εικόνα που παρουσιάζει στους γύρω του. Αυτό, όμως, δεν ισχύει απόλυτα και φυσικά δεν ισχύει για όλους. Κι άλλοι πρόσθετοι παράγοντες επηρεάζουν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του, επομένως και την κατεύθυνση της προσωπικής του πορείας, με πρώτο και κυρίαρχο το οικογενειακό του περιβάλλον με ό,τι αυτό συνεπάγεται, παιδικά βιώματα και αγκαλιές, στιγμές χαράς και λύπης, προστριβών και απαγορεύσεων, τιμωριών και απειλών, ενθαρρύνσεων και προτροπών, συγκρίσεων και κατηγοριών, ένοχων σκέψεων, προκαταλήψεων κι ανείπωτων επιθυμιών.

Ο συγγραφέας Γιώργος Σ. Πολίτης στο νέο του βιβλίο, το κοινωνικό μυθιστόρημά του με τίτλο «Κορίτσι διαμάντι», που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2026 από τις εκδόσεις «Ψυχογιός», εστιάζει σε μια ανάλογη περίπτωση ανθρώπου που το οικογενειακό του περιβάλλον και ο τρόπος διαπαιδαγώγησής του επηρεάζουν καταλυτικά τον χαρακτήρα του, τη συμπεριφορά του και γενικότερα την ζωή του ολόκληρη. Όχι θετικά, φυσικά, αφού έντονα απωθημένα, παράπονα μικρά ή μεγάλα, συναισθηματικά κενά και όνειρα απατηλά, μυστικά και πολλά αναπάντητα ερωτηματικά, φαίνεται να εμποδίζουν την όποια θετική εξέλιξή του, δημιουργώντας ρωγμές στην ψυχή του, που με τα χρόνια γίνονται ακόμα πιο αισθητές, ακόμα πιο επικίνδυνες, ακόμα πιο οδυνηρές.

Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου του είναι η Ερατώ, μια γυναίκα σαράντα πέντε ετών, σωματικά και συναισθηματικά ταλαιπωρημένη από τις κακουχίες και τα σκληρά βιώματά της, που αποφασίζει συνειδητά να γυρίσει τον χρόνο πίσω, για να ανακαλύψει εκ νέου τον εαυτό της και για να αποδείξει, εν τέλει, στην ίδια, αλλά και στον αναγνώστη της ιστορίας της, το λογικό κι αυτονόητο, που όμως δεν γίνεται πάντα αντιληπτό. Πως η φαινομενική αδυναμία του ανθρώπου για τη διεκδίκηση των θέλω του και η επιλογή της σιωπής αντί της λεκτικής επίθεσης ως διαμαρτυρία δε λειτουργούν πάντα για το κακό του. Πολλές φορές, μαρτυρούν το αντίθετο, μια έντονη ψυχική δύναμη που αποτρέπει την οποιαδήποτε παραίτησή του από τη ζωή, που δεν τον εγκαταλείπει ποτέ στην πορεία του χρόνου, αντιθέτως τον βοηθά σταθερά να αντιμετωπίζει με σύνεση τα προβλήματά του και να προχωρά μπροστά, όσο όμορφο ή άσχημο μοιάζει να είναι το παρόν και το μέλλον του.

Η αναδρομή της ξεκινά από τα παιδικά της χρόνια, τότε που ως παιδί ακόμα πάλευε να χαρεί την παιδικότητά της, ανέμελη και χαρούμενη, παρέα με τα άλλα παιδιά της ηλικίας της. Τότε που, αντί για παιχνίδι, ωστόσο, βίωνε τη μοναξιά μέσα από την τήρηση αμέτρητων ηθικών κανόνων και πρέπει της μητέρας της, που την υποχρέωναν να συμπεριφέρεται ρομποτικά, να πράττει και να σκέφτεται ως ενήλικη, ως κάποια άλλη που στην πραγματικότητα δεν ήθελε να είναι. Η αδυναμία της να αντιδράσει ακόμα και ως έφηβη, κάνοντας την προσωπική της επανάσταση και διεκδικώντας τα αληθινά θέλω της, όπως θα όφειλε, φαίνεται να την οδηγούν στην αναγκαστική επιλογή της σιωπής, όχι όμως από επιθυμία παραίτησης και αυτοκαταστροφής, αλλά εξαιτίας του φόβου της αντίδρασης και της δειλίας της να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο τις συνέπειες των πράξεών της.

Η έλλειψη της ενθάρρυνσης από τη μητέρα της, η απουσία της αγκαλιάς και του μοιράσματος, η διατήρηση μυστικών από μέρους της και η διακριτή απόσταση που φρόντιζε να κρατά πάντα από την ίδια, σε συνδυασμό με την απουσία του πατέρα της, στιγμάτισαν το μέσα της για τα καλά σκοτεινιάζοντάς το σε όλη την υπόλοιπη ενήλικη ζωή της, παρά τις όποιες προσπάθειές της για μια εκ νέου διεκδίκηση της χαράς και της ευτυχίας. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των αποτυχημένων προσπαθειών δε θα μπορούσε να επιφέρει τίποτα άλλο στην περίπτωσή της, παρά αυτοαπομόνωση, αυτοτιμωρία, παντελή αδιαφορία και τάσεις παραίτησης.

Η Ερατώ μεγαλώνοντας χωρίς έκδηλη αγάπη και αγκαλιά, νιώθει έντονα την ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Οι λάθος επιλογές της, παρόλ' αυτά, της στερούν αυτό το δικαίωμα και τη σακατεύουν ακόμα περισσότερο συναισθηματικά. Το αδιέξοδο, πλέον, στο οποίο βρίσκεται εγκλωβισμένη για χρόνια ενισχύει και πάλι τον κανόνα της σιωπής στη ζωή της, όμως, όπως ήδη αναφέρθηκε, όχι ως πράξη παραίτησης από την ίδια τη ζωή, αλλά ως άμυνα του εαυτού της απέναντι στα χειρότερα που φαντάζεται πως θα ’ρθουν για λογαριασμό της. Η αγάπη φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο σε όλο αυτό που περνά, που υπερνικά, τελικά, την όποια απογοήτευσή της και αναδεικνύει την ομορφιά της ψυχής της ακόμα και στα δύσκολα. Είναι αυτή που τη βοηθά πάντα να βρίσκει τον τρόπο να συγχωρεί την αδικία, να νοιάζεται για τους δικούς της ανθρώπους και να φροντίζει γι’ αυτούς όταν πλέον τη χρειάζονται. Γιατί, όπως θα φανεί στο τέλος, η Ερατώ δεν είναι ένα οποιοδήποτε κορίτσι. Είναι ένα κορίτσι διαμάντι για το οποίο αξίζει κανείς να αναφερθεί και να το τιμήσει.

Ο συγγραφέας επιστρέφει στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 60' και φτάνοντας μέχρι τη δεκαετία του 80' για να καθρεφτίσει τη σημασία του φαίνεσθαι και της «κανονικότητας» σε μια κοινωνία άκρως υποκριτική και αποπροσανατολισμένη από τη βαθύτερη ουσία της, σε μια κοινωνία όπου η προίκα της ηθικής για πολλούς σήμαινε πολλά περισσότερα ακόμα κι από την προίκα των υλικών αγαθών. Η ιστορία του, παρότι προϊόν μυθοπλασίας, είναι αρκετά ρεαλιστική, καθώς καθρεφτίζει την πάλη της αστικής τάξης να διατηρήσει καθαρή την εικόνα της, ακόμα κι αν η πραγματικότητα που κρύβεται πίσω απ’ αυτή είναι εντελώς διαφορετική. Μια ιστορία που δεν απέχει σε πολλά σημεία από το σήμερα και που περνά πληθώρα μηνυμάτων στον αναγνώστη για το τι είναι τελικά σημαντικό στη ζωή και τι όχι, για τη δύναμη που έχει η αγάπη στη ζωή των ανθρώπων, για το κόστος της θυσίας και της αξιοπρέπειας, για τη δύναμη της συγχώρεσης και της προσφοράς, για το καλό που πάντα βρίσκει τον τρόπο να επιστρέφει στον άνθρωπο που το αξίζει και που ξέρει να το εκτιμά.

Γραφή μεστή, επιμελημένη και καλοδουλεμένη, ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα χαρακτήρων, από μια έμπειρη πένα που ξέρει πολύ καλά πως να κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και να το διατηρεί ολοζώντανο καθ’ όλη της διάρκεια της ανάγνωσης. Ένα βιβλίο που παρά τις πολλές σελίδες του διαβάζεται απνευστί και που οπωσδήποτε αξίζει να διαβαστεί.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ