Παρακολουθήσαμε τη μεγαλειώδη μουσικοθεατρική παράσταση “Το Μεγάλο μας Τσίρκο” στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Παρακολουθήσαμε τη μουσικοθεατρική παράσταση “Το Μεγάλο μας Τσίρκο” στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Μια υπέροχη παράσταση με τραγούδια, χορούς και ερμηνεία που ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος μαζί με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη διηγούνται την ιστορία της Ελλάδας από την αρχαιότητα μέχρι και τον Εμφύλιο Πόλεμο. Πάνω στη σκηνή βρίσκεται και μια ορχήστρα που δίνει ρυθμό και μελωδία στην αφήγηση σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου σε κείμενο Ιάκωβου Καμπανέλλη και σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια.

Στη συγκεκριμένη παράσταση ακούμε κάποια σχόλια ακόμα και για τη σημερινή εποχή μέσα από τους δύο παρουσιαστές, όπως είναι για τη φωτιά στο Μάτι και το μεγάλο δυστύχημα στα Τέμπη. Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος με σταθερή φωνή και πυγμή μάς διηγήθηκε την ιστορία του ελληνικού κράτους κρατώντας έναν ρόλο αυστηρό και συγχρόνως συγκινητικός ειδικά προς το τέλος της παράστασης με την αναφορά στην Καταστροφή της Σμύρνης. Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη από την άλλη, που ήταν μια αποκάλυψη σε έναν ρόλο που δεν την έχουμε συνηθίσει σε αυτόν της παρουσίασης, είχε μια θέση πιο ανάλαφρη και κωμική ωστόσο όταν ερμήνευαν και οι δύο μαζί τα τραγούδια της παράστασης η χημεία τους ήταν εμφανής και οι δύο μαζί με σθένος και δύναμη ψυχής έδωσαν τον παλμό και το συναίσθημα που έβγαζε το σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Το κύριο αφήγημα της παράστασης είναι η παρομοίωση πως η Ελλάδα είναι ο Κρόνος που τρώει τα ίδια της τα παιδιά. Μέσα στο σενάριο του έργου βλέπουμε να παρεμβάλλονται δάνεια, προστάτες, αφανισμοί, αλληλοσκοτωμοί, διωγμοί, μεταναστεύσεις, βασίλεια, αφεντάδες, προστάτες και οι ξένες δυνάμεις. Όλα δηλαδή όσα έχει η ελληνική ιστορία. Όλα αυτά με σεβασμό και προσοχή είναι δοσμένα στο κοινό που άλλοτε βλέποντάς τα από απόσταση γελάει ή θυμώνει κι άλλοτε λυπάται. Σε σημεία που ο ανθρώπινος σεβασμός στη ζωή δεν αφήνει τα περιθώρια για διακωμώδηση ο Πέτρος Ζούλιας και ο Ιάκωβος Καμπανέλλης φέρουν στοιχεία αρχαίας τραγωδίας, όπως είναι η Καταστροφή της Σμύρνης, που βλέποντας την κτηνωδία που έζησε ο ελληνικός λαός, ο θεατής συγκινείται, μιας και η επίκληση στο συναίσθημα ήταν αρκετά δυνατή. Η Καταστροφή της Σμύρνης ήταν μια σκηνή γεμάτη συγκίνηση, οι ερμηνείες των ηθοποιών εξαιρετικές αναπαριστώντας ανθρώπους που παλεύουν για τις ζωές τους και χάνουν δικούς τους συγγενείς. Από την άλλη μια αρκετά κωμική στιγμή, που ξεχωρίσαμε, ήταν η σκηνή με τον Καραγκιόζη να γίνεται βασιλιάς της Ελλάδος. Στον ρόλο του Καραγκιόζη ήταν ο Γιάννης Ζουγανέλης που τον απέδωσε άριστα με την ερμηνεία και τη σκηνική του παρουσία. Σκηνοθετικά ήταν μια πολύ μεγάλη παραγωγή και η σκηνή έμοιαζε να παίρνει όντως φωτιά. Ο θεατής ζούσε ένα κομμάτι εκείνης της εποχής. Αξίζει μια αναφορά στο κομμάτι το φωνητικό και στον υπέροχο μελωδό, Κώστα Τριανταφυλλίδη, που με τη φωνή του κατάφερε να μας συγκινήσει και να μας ταξιδέψει βαθιά στο συναίσθημα και στη μνήμη. Η φωνή του δυνατή και σταθερή ήταν άκρως συγκινητική. Έδωσε φωνή στο σενάριο, μια φωνή που λυγίζει τις καρδιές και των πιο δύσκολων ανθρώπων.

Συνολικά πρόκειται για μια παράσταση με ηθοποιούς που συνυπάρχουν αρμονικά και δένουν με το όλο κλίμα της παράστασης ερμηνεύοντας άλλοτε με σαρκασμό κι άλλοτε με την απαραίτητη ευαισθησία τους ρόλους που τους δίδονται. Το σενάριο και η σκηνοθεσία εξισορροπούν με μαεστρία ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία δίνοντας μια υπερπαραγωγή, ένα υπερθέαμα που αξίζει να το παρακολουθήσει μια οικογένεια. Το σενάριο μπορεί να αφορούσε την Ελλάδα από το χθες μέχρι και κάπου κοντά στη σημερινή εποχή ωστόσο το λεξιλόγιο άνηκε στη σύγχρονη εποχή χρησιμοποιώντας πολλές φορές και την αργκό, κάτι που έφερνε τον θεατή ακόμα πιο κοντά στο έργο. Σκηνοθετικά τα μεγαλεπήβολα σκηνικά που χρησιμοποιήθηκαν, έκαναν το έργο μεγαλειώδες άλλοτε να θαμπώνεται από την αίγλη κι άλλοτε να τρομάζει με την κτηνωδία, που παρακολουθήσαμε. Η μουσική μάς μετέφερε άλλοτε τη συγκίνηση κι άλλοτε τον ρυθμό που απαιτούσε το σενάριο και η σκηνοθεσία. Όμορφοι στίχοι που εξέπεμπαν πλήρως το νόημα της ιστορίας που παρακολουθούσαμε και μελωδίες που ή συγκινούσαν ή που έφερναν γέλιο. Το στοίχημα με τον θεατή το κερδίζει η παράσταση, η οποία μετουσιώνεται σε μνήμη. Το Μεγάλο μας Τσίρκο είναι μια μεγάλη παραγωγή που δεν περνά απαρατήρητη, ξεπερνά το κομμάτι της ιστορίας και μεταδίδει συναίσθημα, η μνήμη μέσα από την αφήγηση γίνεται βίωμα και ο θεατής μόνο απαρατήρητος δεν μένει σε αυτό. Η μνήμη χτυπάει τη φλέβα και η παράσταση αναβιώνει το συναίσθημα.