Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Πορφυρό Ποτάμι», του Γιούκιο Μισίμα, στο Θέατρο Μεταξουργείο. Πρόκειται για
παράσταση κοινωνικού ενδιαφέροντος, που μας μεταφέρει σε άλλες εποχές. Το
«Πορφυρό Ποτάμι», βασισμένο στο εμβληματικό έργο Το Δέντρο των Τροπικών του Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μισίμα, θίγει
δύσκολα θέματα που δεν συζητιούνται εύκολα στις κοινωνίες, όπως είναι: η
αιμομιξία, σχέσεις εξουσίας, οι αρρώστιες, δύσκολες σχέσεις μεταξύ γονιών και
παιδιών, ο έρωτας και οι καταστροφικές του τάσεις. Το έργο σε πολλά σημεία
ακολουθούσε το δίπολο σχήμα: έρωτας-εκδίκηση, ζωή-θάνατος,
απληστία-ανιδιοτέλεια, εξουσιαστές-εξουσιαζόμενοι, πίστη-απιστία. Οι ήρωες
εμφανίζονταν σε πολλά σημεία μονοδιάστατοι και χωρίζονταν σε καλούς και κακούς.
Στο κέντρο του έργου
βρίσκεται η Ικούκο, μια νεαρή γυναίκα ετοιμοθάνατη, εγκλωβισμένη σε ένα
αποπνικτικό οικογενειακό σύστημα, όπου τα όρια ανάμεσα στον έρωτα και τον
θάνατο, την επιθυμία και την τιμωρία, καταρρέουν. Η ερωτική σχέση με τον αδελφό
της μετατρέπεται σε τελετουργία αφανισμού, οδηγώντας σε ένα φινάλε ακραίας
σωματικής και ηθικής έντασης.
Στο σενάριο του Γιούκιο
Μισίμα χρησιμοποιήθηκαν και ποιητικές περιγραφές όπως όταν μιλούσαν οι ήρωες
για τα συναισθήματά τους ή όταν αναφέρονταν στα στοιχεία της φύσης, κάτι το
οποίο συνέβαινε συχνά. Οι ηθοποιοί που έπαιξαν στην παράσταση, Ιωάννα Ρούσσου,
Ελένη Φίλιππα, Ειρήνη Χαιρετάκη, Νίκος Χατζηπαπάς, Νίκος Χρηστίδης, είχαν να
αντιμετωπίσουν ένα πολύ δύσκολο ερμηνευτικά κείμενο και το προσέγγισαν με πολλή
προσοχή και σεβασμό. Πιστοί στους ρόλους τους διάβασαν τους χαρακτήρες που
υποδύονταν και μας μετέφεραν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους. Η αλλαγή στη
φωνή και τη χροιά, η κινησιολογία τους, οι μορφασμοί στα πρόσωπά τους μας
μετέφεραν τον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων που υποδύονταν. Η Ιωάννα Ρούσσου
απέδωσε στην ηρωίδα της την ήρεμη δύναμη, που έλειπε από το έργο, τη γυναίκα
πουθ είναι δίπλα στην οικογένεια και τους ακούει και τους προσέχει με νοιάξιμο
και φροντίδα. Η Ελένη Φίλιππα μάς μετέφερε την κακιά μητέρα που ανταγωνίζεται
την κόρη και το μόνο που τη νοιάζει είναι η περιουσία. Μια γυναίκα αυταρχική
και σκληρή. Η Ειρήνη Χαιρετάκη υποδύθηκε την άρρωστη κόρη μα και αντιδραστική
που δεν διστάζει να πάει κόντρα σε όλους. Ο Νίκος Χατζηπαπάς τον σκληρό πατέρα
που τους θέλει όλους υποταγμένους στη θέλησή του. Ο Νίκος Χρηστίδης τον δειλό
και συναισθηματικό γιο της οικογένειας. Το κλίμα της παράστασης ήταν σκοτεινό,
σε όλο αυτό βοήθησε η υποβλητική ατμόσφαιρα του Νίκου Χατζηπαπά. Ο σκηνοθέτης
του έργου κράτησε τις ισορροπίες ανάμεσα στο εικαστικό και τεχνικό κομμάτι ώστε
να εξυπηρετείται η έκβαση του σεναρίου. Η σκηνή ήταν λιτή και εύχρηστη,
εξυπηρετούσε τις ανάγκες των ηρώων στην είσοδο και έξοδό τους, και περιλάμβανε
δυο καναπέδες, ένα κόκκινο χαλί και κόκκινες κουρτίνες, ένας μεγάλος,
στρογγυλός καθρέφτης, κεριά κι ένα κλουβί με ένα πουλί, που συμβόλιζε τη
σκλαβιά και τον θάνατο. Η σκηνοθεσία ακριβής και μελετημένη ακολουθούσε το ύφος
του έργου και βοηθούσε στην αλλαγή των σκηνών. Η παλέτα των χρωμάτων ήταν
ανάμεσα σε κόκκινο, άσπρο και μαύρο, όπως ακριβώς και τα κοστούμια των ηρώων
υπό τη σχεδίαση του Δημήτρη Ντάσιου, ο οποίος μας μετέφερε όλη την αίγλη της
ιαπωνικής αυτοκρατορίας. Επιπλέον η μουσική ενορχήστρωση του Νίκου Ξανθούλη μάς
μετάγγισε όλη τη δυναμική, την ένταση και το μυστήριο που εγκιβώτιζε η
παράσταση.
Η παράσταση «Πορφυρό Ποτάμι»
είναι δύσκολη να κατανοηθεί από τον καθένα στη δική μας χώρα και εποχή ωστόσο
είναι μια πολύ προσεγμένη δουλειά από όλους τους συντελεστές που περνά
κοινωνικά μηνύματα και λόγω γυμνών σκηνών καλό είναι να την παρακολουθήσουν άτομα
άνω των 18 ετών.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ
0 Σχόλια