Βιβλιοκριτική: "Το παιδί μέσα μου" του Γιώργου Τσιβελέκου | Γράφει ο Γιάννης Μπουμέλης

Το παιδί μέσα μου
Συγγραφέας: Γιώργος Τσιβελέκος
Ημερομηνία έκδοσης: 02/2025
ISBN: 978-618-87575-0-9
Σελίδες: 120

Ιδιωτική Έκδοση

Γράφει ο Γιάννης Μπουμέλης

Διάβασα την ποιητική συλλογή "Το παιδί μέσα μου" του Γιώργου Τσιβελέκου. Διαιρεμένη σε τέσσερις θεματικές ενότητες («Πρώιμα και παιδικά χρόνια», «Ενήλικο παιδί», «Νοσταλγία», «Αναγέννηση») αποτελεί μια πολύ όμορφη ποιητική αποτύπωση μιας πορείας, σε πρώτη ανάγνωση του ίδιου του ποιητή-σε μια δεύτερη κάθε ανθρώπου, της πορείας από τα παιδικά χρόνια στην αποκαλούμενη "ενηλικίωση". Το ποιητικό υποκείμενο ταξιδεύει μπρος-πίσω στον χρόνο, θυμάται, ανασυντάσσει εικόνες, νοσταλγεί, άλλοτε μελαγχολεί, άλλοτε ελπίζει, σε μια διαρκή προσπάθεια να διατηρήσει αλώβητη όχι μόνο τη μνήμη, αλλά και την αγνότητα της ψυχής και να "συνομιλήσει" με την παιδικότητά του. 

«Μα και τι δε θα έδινα για να έκλεινα τα μάτια ξανά αθώα και να έδινα χρόνο να μου κρυφτούν, αν γνώριζα πως όλο και κάτι θα έβρισκα στο τέλος», λέει στο ποίημα "Κρυφτό". Ξέρει καλά ότι η αγνότητα των πρώτων χρόνων του βίου μας απειλείται καθημερινά σε έναν κόσμο σάπιο και μολυσμένο και δίνει τον αγώνα του, όπως γίνεται φανερό στο στίχο «Σε έναν κόσμο που βρίθει και βουλιάζει στον βάλτο της απληστίας, της αλαζονείας, τολμώ να φορώ κατάσαρκα την πανοπλία της αθωότητας» (ποίημα ‘’Πόλεμος’’). Είναι φορές που λυγίζει από θλιβερές διαπιστώσεις και απώλειες, («Θύμηση λειψή. Θύμηση πικρή. Καταδικασμένος ο άνθρωπος να ευτυχεί μόνο εκείνη τη στιγμή που ακόμα δεν το έχει συνειδητοποιήσει», ποίημα "Ύστερες στιγμές"), ακόμα και δυσοίωνες προβλέψεις («Άθελά μου, κοιτάζοντας τις καταστροφές που συντελούνται στον εικοστό πρώτο αιώνα, σκέφτηκα πως έτσι θα είναι σε εκατό χρόνια»), μα πάντα αναθαρρεύει και ξανασμίγει με το παιδί που κουβαλάει μέσα του επικαιροποιώντας διαρκώς τον τίτλο της συλλογής. 

Μέσα στα 59 ποιήματα εναλλάσσονται ο παιδικός ενθουσιασμός, η εφηβική ανησυχία, ο νεανικός ιδεαλισμός με τη μεστωμένη ματιά και τη ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων, που δεν καταλήγει ποτέ σε αλλοτρίωση και συμβιβασμό με τις φθορές του χρόνου, ισορροπία λεπτή, ιδιαίτερα επιτυχής όμως στην ποίηση του Γιώργου Τσιβελέκου («Κι αν δεν μπορώ να σκληρύνω άλλο, όπως επιβάλλεται, τι θα γίνει; Θα με ισοπεδώσετε;» ποίημα "Σκληραγώγηση").

Εξόχως συγκινητική η απεύθυνση του ποιητικού υποκειμένου σε πρόσωπα που τον έχουν σημαδέψει, στη μητέρα του, στον παππού του, στη γιαγιά του. Ιδού ένα μικρό δείγμα της "συνομιλίας" του με τη μητέρα του: «Μαμά, φοβάμαι να ανοίξω την πόρτα και τα παράθυρα, μην μπει η κακία μέσα στο σπίτι και το βεβηλώσει», από το ποίημα "Κρύο".

Η γραφή του Γιώργου Τσιβελέκου είναι βαθιά ευαίσθητη, προσιτή και απλή, χωρίς πουθενά να γίνεται απλοϊκή, είναι ποτισμένη από συγκίνηση και ευαισθησία. Μέσα στην εν λόγω συλλογή κάθε αναγνώστης μπορεί να βρει κομμάτια του δικού του εαυτού, να συναρμολογήσει εκείνα που λείανε ο χρόνος, εκείνα που ξεχάστηκαν στον βάλτο της καθημερινότητας, εκείνα που περιμένουν μια εκ νέου βίωση («Όταν πρωτοαντίκρυσα τη ζωή, ήταν ονειρεμένη, γιατί φορούσα τα μάτια παιδιού», ποίημα "Μάτια παιδιού").

Κλείνοντας, σε αυτή τη συλλογή ο Γιώργος Τσιβελέκος, ως εξαιρετικά ταλαντούχος ποιητής, καταθέτει ποιητικό τω τρόπω το δικό του μανιφέστο για τη ζωή:

«Πρεσβεύω την αθωότητα και την αγνότητα,

ακόμα αι το κουτό και απονήρευτο,

που συχνά πέφτει σε παγίδες,

και δε με πειράζει καθόλου,

γιατί βαθιά μέσα μου

από εκεί που απορρέει η ποίησή μου,

ξέρω πολύ καλά

πως έτσι θα έπρεπε να είναι ο κόσμος».

Περισσότερα για το βιβλίο: εδώ