Βιβλιοκριτική: "Η αγελάδα με τις καφέ βούλες" της Ανδριάνας Ματθαίου

Η αγελάδα με τις καφέ βούλες
Συγγραφέας: Ανδριάνα Ματθαίου
Εικονογράφηση: Δήμητρα Παπαδημητρίου
Ημερομηνία έκδοσης: 06/2025
ISBN: 978-618-239-138-9
Σελίδες: 36

Εκδόσεις Διάνοια

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Πόσο χαίρομαι όταν διαβάζω παιδικές ιστορίες, σας το έχω αναφέρει. Όμως, υπάρχουν κάποιες ιστορίες, οι οποίες μας παραδειγματίζουν, υπάρχουν κάποιες ιστορίες που παραλληλίζουν καταστάσεις και συμπεριφορές με όμορφο και περιγραφικό τρόπο, που πραγματικά με κάνουν να θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας.

Μια από αυτές τις ιστορίες, είναι και η σημερινή, της Ανδριάνας Ματθαίου, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας υπάρχει στο τέλος του άρθρου.

Θέλετε να σας την αναφέρω;

Είμαι βέβαιη ότι απαντήσατε όλοι θετικά, γι’ αυτό δεν χάνω άλλο χρόνο. Καθίστε αναπαυτικά και πάμε παρέα να σας διηγηθώ μια τρυφερή ιστορία.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα όμορφο αγρόκτημα το οποίο ήταν γεμάτο πολλά και διαφορετικά ζωάκια, υπήρχε ανάμεσά τους και μια αγελάδα. Η αγελάδα αυτή, ήταν καλόκαρδη όμως αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα. Είχε μια ιδιαιτερότητα την οποία δεν αποδεχόταν.

Θέλετε να σας την αποκαλύψω;

Ωραία, θα σας πω. Στο σώμα της η αγελάδα μας, είχε πολλές καφέ βούλες, όμως δεν τις ήθελε, δεν της άρεσαν καθόλου. Όπως καταλαβαίνετε με λίγα και απλά λόγια, δεν της άρεσε ο εαυτός της και ήθελε να είναι άλλη από αυτή που ήταν!

Η αγελάδα μας λοιπόν δεν είχε αυτοεκτίμηση, δεν αγαπούσε τον εαυτό της και συνεχώς ήταν λυπημένη.

Ναι, ήθελε να έχει ένα σώμα χωρίς βούλες, ένα σώμα καθαρό, ένα σώμα λευκό σαν το λευκό άλογο που ζούσε στο ίδιο αγρόκτημα. Αντιλαμβάνεστε ότι αυτό ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα για την αγελάδα. Αν δεν αγαπάμε αυτό που είμαστε, αν δεν μας αρέσει κάτι πάνω μας που δεν μπορεί να αλλάξει, αυτό μας προκαλεί στενοχώρια, άγχος και βέβαια κακή διάθεση.

Θέλετε να μάθετε πως το διαχειριζόταν η αγελάδα;

Ελάτε να το μοιραστώ και αυτό μαζί σας.

Κάθε βράδυ λοιπόν όταν όλα τα ζώα πήγαιναν για ύπνο στα ζεστά τους κρεβατάκια, η αγελάδα με μια μεγάλη βούρτσα, πλενόταν και ξαναπλενόταν, τριβόταν και ξανατριβόταν μήπως και κατάφερνε να βγάλει από το σώμα της όλες τις βούλες που υπήρχαν.

Το μόνο που κατάφερνε όμως, ήταν να είναι πάντα καθαρή, γιατί όπως καταλαβαίνετε οι βούλες από το σώμα της δεν έφευγαν με το τρίψιμο και το πλύσιμο.

Αυτό που έπρεπε να καταλάβει ήταν ότι αυτή ήταν η εμφάνισή της και έπρεπε να την αποδεχτεί. Όταν κάτι δεν μπορεί επάνω μας να αλλάξει, αγαπημένα μου παιδιά, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να το αποδεχτούμε, να το αγκαλιάσουμε και να το αγαπήσουμε, γιατί αλλιώς θα είμαστε λυπημένοι, όπως ήταν η αγελάδα της ιστορίας μας.

Αφού λοιπόν πέρασε ο καιρός, ήρθε ο χειμώνας με τα κρύα του, με τις βροχές του και με τα πολλά του χιόνια. Μια τέτοια χιονισμένη μέρα, τα ζωάκια δεν κατάφεραν εγκαίρως να πάνε στις φωλίτσες τους και το χιόνι τα σκέπασε γρήγορα και έκανε όλη τη φάρμα ένα λευκό, κατάλευκο τοπίο.

Όταν έφτασε στη φάρμα ο ιδιοκτήτης, ο καημένος ήταν περίλυπος.

Πού θα έβρισκε τώρα τα ζωάκια του;

Όλα είχαν σκεπαστεί με χιόνι!

Όμως δεν το έβαλε κάτω. Άρχισε να ψάχνει και ξανά να ψάχνει, ώσπου κοιτάζοντας λίγο καλύτερα, είδε κάποιες καφέ βούλες να ξεχωρίζουν μέσα στο λευκό τοπίο. Πλησίασε κοντά τους και τρελάθηκε από τη χαρά του!

Όλα τα ζώα είχαν συνεργαστεί και είχαν γίνει όλα μια αγκαλιά!

Και βέβαια, χάρη στις καφέ βούλες της αγελάδας είχαν όλα τα ζώα σωθεί!

Έτρεξαν γρήγορα στις φωλίτες τους που ήταν ζεστές, γεμίσαν τις κοιλίτσες τους με φαγητό που απλόχερα τους πρόσφερε ο ιδιοκτήτης και ένιωθαν ευγνώμων που το σώμα της αγελάδας με τις καφέ βούλες του, είχε καταφέρει να τα σώσει όλα.

Μετά από αυτή την περιπέτεια, όπως μπορείτε να καταλάβετε, η αγελάδα αποδέχτηκε την εξωτερική της εμφάνιση, αγάπησε τον εαυτό της, αποφάσισε ποτέ ξανά να μην αφήσει τα ασήμαντα πράγματα θα της χαλάσουν τη διάθεση και έζησε πλάι στις καφέ της βούλες μια ανέμελη ζωή στο αγρόκτημα.

Στο τέλος του παραμυθιού, θα βρείτε ένα όμορφο ποίημα για την καλή μας αγελάδα και μερικά μικρά μεν πλην όμως αληθινά αποφθέγματα για την αποδοχή, την ευγνωμοσύνη και τη σημαντική έννοια της συνεργασίας.

Η αγελάδα με τις καφέ βούλες αγαπημένα μου μικρά πλασματάκια κατάφερε με την ιστορία της να μας μάθει την αποδοχή του εαυτού μας, την αγάπη σε αυτό που πραγματικά είμαστε αλλά και τη δύναμη της συνεργασίας.

Αν λοιπόν αγαπήσατε τα όσα σας διηγήθηκα, δεν έχετε παρά να αναζητήσετε το παιδικό βιβλίο και να το έχετε πλέον στην κατοχή σας, έτσι ώστε να διαβάζετε ξανά και ξανά την ιστορία της αγελάδας με τις καφέ βούλες της!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Αν για κάτι είμαι περήφανη και χαρούμενη… Είναι γιατί στο τέλος κατάφερα να αρέσω σε εμένα!! Και να συμφιλιωθώ με όλες τις καφέ μου βούλες.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Ματθαίου Ανδριάνα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα.

Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων. Από τα παιδικά της χρόνια απολάμβανε να αποτυπώνει τα συναισθήματά της γράφοντας ποιήματα και να εξωτερικεύει τον ψυχικό της κόσμο γενικότερα μέσα από το χαρτί.

Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών τα οποία είναι η έμπνευσή της και η αφορμή για τη δημιουργία παιδικών παραμυθιών. Παραμύθια με καθαρό συναίσθημα και αγνή, παιδική αγάπη για όποιον τα έχει στα χέρια του. Πιστεύει πως πρέπει να επιδιώξουμε την αγάπη για το βιβλίο γιατί εξαιτίας της ψηφιοποίησης τα παιδιά μας δε θα έχουν εικόνες να διηγούνται στις μετέπειτα γενιές.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.