Βιβλιοκριτική: "Το άλλο της μισό" της Μαρίας Τζιρίτα | Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Το άλλο της μισό
Συγγραφέας: Μαρία Τζιρίτα
Ημερομηνία έκδοσης: 03/2026
ISBN: 978-618-01-6462-6
Σελίδες: 400

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Πολλά πράγματα στη ζωή του ανθρώπου προκύπτουν παρά τη θέλησή του, για λογαριασμό του, μα όχι πάντα για το καλό του. Κι εκεί ακριβώς γεννιέται το μεγάλο ερώτημα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ποια λογική το επιτρέπει ή ποια παράνοια; Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο, η επιμονή του ανθρώπου, ωστόσο, να βασανίζει το σώμα και την ψυχή του επιχειρώντας να βρει τη δική του λυτρωτική απάντηση λειτουργεί καταστροφικά στην εξέλιξή του, αλλά και στην εξέλιξη όλων όσων εμπλέκονται είτε άμεσα είτε έμμεσα μαζί του. Απ’ τη μια είναι ξεκάθαρο το γεγονός ότι μόνος του ο καθένας γεννιέται στη ζωή και μόνος του πεθαίνει, απ’ την άλλη όμως μια λανθασμένη εντύπωση τον αποσυντονίζει και τον αποδιοργανώνει εντελώς δημιουργώντας του προβλήματα εκεί που δε θα έπρεπε να υπάρχουν. Η πεποίθηση ότι μόνος του επίσης πορεύεται τον δρόμο της επίγειας ζωής του σπάει τον κλοιό της λογικής του, κυρίως όταν οι δεσμοί αίματος επιδράσουν, αλλά κι όταν ο ευρύτερος περίγυρος καθορίσει υπόγεια ή μη την κατεύθυνση της διαδρομής του, την φορά του, τη διάθεσή του και φυσικά την κατάληξή του.

Γίνεται σαφές ότι πολλοί παράγοντες συμβάλλουν στην εξασφάλιση ή στην αποτυχία της εσωτερικής γαλήνης του, της ισορροπίας και της δυναμικότητάς του και, εν τέλει, στη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας, ικανής να γευτεί τη χαρά της ζωής και τα δώρα της. Η επίδρασή τους είναι καταλυτική, γεγονός που θα επισημάνει και η συγγραφέας Μαρία Τζιρίτα στο νέο της βιβλίο, το μυθιστόρημά της με τίτλο «Το άλλο της μισό», που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2026 από τις εκδόσεις «Ψυχογιός». Η ιστορία που αφηγείται στις εσωτερικές του σελίδες είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, που την καθιστούν όχι μόνο ενδιαφέρουσα και συναρπαστική, αλλά επίσης συγκινητική, σπαρακτική και απόλυτα καθηλωτική.

Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου της είναι η Ιουλία, το κορίτσι που γεννιέται σε ένα χωριό της Κέρκυρας τη δεκαετία του 1970 και που σχεδόν αμέσως βιώνει την απόρριψη και την αποστροφή των ανθρώπων. Που μεγαλώνει δίχως αγάπη και φροντίδα, δίχως το ενδιαφέρον και την προστασία των γονιών της, δίχως την αγκαλιά της μητέρας της. Το κορίτσι που από πολύ νωρίς αντιλαμβάνεται επίσης, πέραν όλων των άλλων, την αδικία και την εκμετάλλευση εις βάρος της, τη λεκτική και τη σωματική της κακοποίηση, την παραμέλησή της, αλλά και την αδυναμία της να αντιδράσει και να αμυνθεί απέναντι στο κακό που γιγαντώνει απειλητικά μπροστά της και που στη συνέχεια τη συντρίβει. Που μαθαίνει στο τέλος να αντιμετωπίζει όλες τις κακουχίες της ζωής της μέσω της σιωπής, της τυφλής υποταγής, αλλά και της ενοχής.

Η κακοποιημένη ψυχή της Ιουλίας, θα παρατηρήσει ο αναγνώστης, ερμηνεύει διαφορετικά την κακή συμπεριφορά του περιβάλλοντός της για λόγους προστασίας του εαυτού της από την παράνοια. Απελπισμένα, τη χαρακτηρίζει αγάπη και υποτάσσεται σ’ αυτήν υπομένοντάς την. Μεγαλώνει, κατά συνέπεια, τις πληγές της στο σώμα και την ψυχή της υποφέροντας σιωπηλά, για να φανεί δυνατή, αρεστή, καλή κόρη και σύντροφος, καλή μάνα και γυναίκα, για να κερδίσει, με δυο λόγια, την αγάπη που τόσο πολύ έχει στερηθεί χωρίς να μπορεί να εξηγήσει τον λόγο.

Η ψυχή της μαραίνεται από τη διαρκή καταπίεσή της και, ασυναίσθητα πια, οδηγείται στην κατάθλιψη. Υποφέρει πολύ, παρόλ’ αυτά επιχειρεί να το κρύψει πίσω από ένα ψεύτικο χαμόγελο, μια υποκριτική συμπεριφορά, με σκληρή δουλειά και πάλη κόντρα στον ίδιο της τον εαυτό. Ζητιανεύει απεγνωσμένα την αγάπη από λάθος ανθρώπους εξασφαλίζοντας κατ’ επανάληψη την προδοσία τους, την απόρριψή τους, τη μοναξιά της, τη μάχη με τους εφιάλτες του παρελθόντος της, τις πολλές ενοχές της, τις παράλογες σκέψεις και τις αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές της.

Η Ιουλία, στο τέλος, κινείται μηχανικά. Αδυνατεί να μιλήσει στον οποιονδήποτε, να διεκδικήσει τα δικά της θέλω, τη δική της ζωή, τη δική της ευτυχία. Επιχειρεί να κρατηθεί από τα θέλω των άλλων, μέχρι που υποτάσσεται και γεύεται την απογοήτευσή της όταν πια συνειδητοποιεί το πόσο θύμα υπήρξε. Μα και πάλι δεν έχει την τόλμη να αντιδράσει, να φύγει από το σκοτάδι της ζωής της και να οδηγηθεί στο φως μιας νέας αρχής. Ίσως, γιατί έχει μάθει πλέον να ζει στο σκοτάδι. Βυθίζεται σ’ αυτό ολοένα και περισσότερο χωρίς να αντιλαμβάνεται την αυτοκαταστροφική της πορεία. Ώσπου, όταν πια οδηγείται προς την ύστατη ταπείνωσή της, καταφεύγει στην Αθήνα για να ξεκινήσει μια νέα ζωή, πλάι στον Πέτρο αυτή τη φορά, τον σύντροφο που της υπόσχεται να σταθεί στο πλάι της και να τη στηρίξει σε όλα. Σ’ αυτή τη νέα αρχή την ενθαρρύνει, βέβαια, και μία νέα της φίλη της που έρχεται ξαφνικά στη ζωή της για να τη βοηθήσει να απαλλαγεί από το βαθύ σκοτάδι της, η Μάρα, το άλλο της μισό. Ποια όμως είναι η Μάρα στην πραγματικότητα και πώς πλέον θα ορίσει τη ζωή της, το παρόν και το μέλλον της;

Η κατάθλιψη είναι μια ύπουλη ασθένεια που δύσκολα γίνεται αντιληπτή και δύσκολα αντιμετωπίζεται. Ο αναγνώστης ερχόμενος σε επαφή με μια σοβαρή περίπτωση κατάθλιψης στο βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα θα αισθανθεί εις βάθος τις δυσκολίες που αυτή προκαλεί και τα αδιέξοδά της. Καμιά αγωγή και καμιά ψυχοθεραπεία δεν είναι σε θέση να την αποδιώξουν εντελώς, παρά μόνο η αληθινή αγάπη, το ειλικρινές ενδιαφέρον, η συντροφικότητα, η επιμονή, η κατανόηση, το μοίρασμα, το χάδι, η αγκαλιά, η υπεράσπιση.

Τα όσα βιώνει η Ιουλία στη ζωή της και τα όσα βιώνουν όλοι όσοι υποφέρουν από την κατάθλιψη είναι γιατί έχουν στερηθεί στη ζωή τους το πολύτιμο δώρο της, το ανεκτίμητο δώρο, που κανένας πλούτος δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του και να το αντικαταστήσει, την αγάπη. Τα παιδικά τραύματα και όλα τα μετέπειτα που ακολουθούν εξαιτίας αυτών προκαλούνται ακριβώς λόγω της στέρησης της αγάπης, η οποία με τη σειρά της σκοτεινιάζει την ψυχή του ανθρώπου, την τραυματίζει βαριά και τη συντρίβει. Αυτό επιχειρεί να καταδείξει και η συγγραφέας μέσα από τη δική της ιστορία μυθοπλασίας, που όμως στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα.

Η Ιουλία πάσχει από βαριάς μορφής κατάθλιψη γιατί βιώνει πολύ σκοτάδι στη ζωή της. Δε γνωρίζει ποτέ την αγάπη, δεν την αισθάνεται  και όταν πια θεωρεί ότι την κατακτά, απογοητεύεται. Η εξέλιξη της ασθένειάς της σε ΔΔΤ (Διασχιστική Διαταραχή Ταυτότητας) είναι η δική της ανάγκη για φως, το δώρο που κάνει η ίδια στον εαυτό της για να απαλλαγεί από το σκοτάδι της προηγούμενης ζωής της και να καρπωθεί το φως που τόσο πολύ έχει ανάγκη στη νέα αρχή που επιθυμεί απεγνωσμένα να ξεκινήσει. Μα όταν πια συνειδητοποήσει την παγίδα στην οποία έχει πέσει, είναι πολύ αργά να κάνει πίσω και να λυτρωθεί.

Ο αναγνώστης μέσα από αυτό το βιβλίο συμπάσχει με τα παθήματα της Ιουλίας. Ταυτόχρονα, συνειδητοποιεί τη σημαντικότητα των ανθρώπινων αισθημάτων στα οποία πάντα πρέπει να δίνεται προτεραιότητα. Είναι το μήνυμα που περνά η συγγραφέας ξεκάθαρα, η οποία καταφέρνει όχι μόνο να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη, όχι μόνο να τον συγκινήσει και να τον καθηλώσει, αλλά παράλληλα να του προσφέρει και γνώση για πράγματα που δε γνωρίζει, μα που όμως είναι πολύ σημαντικά και δυστυχώς υπαρκτά. Το βιβλίο της είναι ένα βιβλίο με κοινωνικό περιεχόμενο, καλογραμμένο, μεστό, συγκινητικό και σπαρακτικό, πλούσιο σε διαλόγους, περιγραφές, πλοκή και εικόνες, αρκετά ανατρεπτικό και σκοτεινό, που βαδίζει εναλλάξ στο τότε και στο τώρα της κεντρικής ηρωίδας, προκειμένου να αποτυπώσει τη διαδρομή μιας ολόκληρης ζωής που ακόμα πασχίζει με τους εφιάλτες της. Ένα βιβλίο που περνά πληθώρα σημαντικών μηνυμάτων, που προκαλεί συναισθηματική ταραχή, με ένα καθησυχαστικό τέλος, αλλά όχι απόλυτα ξεκάθαρο και φωτεινό, που οπωσδήποτε αξίζει να διαβαστεί.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ