Βιβλιοκριτική: "Κλειώ" της Λένας Χ. Δημητριάδου

Κλειώ
Συγγραφέας: Λένα Χ. Δημητριάδου
Ημερομηνία έκδοσης: 02/2026
ISBN: 978-618-231-316-9
Σελίδες: 214

Εκδόσεις: Βακχικόν

Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

1985. Η Κλειώ Γεωργιάδου κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη και διορίζεται σε μια παραμεθόρια κωμόπολη, το Γραμματικό, ως καθηγήτρια Μαθηματικών.

Θα προσπαθήσει να επιβιώσει στην επαρχία, στη μοναξιά, στα κουτσομπολιά, στο κρύο, στα χιόνια, στην τάξη θηριοτροφείο. Να ζήσει με ένα μικρό μισθό Δημοσίου. Από την άλλη θα είναι κοντά στη φύση, στην ησυχία, μονιμότητα, ασφάλιση, αργίες, διακοπές, θα γνωρίσει νέους ανθρώπους, οι μαθητές θα τη λατρέψουν επειδή είναι μοντέρνα, προσιτή και πολύ μορφωμένη. Οι άνθρωποι στο Γραμματικό είναι ζεστοί και φιλόξενοι. Θα ζήσει επιτέλους το όνειρό της, η ζωή της θα αποκτήσει νόημα και χρώμα!

Η νεοφερμένη Κλειώ θα κάνει μαθήματα Γυμνασίου και Λυκείου. Οι παλιοί καθηγητές την φόρτωσαν με μαθήματα ανεπιθύμητα και καταφρονημένα. Την άφησαν ξυπόλυτη στ΄ αγκάθια, να γίνει βορά των μαθητών.

Η πρώτη εβδομάδα ήταν μαρτύριο για την Μάρθα. Κάθε φορά που έμπαινε στην τάξη, ήταν σαν να πήγαινε για εκτέλεση. Οι μαθητές την πυροβολούσαν με σφαίρες αμφισβήτησης, αδιαφορίας, εχθρότητας. Και τα χτυπήματα έρχονταν απανωτά.

Δύο εβδομάδες είχαν περάσει από την έναρξη των μαθημάτων και η Κλειώ ένιωθε πιο ανασφαλής από ποτέ. Τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Δυσκολευόταν να ελέγξει τα νεύρα της. Όταν η τάξη θορυβούσε έστελνε μαθητές στον διευθυντή.

Αγανάκτηση και μένος γύριζαν στο κεφάλι της, ανάμεικτα με ντροπή και ταπείνωση. Κατέληξε στην επαρχία και έγινε περίγελος των παιδιών.

Οι μαθητές πίστευαν ότι είναι παράξενη, ξινή, βλοσυρή, αυστηρή, δεν χαμογελούσε και νευρίαζε όταν δεν καταλαβαίνανε τα Μαθηματικά.

Η Κλειώ σκέφτηκε ότι πρώτα τα κερδίζεις τα παιδιά ως ανθρώπους και μετά τα διδάσκεις. Έπρεπε να πάψει να τα αντιμετωπίζει σαν άγρια θηρία και αυτή σαν τη θηριοδαμάστριά τους. Μακάρι να μπορέσει να τα πλησιάσει. Ίσως έτσι να τα παρασύρει στον χορό των μαθηματικών ανακαλύψεων. Η διδασκαλία είναι τέχνη που κατακτιέται, μια διαρκής πάλη για βελτίωση. Να βάλει τους μαθητές στο παιχνίδι της διδασκαλίας. Να τους δώσει έναν πιο ενεργό ρόλο. Τα παιδιά στα χωριά έχουν ανάγκη στήριξης και ενθάρρυνσης. Αυτό θα κάνει από εδώ και πέρα η Κλειώ.

Το νερό είχε μπει επιτέλους στο αυλάκι, παράσερνε αμφιβολίες και παλινδρομήσεις και πότιζε σταγόνα σταγόνα τη χαμένη αυτοπεποίθηση. Η Κλειώ έπαυσε να νιώθει απρόσκλητη επισκέπτρια στην τάξη της. Στο Γυμνάσιο το μάθημα ήταν πια απόλαυση, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για τα παιδιά. Το έβλεπε στα πρόσωπά τους, τη θεωρούσαν δικό τους άνθρωπο. Στο Λύκειο όμως τα παιδιά ήταν ακόμη απόμακρα. Αυτή η άτιμη η εφηβεία!

Είχε πέσει στη δυσμένεια του διευθυντή, από την πρώτη μέρα τα είχε κάνει θάλασσα με τα παιδιά, τους συναδέλφους, τη σπιτονοικοκυρά της, τη μαγειρική και με ό,τι καταπιάστηκε. Ήθελε να φύγει μακριά από την κλίκα των καθηγητών, τα μίζερα γραφεία, τα άβολα θρανία, τους τόνους κιμωλία που είχε καταπιεί, τους ξεβαμμένους πίνακες, τα απουσιολόγια, το βιβλίο της ύλης, τις ατέλειωτες ώρες προετοιμασίας, τις τρεις κι εξήντα για μισθό, τις κρύες τάξεις και το κρύο σπίτι που έμενε.

Οι συναδέλφισσες της έλεγαν ότι έτσι είναι η ζωή στο σχολείο, γεμάτη. Θέλει νεύρα γερά. Γι΄ αυτό έχουνε τόσες διακοπές. Λέγανε πως μία διδακτική ώρα ισοδυναμεί με τρεις ώρες γραφείου. Ο πίνακας και η τάξη, αυτά μας δοκιμάζουν.

Πέρασε από πολλά κύματα η Κλειώ για να ξεπεράσει αντιλήψεις παλιές και να αρχίσει να πειραματίζεται, για να πλησιάσει τη σκέψη των παιδιών. Πόσο πάλεψε μέχρι να πείσει τα παιδιά να αρχίσουν να σκέφτονται , να γίνουν μικροί ερευνητές, να λένε την άποψή τους -με επιχειρήματα -και να κάνουν διάλογο.

Η Κλειώ άρχισε πλέον να περνάει υπέροχα!

Η Κλειώ δεν τολμούσε να πιστέψει πως τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν τόσο καλά στη ζωή της. Με τα παιδιά, τους συναδέλφους, τις παρέες της, ακόμα και με τη σπιτονοικοκυρά της. Ύστερα ήταν κι ο έρωτας που παραμόνευε. Το ήξερε πως ο φτερωτός θεός θα της χτυπούσε την πόρτα όπου να ΄ναι…

Η εκδρομή που θα πάει η Κλειώ στην Αθήνα με την Γ΄ Λυκείου θα ξεπλύνει τους κόπους, τις ανασφάλειες, τις στερήσεις και τις ταλαιπωρίες, την ταπείνωση, τη μοναξιά, την κακία και τη λοιδορία των ανθρώπων. Για τα παιδιά θα ήταν η γιορτή του αποχωρισμού τους από το σχολείο, ενώ για την ίδια, η γιορτή της οριστικής αποχώρησης από το σχολείο…

Ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης, που φωτίζει με ευαισθησία τη σχέση εκπαιδευτικών και παιδιών, και αναδεικνύει τη δύναμη της αλλαγής, όταν αυτή γεννιέται από την ανάγκη για αλήθεια και αυθεντικότητα.

Ένα βιβλίο γεμάτο χάρη, θλίψη, ευστροφία και ζεστασιά.

Διαβάστε το.

Η Λένα Χ. Δημητριάδου ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Μαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών από το Surrey University (Λονδίνο) και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Κρήτης. Διετέλεσε σχολική σύμβουλος Μαθηματικών.

Έχει γράψει το μυθιστόρημα Το καροτσάκι στον Αλιάκμονα (εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία 2020). Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, όπως Εντευκτήριο, Περί ου, Culturebook, frear, fractal, Θευθ, Χάρτης και Πολύγυρος, καθώς και σε συλλογικούς τόμους. Το μυθιστόρημα «Κλειώ» είναι το δεύτερο βιβλίο της.