Παρακολουθήσαμε την πετυχημένη παράσταση «12 ένορκοι» στο θέατρο Αλκμήνη που παίζεται για 11η χρονιά. Ένα έργο άκρως ενδιαφέρον, ρεαλιστικό, ψυχολογικό και αστυνομικού ενδιαφέροντος με στοιχεία κωμικά που βάζει σε εγρήγορση τον εγκέφαλο και σε τέρψη την ψυχή του θεατή.
Βρίσκεται ένα πτώμα ένοχος κρίνεται ο 16χρονος γιος και τώρα οι 12 ένορκοι πρέπει να αποφασίσουν είναι τελικά ένοχος ή όχι; Ξεκινά και ξετυλίγεται μια ιστορία, έρχονται στο φως μαρτυρίες, τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους, οι 12 ένορκοι όμως πρέπει να τα ζυγίσουν, πρέπει να τα εξετάσουν ενδελεχώς. Το παιδί κακοποιούταν από τον πατέρα, ο πατέρας είχε κάνει φυλακή για πλαστογραφία, το παιδί το έχουν πάει ήδη μια φορά στο αναμορφωτήριο οι μάρτυρες όμως φαίνονται αδύναμοι να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Μια δύσκολη υπόθεση έχουν να φέρουν εις πέρας οι 12 ένορκοι. Μέσα από τη συνεδρίαση βλέπουμε να γίνονται ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις του παιδιού, του πατέρα, των μαρτύρων και τέλος διαφαίνονται και όλες οι διακυμάνσεις, αμφιβολίες, ενδοιασμοί των ίδιων των ενόρκων.
Η σκηνή είναι η ίδια πάντα, τα πρόσωπα τα ίδια, οι 12 ένορκοι, όλοι άνδρες που συγκεντρώνονται για να αποφασίσουν την καταδίκη ή όχι ενός εφήβου. Έκανε τελικά αυτός το έγκλημα ή βρέθηκε στο λάθος μέρος; 12 διαφορετικοί άνθρωποι, 12 διαφορετικές προσωπικότητες μαζεύονται, σκέφτονται, αναρωτιούνται. Είναι καθήκον ή είναι ηθική τους υποχρέωση; Μέσα από την περιγραφή γεγονότων, καταστάσεων και συναισθημάτων σκιαγραφούνται άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ψυχογραφούνται σημερινοί άνθρωποι και φέρνουν στο φως προσωπικά τους βιώματα. Μέσα από το χρέος να αποδώσουν δικαιοσύνη σε μια συνάντηση που κρατάει περισσότερο αναμειγνύονται και έρχονται στο προσκήνιο αισθήματα καλά φυλαγμένα, σκέψεις που ταλαιπωρούν αυτούς τους ανθρώπους.
.jpg)
Για άλλους είναι βαθιά ηθικό χρέος και για άλλους είναι άλλη μια δουλειά. Κι εδώ οι ερμηνευτές βάζουν ο καθένας από το δικό του μετερίζι την ερμηνευτική δεινότητα για να αποδώσει τον ήρωά του. Ο θεατής αισθάνεται λες και όντως βρίσκεται σε μια αίθουσα συνεδριάσεων για ένα δικαστήριο, μπαίνει στη διαδικασία περισυλλογής μαζί με τους ηθοποιούς, καταλήγει σε συμπεράσματα για να έρθει ένα άλλο στοιχείο ή μια άλλη εκδοχή για να ακυρώσει την προηγούμενη. Άνθρωποι εριστικοί, ηθικοί, νευρικοί, ήρεμοι, σώφρονες, βιαστικοί, όπως στην πραγματική ζωή. Μέσα στην αληθοφάνειά των ερμηνειών τους σκεφτόμαστε τελικά αυτή είναι η κοινωνία μας κι ύστερα έρχονται άλλοι χαρακτήρες και λέμε ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί. Η σκεπτικιστική διάθεση κάποιων είναι εμφανής, ο φόβος μήπως κάνουν λάθος είναι διαρκώς παρών, η βιασύνη άλλων στέκει εκεί στον παρορμητισμό και στον εκνευρισμό τους, το αίσθημα δικαίου σε άλλους τους κάνει να ελέγχουν προσεκτικά τα στοιχεία και να σκέπτονται όλες τις εκδοχές και υπάρχουν κι αυτοί οι μετριοπαθείς αλλά με μια ματιά πιο ανοικτή που επεξεργάζονται τα στοιχεία και είναι έτοιμοι όταν εμφανιστεί ένα άλλο να αλλάξουν την απόφασή τους. Πρόκειται για ένα σενάριο ιδιοφυές και διαχρονικό με διαλόγους αληθοφανείς που δίνουν πάσα για την επόμενη ατάκα και συγχρόνως έτοιμους για να ανατρέψουν τα γεγονότα αλλά και για να ρίξουν λίγο φως παραπάνω. Οι διάλογοι και η υπόθεση του έργου ρέουν αβίαστα, ενώνουν κομμάτια του παζλ, δεν κάνουν κοιλιά και είναι έτοιμοι να ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου για στοιχεία και τεκμήρια. Λεξιλόγιο απλό, καθημερινό σε βάζει κατευθείαν στην υπόθεση της παράστασης που σε κάνει να προσδοκάς την εξέλιξη, να μετράς κι εσύ μαζί τους αρνητικά και θετικά σημεία και στοιχεία, να αποδίδεις κρίσεις για να τις ανατρέψεις ύστερα. Το σκηνικό ένα δεν αλλάζει αντιθέτως στέκει πίσω στιβαρό και ακλόνητο από την ερμηνεία προσδίδοντας ζωντάνια, αλήθεια και βάθος στο έργο. Στην παράσταση παίζουν οι εξής ηθοποιοί: Ραφαήλ Αριστοτέλους, Τάσος Γιαννόπουλος, Μάνος Ζαχαράκος,Nικόλας Καλιδώνης, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Βαγγέλης Κρανιώτης, Κωνσταντίνος Μπάζας (δ.δ. Βασίλης Φακανάς), Παντελής Παπαδόπουλος, Τάσος Παπαδόπουλος, Πήτερ Ράντλ, Ορέστης Τρίκας, Γιάννης Φιλίππου και στη φωνή ακούγεται η Νένα Μεντή. Πρόκειται για ένα έργο του Reginald Rose σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη και δραματουργική επεξεργασία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη & Νότη Παρασκευόπουλου και τα σκηνικά ανήκουν στον David Negrin.
Εν κατακλείδι πρόκειται για μια παράσταση που πρέπει να την παρακολουθήσουν όλοι, δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως παίζεται για 11η χρονιά και συνεχίζει να συγκεντρώνει κοινό. Μέσα από τη συγκεκριμένη παράσταση βλέπεις την κοινωνία με τους ανθρώπους, τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις τους, τα πάθη και τα βιώματά τους. Μέσα σε δυο ώρες γίνεται ένα ολόκληρο ψυχογράφημα του ανθρώπου.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ
0 Σχόλια