Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα
Είδαμε την παράσταση «Η Μουγγή καμπάνα», του Θανάση Τριαρίδη, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ένα έργο αλληγορικό και σύγχρονο, δομημένο με τέτοιον τρόπο ώστε κάλλιστα να εντοπίζει κανείς πλήθος ομοιοτήτων με την εποχή μας. Θέματα που προσεγγίζει η παράσταση είναι τα εξής: η προσφυγιά και ο ρατσισμός, ο αλληλοσπαραγμός, η αδικία και ο κοινωνικός διχασμός, η δίψα για εξουσία και ο εκφυλισμός της ανθρώπινης φύσης. Η παράσταση μετά από δύο πετυχημένες χρονιές στην Αθήνα, στη Θες/κη και την Πάτρα, παρουσιάστηκε στο 59ο Φεστιβάλ Δημητρίων.
«Η Μουγγή καμπάνα» βρίσκεται σε ένα χωριό, με το όνομα Ευλογιά. Η καμπάνα δημιουργήθηκε από έναν αλλόθρησκο, τον Ισμαήλ, που την έφτιαξε από μέταλλο και το αίμα του παιδιού του. Αυτό έγινε λόγω ενός τάματος του ίδιου, έπειτα από θεϊκή οδηγία, όπως πίστευε ο ίδιος, να σκοτώσει δηλαδή το παιδί του, που απέκτησε με τη χριστιανή Μαρία, και με το αίμα του να φτιάξει μια καμπάνα. Ο Ισμαήλ προκειμένου να εκπληρώσει το τάμα έφυγε μακριά μέχρι που βρήκε το χωριό αυτό και την έφτιαξε, όπως έλεγε η θεία βούληση. Η καμπάνα από τότε είναι το στόμα του Θεού. Όμως, αφού οι κάτοικοί της δεν σεβάστηκαν τα θεία, εκείνη σωπά μπροστά στα κρίματα του χωριού και η καμπάνα δεν ακούγεται ποτέ ξανά να χτυπά. Τώρα οι Ευλογημένοι, οι κάτοικοι του χωριού, πρέπει να βρουν έναν τρόπο να ηχήσει ξανά για να συγχωρεθούν από την απληστία που τους οδήγησε σε μεγάλα εγκλήματα. Αυτή είναι η ιστορία της μουγγής καμπάνας.
Ο Θανάσης Τριαρίδης με το πηγαίο του ταλέντο δημιούργησε ένα βιβλίο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε όλη η παράσταση. Πολλά τα στοιχεία που προσομοιάζουν με την τωρινή κατάσταση και μεγάλο το φορτίο να φέρει εις πέρας το ψυχογράφημα αλλά και το ηθογραφικό πλαίσιο της κοινωνίας του 1191 μ. Χ., που είναι ο χρόνος της ιστορίας, αν και το βιβλίο γράφτηκε το 2003. Όμως όσο και να περιγράφει και να ηθογραφεί την κοινωνία του τότε άλλο τόσο μας φέρνει στον νου το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο του σήμερα, μιας και το βιβλίο ενέχει αρκετά κοινωνικά και πολιτικά στοιχεία. Κάποια από αυτά είναι η δύναμη που φέρει η εξουσία ή το να είσαι ο εκλεκτός, όπως είναι το χωριό της Ευλογιάς για τον Θεό, η εύκολη αναρρίχηση στην εξουσία και η επίδρασή της στο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, ο διχασμός και ο ρατσισμός που καλά κρατεί ακόμα και στην εποχή μας, η διχόνοια και ο αλληλοσπαραγμός των λαών. Επιπλέον άξιο προσοχής είναι η χρήση μύθων και παραδόσεων της υπαίθρου προκειμένου να μεταφερθούν στο κοινό στοιχεία ηθογραφίας, όπως είναι: ο εξαγνιστικός ρόλος που παίζει η θυσία με το αίμα του παιδιού προκειμένου να γιατρευτούν οι άρρωστοι που προσεγγίζουν την καμπάνα. Έπειτα οι ερμηνείες των ηθοποιών της ομάδας RODEZ είναι ένα ακόμα σημείο άξιο αναφοράς. Στην αρχή του έργου καταφέρνουν με εργαλεία το σώμα και τη φωνή τους να μας περάσουν διάφορα συναισθήματα, το “physical theatre”, όπως λέγεται το Θέατρο του Σώματος, είναι συνδεδεμένο με την κίνηση, τη στάση και τη σωματική αφήγηση. Κάτι το οποίο είναι πολύ δύσκολο να συμβεί, δηλαδή η μεταφορά συναισθημάτων στον θεατή με αυτόν τον τρόπο. Η ομάδα RODEZ (Σόνια Καλαϊτζίδου, Ανθή Σαββάκη, Μάριος Κρητικόπουλος, Ηλέκτρα Σαρρή) φέρνει εις πέρας ένα έργο δύσκολο ερμηνευτικά προσεγγίζοντάς το με τον απαιτούμενο σεβασμό και καλλιτεχνία κάνοντας χρήση της ερμηνευτικής τους δεινότητας και της σκηνικής τους παρουσίας. Εναλλάσσουν ρόλους και απεκδύονται το γήινο στοιχείο για να μεταφέρουν λίγη από τη μαγεία του έργου στο κοινό κάνοντας χρήση διαφόρων εργαλείων, όπως θα δούμε παρακάτω. Στη συγκεκριμένη παράσταση δίνεται περισσότερη σημασία στα μηνύματα που περνάει μέσω της ερμηνείας και μεταφοράς του στο κοινό. Όλοι οι μετέχοντες στην παράσταση προσφέρουν ένα μυσταγωγικό πλαίσιο στο οποίο οι ήρωες κινούνται ταχυδακτυλουργικά μέσα από τη δραματουργική επεξεργασία του έργου χωρίς μεγαλεπήβολα σκηνικά. Τη σκηνοθεσία του έργου έχουν αναλάβει ο Μάριος Κρητικόπουλος και ο Πάνος Αποστολόπουλος ενώ τα κοστούμια και τα σκηνικά η Αλεξάνδρα-Αναστασία Φτούλη που προσδίδουν στοιχεία αληθοφάνειας κι αμεσότητας. Σημαίνοντα ρόλο στη μεταφορά συναισθημάτων παίζουν και οι μουσικές που χρησιμοποιούνται υπό την καθοδήγηση της Ηλέκτρας Σαρρή. Η μουσική σε συνδυασμό με τις χορογραφίες και την κινησιολογία (Νικόλας Χατζηβασιλειάδης) των ηθοποιών προσδίδουν παραπάνω στον τελετουργικό και μυσταγωγικό χαρακτήρα του έργου. Πολυφωνικά τραγούδια σε συνδυασμό με την παραδοσιακή μουσική ξυπνούν θρύλους και το κοινό μαγεύεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μέσα από τη διδαχή και τη νουθεσία που εγκιβωτίζουν στο έργο. Η θεατρική ομάδα συντονισμένη μουσικά και κινησιολογικά δίνει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Οι φωνητικές ερμηνείες των ηρώων σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω μεταφέρουν στοιχεία παραμυθένια στο έργο, που από μόνο του εμπεριέχει στοιχεία θρυλικά και μεταφυσικά.
Εν κατακλείδι «Η Μουγγή καμπάνα» του Θανάση Τριαρίδη είναι μια θεατροποιημένη νουβέλα που θα ξυπνήσει πληθώρα συναισθημάτων στο κοινό αλλά και θα το κάνει να φιλοσοφήσει περί της ανθρώπινης φύσης και του περίεργου ψυχισμού του ανθρώπου. Το κοινό στο τέλος θα φύγει με ένα αίσθημα λύτρωσης και κάθαρσης συγχρόνως.
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και κρατήσεις θέσεων: εδώ
0 Σχόλια