Βιβλιοκριτική: "Ίκαρος και Έλλη στο μεγάλο ταξίδι" της Μαίρης Κωστάκη

Ίκαρος & Έλλη στο μεγάλο ταξίδι
Μυθολογικό μυθιστόρημα
Συγγραφέας: Μαίρη Κωστάκη
Ημερομηνία έκδοσης: 07/2026
ISBN: 978-618-215-380-2
Σελίδες: 182

Εκδόσεις: Κάκτος

Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Σε ένα ολοκαίνουργο καράβι ταξιδεύουν δυο ευτυχισμένα δεκαεπτάχροντα παιδιά, ο Ίκαρος και η Έλλη. Ο Ίκαρος ήταν ο μονάκριβος γιος του Δαίδαλου και η Έλλη η κόρη του βασιλιά Αθάμαντα, η αδελφή του Φρίξου.

Δυο νέοι που ξεγέλασαν τη μοίρα τους, δεν εγκατέλειψαν ούτε μια στιγμή τα όνειρά τους, δεν το έβαλαν ποτέ στα πόδια, παρόλο που ένιωσαν στο σώμα τους την ανάσα του θανάτου. Οι δικοί τους άνθρωποι τους θεωρούσαν νεκρούς, δέκα χρόνια έκλαιγαν για το χαμό τους, ζούσαν μέσα σε ένα ολέθριο ψέμα.

Ξεκινούσαν επιτέλους το ταξίδι που τόσα χρόνια ονειρεύονταν, κι αυτό ήταν μεγάλη ευλογία. Η Κολχίδα ήταν ο προορισμός τους. Εκεί ήταν η γη που φιλοξενούσε τον λατρεμένο αδελφό της Έλλης, τον Φρίξο, που τη θεωρούσε νεκρή, αφού με τα ίδια του τα μάτια την είδε να πέφτει από το χρυσόμαλλο κριάρι και να χάνεται στα βάθη του ωκεανού. Το παλάτι του Νηρέα, που είχε βρει τον χαμένο γιο του τον Νηρίτη, χάρις στον Ίκαρο και την Έλλη, άφηναν πίσω τα δυο νέα παιδιά, για να βρουν τη δική τους πραγματική ευτυχία.

Ο Ίκαρος είχε σωθεί από τον καλό θεό της θάλασσας, τον Νηρέα. Ο Νηρέας ψάχνοντας να βρει τον δικό του γιο, τον Νηρίτη, βρήκε το ανυπάκουο αγόρι, τον Ίκαρο, που παράκουσε τη συμβουλή του πατέρα του και πέταξε πολύ ψηλά, πολύ κοντά στον ζωοδότη ήλιο, που του διέλυσε τα φτερά. Ο Νηρέας τον βρήκε λιπόθυμο στον βυθό της θάλασσας, όταν τον πήρε στην αγκαλιά του και τον ανέστησε στο παλάτι του βυθού. Την Έλλη την έσωσε η μητέρα της η Νεφέλη και η μοίρα την έφερε στο ίδιο μέρος, στο παλάτι του βυθού του Νηρέα.

Ο Ίκαρος και η Έλλη, χάρη στο θάρρος, στο πείσμα, στην αγνή τους αγάπη για όλους, κατάφεραν να ανακαλύψουν το μαγικό κοχύλι, που ήταν φυλακισμένος ο Νηρίτης και να τον ελευθερώσουν από την φυλακή που τον είχε βάλει η θεά Αφροδίτη, διότι είχε τολμήσει να αρνηθεί τον έρωτά της.

Όμως στον γάμο του Έρωτα και της Ψυχής στον Όλυμπο, η Ήρα από ζήλια είπε με σκαιό τρόπο στην Αφροδίτη, ότι δυο παιδιά μπόρεσαν να κατατροπώσουν και να νικήσουν τα μάγια της θεάς Αφροδίτης. Ο γιος του Δαίδαλου και η κόρη της Νεφέλης βρήκαν αυτόν που σκληρά είχε τιμωρήσει η θεά Αφροδίτη, τον Νηρίτη, και τον απελευθέρωσαν από την φυλακή του.

Ποιοι ήταν αυτοί που τόλμησαν να αγνοήσουν την θεά της ομορφιάς, της Αφροδίτη; Η οργή της Αφροδίτης ξέσπασε στα δύο παιδιά που ταξίδευαν με το καράβι. Έστειλε τον Αίολο με τους οργισμένους ανέμους και με βροντές και αστραπές ,ξέσπασε μια τεράστια καταιγίδα, που διέλυσε το καράβι που επέβαιναν ο Ίκαρος και η Έλλη.

Μια μονομαχία άνιση κι απελπισμένη είχε αρχίσει μεταξύ του Ίκαρου και των στοιχείων της φύσης μετά το ξαφνικό ναυάγιο που προκάλεσε η οργή της θεάς. Η αιμοβόρα θεά τους τιμώρησε σκληρά κι ανελέητα. Ο Ίκαρος έψαχνε απελπισμένα να βρει ένα συντρίμμι να πιαστεί. Τα μάτια του έκαιγαν από τον κόπο να κρατηθεί στη ζωή κι από την αγωνία του για την τύχη της Έλλης. Ενώ βυθιζόταν στην αγριεμένη θάλασσα, που θα γινόταν ο υγρός και σκοτεινός τάφος του ένιωσε κάτι απαλό κι ανάλαφρο να τον σπρώχνει στην επιφάνεια. Ήταν το καλό δελφίνι ο Αρίωνας. Ήταν το δελφίνι που όταν ήταν τραυματισμένο, τον είχαν σώσει ο Ίκαρος και η Έλλη στο παλάτι του βυθού, του Νηρέα, που ζούσαν.

Πάνω στη ράχη του Αρίωνα έφθασε ολομόναχος, κουρασμένος κι απροστάτευτος σε ένα ξένο τόπο. Αυτό που τον παρηγορούσε ήταν ότι πίστευε βαθιά ότι η Έλλη είχε επιζήσει, είχε νικήσει τον θάνατο. Στις φλέβες της κυλούσε το αίμα της Νεφέλης και του παππού της, του τιτάνα και κυρίαρχου όλων των θαλασσών Ωκεανού.

Όταν τελικά ξεβράστηκε σε μια ακτή ενός νησιού και ψάχνοντας να βρει πόσιμο νερό συνάντησε τον Ευρύαλο, τον μοναδικό κάτοικο του νησιού, που του φέρθηκε πάρα πολύ καλά. Αυτός του έδωσε φαγητό, νερό και κουράγιο και του είπε να μην χάνει την ελπίδα του και ότι θα έφθανε στην Κολχίδα, όπου εκεί πίστευε ότι θα έφθασε η Έλλη.

Όταν πέθανε ο Ευρύαλος, στο νησί αυτό, που ήταν σημείο ανεφοδιασμού για τα καράβια, έφτασε ο Ιάσωνας με το πλοίο του την Αργώ. Ο Ιάσωνας ήταν αυτός που ο Πελίας του είχε αναθέσει μια δύσκολη αποστολή να φέρει στην Κολχίδα το «χρυσόμαλλο δέρας», το δέρμα του φτερωτού κριαριού που έσωσε από τη θυσία τον Φρίξο και την Έλλη.

Ο Ίκαρος κατάλαβε ότι ο Ιάσωνας με τους Αργοναύτες του ήταν δώρο θεού για αυτόν , γιατί αυτό το χρυσόμαλλο δέρας ενώνει το πεπρωμένο τους.

Κι έτσι ο Ιάσωνας πήρε μαζί του τον Ίκαρο για το ταξίδι τους προς την Κολχίδα, αφού πρώτα φτάσανε στις ακτές της Προποντίδας στο βασίλειο του Κύζικου…

Η Έλλη πράγματι σώθηκε από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, γιατί ήταν κόρη της Νεφέλης. Το ξαφνικό ναυάγιο, η άγρια φουρτουνιασμένη θάλασσα και ο βίαιος αποχωρισμός της από τον Ίκαρο την είχε κλονίσει πολύ.

Τελικά η Έλλη βρέθηκε σε μια ακτή και σε ένα τόπο που δεν γνώριζε. Πάλι η μοίρα ήταν άσπλαχνη μαζί της. Που βρισκόταν; Ποιος ήταν αυτός ο τόπος; Κι αν η θάλασσα την είχε βγάλει σε χώρα βαρβάρων; Πόσες φρικιαστικές ιστορίες για σφαγές και ανθρωποθυσίες είχε ακούσει για αυτούς !!

Στο μέρος αυτό που είχε βγει από την τρικυμία, μια μέρα είδε μια παράξενη πομπή και γυναίκες που μοιρολογούσαν και πρόσφεραν νεκρικές χοές κοντά σε ένα ναό. Πλησίασε στο ναό, όταν έφυγε η πομπή, αλλά είδε φρουρούς που τον φυλάγανε. Φοβήθηκε μήπως την συλλάβουνε ότι εισέβαλε στον ιερό χώρο για να αφαιρέσει τα πολύτιμα τάματα που οι άνθρωποι πρόσφεραν στον θεό.

Έπρεπε να φύγει το ταχύτερο, αλλά την πρόλαβε μια καταιγίδα. Θέλησε τότε να μπει στο ναό να βρει ένα καταφύγιο. Εκεί εξαντλημένη λιποθύμησε. Την άλλη μέρα την βρήκε πάνω στο μαρμαρένιο δάπεδο η Αρσινόη, η γριά θεραπαινίδα του ναού, που θέλησε να την κρύψει από τους φρουρούς του ναού. Αλλά…

Ποιον δρόμο θα χαράξει το πεπρωμένο τους, όταν ο ένας θα βρεθεί μακριά από τον άλλον;

Τελικά θα βρει η Έλλη τον Φρίξο;

Θα συναντήσει ξανά η Έλλη τον Ίκαρο;

Θα βρει τους δικούς του ο Ίκαρος στην Κρήτη;

Μια ιστορία ύμνος στην άδολη αγάπη, στην ενσυναίσθηση, στη φιλία και στην ελπίδα που γεννιέται μέσα από την καταστροφή…

Ένα μυθολογικό μυθιστόρημα για παιδιά.

Διαβάστε το.

Η Μαίρη Κωστάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Αρτάκη Ευβοίας. Σπούδασε προγραμματισμό Η/Υ. Η μεγάλη αγάπη της για την ελληνική μυθολογία και την αρχαία Ελλάδα την οδήγησαν στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο, όπου συνέχισε τις σπουδές της στον Ελληνικό Πολιτισμό. Είχε πάντα την ανάγκη να γράφει τις δικές της ιστορίες και να αποτυπώνει τους αρχαίους μύθους μέσα από την προσωπική της ματιά. Άρθρα της με θέματα από την ελληνική μυθολογία έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά λόγου και τέχνης. Ταυτόχρονα καταγράφει λαογραφικές παραδόσεις, διατηρώντας την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου της, συμμετέχοντας ενεργά στον «Σύλλογο Απανταχού Αρτακηνών Κυζικηνών» και στη θεατρική του ομάδα ως συγγραφέας λαογραφικών θεατρικών έργων και ως ηθοποιός. Μετά τον γάμο της με τον Γρηγόρη Θ. Κωστάκη, Δρ. Ηλεκτρολόγο Μηχανολόγο ΕΜΠ, ζει στην Αθήνα. Έχει δύο παιδιά, τη Θεοδοσία, Μηχανολόγο Μηχανικό ΕΜΠ, MSc, και τον Γιάννη, απόφοιτο Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Σύμβουλο Ασφαλείας Πληροφοριών, Msc.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ