Βιβλιοκριτική: "Είναι κακός ο Τόμπυ;" της Γιασεμής Δημοπούλου | Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Είναι κακός ο Τόμπυ;
Συγγραφέας: Γιασεμή Δημοπούλου
Εικονογράφηση: Θανάσης Γκιόκας
Ημερομηνία έκδοσης: 06/2026
ISBN: 978-618-239-261-4
Σελίδες: 44

Εκδόσεις: Διάνοια

 Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη  

      

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Σήμερα θα γνωρίσουμε τον Τόμπυ. Είναι όπως θα δείτε και στο εξώφυλλο του βιβλίου, ένας όμορφος αρκούδος, ένας αρκούδος ξεχωριστός, όπως όλοι μας! Και το ‘όλοι μας’ μας πηγαίνει στο ξεχωριστός όχι στο αρκούδος, μη μπερδευτείτε και νομίζετε ότι είμαστε όλοι αρκούδοι. Καλέ μη γελάτε, το διευκρινίζω για να μην παρεξηγηθούμε! Είμαστε όλοι ξεχωριστοί και όμορφοι!

Πάμε παρακάτω. Τον Τόμπυ όλοι τον αγάπησαν από τη πρώτη στιγμή που γεννήθηκε! Του πήγαν δώρα και τον καμάρωναν να μεγαλώνει.

Στον Τόμπυ όμως, άρεσε να τρέχει. Να τρέχει, να τρέχει, όλο να τρέχει και σταματημό να μην έχει! Έτρεχε συνεχώς, σβούριζε και διασκέδαζε με αυτόν τον τρόπο.

Κανείς δεν τον συναγωνιζόταν στο τρέξιμο!
Κανείς δεν έτρεχε σαν αυτόν!
Ήταν μοναδικός στο τρέξιμο!

Ώσπου έφτασε η μέρα για να πάει στο σχολείο. Και τώρα θα μου πείτε, πηγαίνουν τα αρκουδάκια στο σχολείο; Μα και βέβαια πηγαίνουν, όχι μόνο τα αρκουδάκια μα και όλα τα ζωάκια!

Οι γονείς του Τόμπυ πρέπει να σας αποκαλύψω πως είχαν αγχωθεί πολύ. Θα μπορούσε ο μικρός τους αρκούδος να καθίσει ήσυχα και να παρακολουθεί τα μαθήματά του; Τι νομίζετε; Λέτε να τα κατάφερνε;

Θα σας πω. Την πρώτη μέρα κάθισε στο θρανίο και ήταν πολύ ήσυχος, μα από την επόμενη έκανε την τάξη άνω κάτω! Όλα τα υπόλοιπα ζωάκια, οι συμμαθητές του Τόμπυ πρόσεχαν στο μάθημα, έγραφαν και διάβαζαν και ο φίλος μας ο αρκουδάκος δεν έκανε τίποτα από αυτά. Σβούριζε, έτρεχε και όλο έκανε φασαρία, ενοχλώντας και όλους τους υπόλοιπους.

Και κάπως έτσι φιλαράκια μου, τα άλλα ζωάκια δεν τον ήθελαν στην παρέα τους, τον απομάκρυναν από τη συντροφιά τους και δεν ήθελαν να παίζουν μαζί του.

Αυτό φίλοι μου όταν το διάβασα, πολύ με στενοχώρησε. Δεν είναι ωραίο κάποιο ζωάκι, κάποιο παιδάκι να ζει απομονωμένο, μα και ο Τόμπυ που όλο ήθελε να τρέχει δεν βοηθούσε καθόλου την κατάσταση.

Ας συνεχίζω παρακάτω την ιστορία και που ξέρετε, μπορεί κάπως να βελτιωθούν τα πράγματα.

Ο μπαμπάς του Τόμπυ που αμέσως αντιλήφθηκε όλα όσα διαδραματίζονταν στο σχολείο, μίλησε στο αρκουδάκι του με όμορφα λόγια για την πολύτιμη αξία της μόρφωσης, του έκανε λόγο για τον σεβασμό μα ο Τόμπυ δεν έδειξε σημεία βελτίωσης. Σειρά είχε η δασκάλα η οποία αναφέρθηκε στους κανόνες που όλοι πρέπει να τηρούμε, μα και πάλι ο Τόμπυ, τον χαβά του που λένε και οι μεγάλοι.

Έτρεχε και όλο έτρεχε!

Και κάπως έτσι η κατάσταση εκτροχιάστηκε, ενοχλούσε όλο και πιο πολύ τους συμμαθητές του, κανένας πλέον δεν τον καλούσε στην παρέα του και τότε ήταν που του κόλλησαν το παρατσούκλι του ‘κακού’.

Θα ανοίξω μια παρένθεση εδώ και θα αναφέρω πως ο καθένας από εμάς έχει όνομα και με αυτό πρέπει να τον προσφωνούμε. Άλλες λέξεις που μπορεί να τον χαρακτηρίζουν, καλό είναι να αποφεύγονται γιατί σχεδόν όλες τις φορές προκαλούν θλίψη και στενοχώρια και πολλές φορές έχουμε πει ότι για κανέναν λόγο δεν πρέπει να στεναχωρούμε τους άλλους.

Ο Τόμπυ λοιπόν, έγινε ο κακός της τάξης. Όλοι τον έλεγαν έτσι, μα ο Τόμπυ, πιστέψτε με, δεν ήταν κακός! Σιγά – σιγά όμως και αφού το είχε τόσες πολλές φορές ακούσει, το συνήθισε και τελικά το πίστεψε και ο ίδιος…

Πλέον ήταν παραγκωνισμένος, ήταν μόνος του, δεν τον ήθελαν τα άλλα ζώα στα παιχνίδια τους, δεν είχε φίλους, ήταν λυπημένος και εννοείται πληγωμένος. Και εδώ φίλοι μου θέλω την προσοχή σας. Ο Τόμπυ έκανε ένα μεγάλο λάθος. Ενώ είχε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα το κρατούσε μέσα του και δεν το μοιραζόταν με τους γονείς του ή με τη δασκάλα του, οι οποίοι σίγουρα θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν!

Ο Τόμπυ απομονώθηκε, έπειτα ήρθε η απόρριψη και ο περίγελος, και κατέληξε να είναι μόνος, να είναι μισητός, να είναι ενοχλητικός. Ο Αντρέας το σαλιγκάρι, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και έκανε τον φίλο μας τον φουντωτό αρκούδο να λυγίσει και να δακρύσει.

Μη στενοχωριέστε! Η δασκάλα του έλαβε δράση, η ψυχολόγος βοήθησε πάρα πολύ και όλα αποκαταστάθηκαν στη στιγμή. Ο Τόμπυ δεν ήταν κακός, είχε μια ιδιαιτερότητα την οποία όλοι έμαθαν και αγκάλιασαν στη στιγμή.

Δεν θα σας πω πως ολοκληρώνεται η ιστορία του αρκούδου, θα σας πω μονάχα ότι μέσα από την Τόμπυ θα κατανοήσουμε τη διαφορετικότητα, θα μάθουμε την αξία της αποδοχής αλλά και τη δύναμη της αγκαλιάς!

Το αρκουδάκι της ιστορίας μας με το άτακτο μυαλό, είμαι βέβαιη πως θα σας συγκινήσει και θα σας διδάξει πολλά! Ήδη σας είπα αρκετά και πολλά ακόμη θα τα ανακαλύψετε μόνοι σας μέσα από τις σελίδες του βιβλίου.

Θυμηθείτε πως όλοι είμαστε διαφορετικοί, έχουμε τις δικές μας ανάγκες μα σίγουρα όλοι μα όλοι λατρεύουμε τις αγκαλιές!

Κάνω λάθος; 

      

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Ο Τόμπυ δεν είναι σαν τα άλλα αρκουδάκια. Τρέχει συνέχεια, δεν ακούει τι του λένε και δεν μπορεί να προσαρμοστεί στο σχολείο του. Σύντομα όλοι τον θεωρούν κακό, τον απορρίπτουν και ο Τόμπυ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Σιγά σιγά, αρχίζει να πιστεύει κι εκείνος την ταμπέλα που του κόλλησαν. Μήπως τελικά είναι πράγματι κακός; Κάποιοι χρειάζεται να δουν πίσω από τη συμπεριφορά του, να τον ακούσουν πραγματικά και να καταλάβουν τι κρύβεται μέσα στην καρδιά του. Γιατί όταν υπάρχει κατανόηση, ανοίγει ο δρόμος για την αλλαγή. Μια τρυφερή ιστορία για τις ετικέτες που μπαίνουν βιαστικά και γίνονται αυτοεκπληρούμενες προφητείες, για τη δύναμη της αποδοχής της διαφορετικότητας και για το πώς η αγάπη και η ενσυναίσθηση μπορούν να μεταμορφώσουν έναν κόσμο – ξεκινώντας από ένα μικρό αρκουδάκι που δεν ήταν ποτέ «κακό».

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Γιασεμή Δημοπούλου είναι εκπαιδευτικός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση με σπουδές στη φιλολογία και ψυχολογία. Έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στην Ιστορία και την Διδακτική Ιστορίας. Ασχολείται με την εκπαίδευση και την παιδική ανάπτυξη,ενώ αγαπά ιδιαίτερα τη λογοτεχνία και τα παιδιά. Το βιβλίο "Είναι κακός ο Τόμπυ" είναι η πρώτη της συγγραφική προσπάθεια.

  

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.