Βιβλιοκριτική: "Νεκρονομικόν" του Αντώνη Αντωνιάδη

Νεκρονομικόν

Το Χειρόγραφο των νεκρών
Συγγραφέας: Αντώνης Αντωνιάδης
Σελίδες: 432

ISBN: 978-960-436-535-7
Ημερομηνία έκδοσης: 05/2018

Εκδόσεις: Οξύ

Γράφει η Αλεξάνδρα Τσότσου

Στην προσπάθειά μου να συλλέξω πληροφορίες για τον αποκρυφισμό, το υπερφυσικό, τους νεκρούς και τον πνευματισμό, έπεσα πάνω στο ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ.

Το εξώφυλλο ήταν καθηλωτικό, τα γράμματα δύσκολα να τα αποστηθίσω πάνω στην έκφραση της χαράς μου, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο ήθελα να το διαβάσω «χθες». Ξεκίνησα να αναζητώ τον συγγραφέα που το έγραψε -αν και το όνομά του ήταν μπροστά μου- ήταν αδύνατο να τον δω. Ο λόγος ήταν απλός, ήμουν ακόμη συνεπαρμένη από την ανακάλυψη της έρευνάς μου. Όμως, δεν σταμάτησα εκεί, συνέχισα να ψάχνω για τον συγγραφέα και έκπληκτη κατέληξα πώς ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ ήταν ο άνθρωπος που αναζητούσα. Η διαπίστωσή μου ήταν καθηλωτική και αμέσως συλλογίστηκα: «Πώς δεν μπορεί να το έχει γράψει ΕΛΛΗΝΑΣ!» ήταν μια φράση που στροβίλιζα για ώρες στο μυαλό μου και φυσικά προχώρησα στην αγορά του. Το επόμενο που έκανα ήταν να τον ακολουθήσω στα κοινωνικά δίκτυα για να εκμαιεύσω και άλλες πληροφορίες που αφορούσαν το ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ.

Τελικά, έπεσα θύμα της προσδοκίας μου. Προσδοκούσα την κατάλληλη στιγμή να το διαβάσω, αλλά αυτή ποτέ δεν βρισκόταν. Τη μία η διάθεση δεν ήταν αυτή που έπρεπε, την άλλη αναζητούσα την απομόνωση, ενώ την επόμενη η κούραση με κατέκλυζε. Ώσπου, πλησίασε χρόνος να εκπνεύσει και με μάλωσα. Άφησα τον ψυχαναγκασμό, με τη δήθεν σειρά προτεραιότητας που είχα θέσει στον εαυτό μου και βυθίστηκα στις σελίδες του.

Η αρχή, ήταν καθηλωτική. Ένας μάρτυρας, μοναχός με γάζες στο πρόσωπο βρίσκεται στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης για να εξιστορήσει αυτά που ο ίδιος βίωσε και είδε. Βαριά τραυματισμένος, με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των παρευρισκόμενων. Η κάθε του σκέψη τον ταλάνιζε, πώς θα μπορούσε η εξέλιξη της ιστορίας να τους ήταν βαρετή και εν τέλει να μην ολοκλήρωνε τη διήγησή του. Είχε ένα εμφανές άγχος, που ήταν αντιληπτό.

Μια στιγμή, αρκετή για να σου κόψει την ανάσα και να συνεχίσεις την ανάγνωση. Εκείνο το σημείο για μένα ήταν καθοριστικό και απλά με κέρδισε. Καθηλωμένη στην ιστορία που ο συγγραφέας μας εξιστορούσε ταξίδεψα στην Μέση Ανατολή και συγκεκριμένα στον Μεσαίωνα. Η διήγηση του μοναχού, ξεδιπλώνει την περιπέτεια του Έλληνα Θεόδωρου Φιλήτα, του ανθρώπου που μετάφρασε από τα αραβικά στα ελληνικά το απαγορευμένο βιβλίο «μαγείας», Αλ Αζίφ. Το «Νεκρονομικόν» είναι η απόδοση της ελληνικής ερμηνείας που απέδωσε ο ίδιος ο ήρωας –Θεόδωρος Φιλήτας– για το βιβλίο που μετάφρασε. Το απαγορευμένο βιβλίο κουβαλούσε μια κατάρα που ακολουθούσε όποιον τολμούσε να το διαβάσει. Το βιβλίο γράφτηκε, όπως μας λέει η ιστορία από τον Άραβα Αμπντούλ Αλχαζρέντ.

Μα φυσικά, θα υπήρχε μαγεία σ’ αυτό το βιβλίο τόσο καλά παρουσιασμένη και τεκμηριωμένη μέσα από το έργο που μας παρουσιάζει ο συγγραφέας σε απόλυτη αρμονία με το σύνολό του. Η θεωρία του Χάουαρντ Φίλιπς Λαβκραφτ αποτελεί πηγή έμπνευσης στο συγκεκριμένο βιβλίο, όπου είναι μια διαφορετική προσέγγιση μέσα από την οπτική του Αντωνιάδη. Με τις ελλιπείς μου γνώσεις, όσον αφορά τον Χ.Φ Λάβκραφτ ήταν η αφορμή για εμένα να τον γνωρίσω και αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του Νεκρονομικού, σταμάτησα να ανατρέξω στο διαδίκτυο για να μάθω περισσότερα. Μια ιστορία που μπλέκει με δεξιοτεχνία τη μυθολογία Κθούλου με τα παράξενα πλάσματα που υπάρχουν σε άλλες διαστάσεις του σύμπαντος. Όμως, ο συγγραφέας δεν στάθηκε μόνο εδώ, αλλά περιέπλεξε τη φιλοσοφία μ’ ένα τόσο αληθοφανή τρόπο που σε φέρνει σ’ ένα σημείο να απορείς αν αυτό είναι μύθος ή πραγματικότητα. Το απόγειο της μαγείας μέσα σε μια ιστορία που ανοίγει διαφορετικούς κόσμους και φιλοσοφίες. Παγανιστικές τελετές, απόκρυφα μυστικά, επαναφορές νεκρών, επικλήσεις δαιμόνων και άλλα άυλα και υλικά στοιχεία αποκτούν μορφή και ζούνε ανάμεσά μας. Οντότητες ξένες, απόκοσμες και επικίνδυνες είναι η απειλή του κόσμου και της ίδιας της ζωής. Ένα συνονθύλευμα σκέψεων και εσωτερικής αναζήτησης.

Είναι μεγάλη επιτυχία σ’ ένα «έργο» που παρουσιάζεται ο συγγραφέας να σου προκαλεί την αίσθηση να μάθεις για αυτά που σου εξιστορεί. Αν ο καλλιτέχνης σου δημιουργεί το «food for thought», που λένε και οι Βρετανοί, «τροφή για σκέψη», είναι ήδη επιτυχημένη η ιστορία που ακολουθεί.

Η πλοκή ρέει εξαιρετικά μέσα από ιστορικά γεγονότα και αφηγήσεις ανάμεσα στον Μεσαίωνα και στο τώρα. Οι σκοτεινές σκηνές είναι άκρως παραστατικές, ουσιαστικά κινηματογραφικές που κόβουν την ανάσα. Το τέλος, μοναδικό και απρόβλεπτο.

Μια ιστορία που εκδόθηκε πρώτη φορά το 2015 στην Αμερική και ύστερα από έντεκα χρόνια εξακολουθεί να ταξιδεύει.

Ευχή, να ταξιδέψει και άλλο σε βάθος χρόνου...

Απλά υπέροχο!