Αγγέλα Χρονοπούλου: Θα κατοικήσω σε ένα ποίημα

Θα κατοικήσω σε ένα ποίημα
Συγγραφέας: Αγγέλα Χρονοπούλου
Ημερομηνία έκδοσης: 02/2026
ISBN: 978-618-5845-85-8
Σελίδες: 48

Εκδόσεις: ΑΩ 

Η μακρινή μου φαντασίωση, η παρηγορητική μου σκέψη, η ελπίδα μου. Το ασφαλές καταφύγιο που λουφάζουν οι αγωνίες μου. 

Να κατοικήσω κάποτε σ' ένα ποίημα. Το όνειρό μου.  Ουτοπικό; Ίσως κι όχι.

Γιατί ποίηση δεν είναι μόνο το να γράφουμε ποιήματα. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το λιγότερο. Ποίηση είναι ο τρόπος της ζωής μας, το πώς βλέπουμε, πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τη φύση γύρω μας και πώς αλληλεπιδρούμε με αυτά μα και με το μέσα μας. 

Το κάθε τι είναι ποίηση. Αυτή είναι η δική μου οπτική, η δική μου αλήθεια.

Μέσα από αυτή την ποιητική συλλογή ευελπιστώ να τη μοιραστώ με τους αναγνώστες.

Αγγέλα Χρονοπούλου 

Βιογραφικό:

Η Αγγέλα Χρονοπούλου γεννήθηκε και κατοικεί στη Θεσσαλονίκη. Κυκλοφορούν τρεις προσωπικές ποιητικές συλλογές της, δύο σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου και μία σε έντυπη έκδοση. Παράλληλα, έχει συμμετάσχει σε περισσότερα από 30 συλλογικά έργα, ένα εκ των οποίων μεταφράστηκε στα ιταλικά και τα ισπανικά με τη στήριξη του υπουργείου Πολιτισμού. Η γραφή της έχει αναγνωριστεί και βραβευτεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Η συλλογή "Θα κατοικήσω σε ένα ποίημα" είναι η τέταρτη ποιητική της συλλογή.

ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ

Άνω τελεία.
Επίγευση του ανώδυνου τέλους.
Υποψία επανένωσης.
Πρόσθεση.

Άνω τελεία.
Αναστολή.
Υπενθύμιση της ελλείπουσας παρουσίας.
Σκιά του ανείπωτου δισταγμού.

Άνω τελεία.
Συμπλήρωμα του παραμένοντος κενού.
Επεξήγηση.
Ψευδής υπόσχεση.
Υποχώρηση.

Σανίδα σωτηρίας.

ΑΜΑΡΤΗΜΑ

Δεν ποθώ μια παράδεισο.
Το φθαρτό λαχτάρησα που ορίζει τα περάσματα,
το ελάχιστο που καρφώνεται στα άηχα
σαν οξεία,
που σκίζει το κουφάρι σαν το νύχι όρνεου.
Δεν ζήλεψα τη θάλασσα.
Μια γουλιά απ’ το παλιό πιοτό, το φυλαγμένο στο κελάρι,
το αψύ κι αιμάτινο, ζήτησα.
Το λιγοστό πόθησα με τη δύναμη τη μέγιστη.
Μα δεν το αξιώθηκα.
Έλαβα το πολύ, το άπειρο, που μ’ έπνιξε,
που έπεσε σαν ομίχλη πηχτή
και θόλωσε,
σκέπασε τις μέρες,
που μ’ έδεσε στης γης τους τέσσερις πασσάλους.
Έτσι καρτερώ.
Έτσι δέρνομαι.