Γράφει η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη
ΑΓΡΥΠΝΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ
Σε μια παγωμένη αγκαλιά
η αγάπη άνυδρη,
σαν σκιά απειθάρχητη,
ψυχορραγεί.
Η πένα δίπλα σκιαγραφεί
την εγκατάλειψη
και η λέξη «απουσία»
σαν αρπακτικό καταπίνει
τη μελάνη.
Μακάριοι όλοι εκείνοι
που την αγάπη,
σαν άγρυπνοι φρουροί,
με προσευχή θυμιάζουν.
ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ ΜΕΡΕΣ
Τις πέτρες σας ασφαλώς
και δεν τις επέστρεψα.
Τις έκλεισα σ' ένα ταπεινό
αποθηκάκι της μνήμης.
Εκεί φύλαξα τον φθόνο
και τις ραδιουργίες σας.
Πέρασαν αδέσποτες μέρες
με διάθεση αιωνιότητας.
Μέχρι που ζωγράφισα
στις πέτρες
έναν ήλιο
και μια δικαιοσύνη...
0 Σχόλια