Βιβλιοκριτική: "Ταραξάκο" της Ελένης Κιουσέ

Ταραξάκο
Συγγραφέας: Ελένη Κιουσέ
Ημερομηνία έκδοσης: 04/2026
ISBN: 978-618-01-6473-2
Σελίδες: 320

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Με ένα νέο κοινωνικό μυθιστόρημα ενηλικίωσης επιστρέφει συγγραφικά η Ελένη Κιουσέ, προκαλώντας έντονα το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού και όχι άδικα. Φέρει τον τίτλο «Ταραξάκο» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός».

Η ιστορία του βιβλίου περιστρέφεται γύρω από δυσάρεστα και κακοποιητικά προσωπικά βιώματα και παθήματα τριών διαφορετικών γυναικών, που τυχαίνει να μεγαλώνουν στην Ελλάδα των έντονων κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών του προηγούμενου αιώνα και συγκεκριμένα των δεκαετιών του ΄80 και του ΄90. Είναι η Πόπη, η Κατερίνα και η Ειρήνη, των οποίων οι ζωές ξετυλίγονται σαν το κουβάρι για να περιγράψουν, να εξηγήσουν και να δικαιολογήσουν το πώς ακριβώς και το γιατί εξελίχθηκαν με τον τρόπο που εξελίχθηκαν στην πορεία του χρόνου. Για να διαλευκάνουν και τα ψυχικά τραύματα που φώλιασαν εντός τους και που τα κουβαλούν πλέον στην ενήλικη ζωή τους. Αυτά που έχουν βαθιά απλωμένες τις ρίζες τους στα δύσκολα και κακοποιητικά παιδικά τους χρόνια, τα αθώα χρόνια τους, που, για κακή τους τύχη, σκοτείνιασαν πρόωρα τον κόσμο τους, πριν καλά καλά φωτιστεί από τη δύναμη της αγάπης και της φροντίδας. Αυτά που, εντέλει, προκάλεσαν αμέτρητες πληγές στην ψυχή τους και οδήγησαν τα βήματά τους στην αυτοαπομόνωση, στη μοναξιά και την κατάθλιψη. Η επίσης τραυματική εξέλιξη της ζωής τους στην εφηβική και έπειτα στη νεανική τους ηλικία, απόροια της εσωτερικής τους ανασφάλειας και φοβίας, εγκλωβίζει ακόμα περισσότερο τη ζωή τους και τις καθιστά εύθραυστες, δυστυχισμένες, απεγνωσμένες, με μια έντονη τάση φυγής.

Ένα ανθοφόρο ποώδες πολυτελές φυτό, όπως διαβάζουμε στην αρχή του βιβλίου, που ανήκει στην τάξη των Αστερωδών και στην οικογένεια των Συνθέτων, ο φαρμακευτικός Ταραξάκος (taraxacum officinale), ο κοινός δανδελίων ή πικραλίδα ή ραδίκι του βουνού, όπως αποκαλείται κοινώς στην Ελλάδα, είναι το φάρμακο που ηρεμεί κάθε φορά την ταραγμένη ψυχή τους, όταν η κρίση πανικού στέκεται απειλητικά απέναντί τους με διάθεση καταστροφική.

Η μονοτονία της καθημερινότητάς τους, η άρρωστη ψυχική τους κατάσταση και η αδυναμία αλλαγής της ζωής τους με σκοπό την καλυτέρευσή της είναι το κοινό στοιχείο που χαρακτηρίζει τις τρεις ταλαιπωρημένες από τα προσωπικά τους δράματα ηρωίδες του βιβλίου. Κι αυτό γιατί ατυχούν να μεγαλώσουν σε μια οικογένεια δεμένη και αγαπημένη, στην οποία η στήριξη, η ενθάρρυνση, το αγκάλιασμα και γενικότερα το απαραίτητο συναισθηματικό δέσιμο για την εξασφάλιση της ψυχικής τους γαλήνης και συναισθηματικής ισορροπίας είναι λέξεις άγνωστες, επομένως και ανύπαρκτες. Η ζωή, όμως, όπως θα αφήσει να εννοηθεί η συγγραφέας, βρίσκει πάντα τον τρόπο για να διατηρήσει την ελπίδα ζωντανή στους ανθρώπους, δίνοντάς τους, έστω και καθυστερημένα, την ευκαιρία να νιώσουν ευτυχισμένοι, ανεξάρτητοι, δυνατοί και ελεύθεροι. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση των τριών ηρωίδων της ιστορίας, καθώς για πρώτη φορά στη ζωή τους αισθάνονται την αποδοχή και το αγκάλιασμα του άλλου, την κατανόηση, το νοιάξιμο και την ελπίδα, ακόμα κι αν όλα αυτά δεν προέρχονται από συγγενικά τους πρόσωπα, αλλά πρόσωπα άγνωστα και ξένα.

Η τύχη τελικά φέρνει τις τρεις ηρωίδες κοντά. Η μοναξιά παύει να είναι πια η δεύτερή τους φύση. Η ξεγύμνωση του εαυτού τους γεννά τη χαρά, αλλά και το θάρρος για να διεκδικηθούν δυναμικά πλέον τα πραγματικά θέλω της ζωής τους. Μόνο που για τη μία εκ των τριών ηρωίδων, το πραγματικό της θέλω οδηγεί στην ανατροπή, στην έκπληξη, που όμως με τη σειρά της επιφέρει την πραγματική της ελευθερία, τη χαρά και τη γαλήνη που αυθόρμητα γεννιέται στην ψυχή της κατόπιν της ουσιαστικής και συνειδητής επιδίωξής τους.

Τα μηνύματα του βιβλίου είναι πολλά. Η συγγραφέας χτίζει αργά και προσεκτικά την ιστορία της για να καταγράψει και να καταδικάσει ταυτόχρονα όλα τα αίτια που προκαλούν σκοτεινιά στην ψυχή του ανθρώπου, παρά τη θέλησή του. Το άρρωστο οικογενειακό περιβάλλον, οι ανεπαρκείς ή ουσιαστικά απόντες γονείς, η κακή προσέγγιση και ανατροφή των παιδιών, η ανεξήγητη απόρριψή τους, ο διαχωρισμός τους, η ζήλια ή απλά η αδιαφορία εστίασης στις πραγματικές ανάγκες τους, ο αυταρχισμός και η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ τους, αλλά και η πληθώρα προσωπικών παιδικών τραυμάτων των γονέων που, αντί να επουλωθούν, γίνονται παράδειγμα πιστής αντιγραφής με θύματα τα ίδια τα παιδιά τους, ακόμα και ο κακός χειρισμός της απώλειας, οποιοδήποτε πρόσωπο κι αν αυτή αφορά, συμβάλλουν σημαντικά στην καταστροφική εξέλιξη της ζωής ενός παιδιού που άλλα ονειρεύτηκε στη ζωή του και άλλα για κακή του τύχη λαμβάνει από αυτήν. Ο ψυχικός τραυματισμός του προκαλεί κι άλλες ανεπανόρθωτες ζημιές στην προσωπική του εξέλιξη, γεγονός το οποίο περιγράφει άψογα η συγγραφέας στο βιβλίο της μέσα από την εξιστόρηση του δράματος των τριών ηρωίδων της. Το παιδί αποκτά ανασφάλεια, τρέπεται σε επαναλαμβανόμενο θύμα εκμετάλευσης, περιθωριοποιείται κι έτσι γίνεται δυστυχισμένο, αδύναμο και μόνο.

Η φιλία, ωστόσο, θα επισημάνει η συγγραφέας, απ’ όπου κι αν προέρχεται, το ειλικρινές ενδιαφέρον και η ανιδιοτελής προσφορά ως ένδειξη αγάπης και καλοσύνης, μπορούν να σταθούν σωτήρια όπλα που συμβάλουν στην ενίσχυση της ψυχικής υγείας, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν πως έχουν χαθεί.

Εν ολίγοις, το βιβλίο αυτό, πέρα από την πλούσια και δυνατή πλοκή του, πέρα από το σκληρό περιεχόμενό του, συγκινεί και ταράσει συναισθηματικά τον αναγνώστη. Φυσικά, βοηθά σ’ αυτό ο μεστός λόγος της συγγραφέα, οι λιτές περιγραφές της και η ροή της ιστορίας που ξεδιπλώνεται αβίαστα, αργά ίσως κάποιες φορές, αλλά οπωσδήποτε μεθοδικά, ώστε να διατηρείται ένα πέπλο μυστηρίου γύρω της και φυσικά για να διατηρείται αμείωτο και το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι και το τέλος της ανάγνωσης. Αναμφισβήτητα, το περιεχόμενό της αποτελεί μια πραγματική γροθιά στο στομάχι, όχι τόσο για τη μυθοπλασία του, αλλά κυρίως για την πικρή αλήθεια που αφήνει να εννοηθεί και που, δυστυχώς, ακόμα και σήμερα κυριαρχεί και δεσπόζει. Άλλωστε, αρκετά συχνά έρχονται στο φως κακοποιημένα θύματα, με θύτες πρόσωπα του οικογενιακού τους περιβάλλοντος.

Η ρεαλιστική αφήγηση της συγγραφέα και η ωμή γλώσσα της, που δεν παύει ωστόσο να είναι οικεία στον αναγνώστη και γνώριμη, δίνει αφορμές για ουσιαστική εσωτερική ενδοσκόπηση προς ανακάλυψη των βαθύτερων αιτιών που προκαλούν και διαιωνίζουν τις προβληματικές οικογενειακές σχέσεις και τις συνέπειες που αυτές προκαλούν στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Στόχος της συγγραφέα είναι ο επαναπροσδιορισμός των πραγμάτων που καθορίζουν και εξασφαλίζουν την πραγματική προσωπική ευτυχία. Γιατί η ευτυχία υπάρχει, θα τονίσει μέσω των ηρωίδων της, ακόμα κι αν μοιάζει μακρινή. Ο άνθρωπος, παρόλ' αυτά, είναι δυνατός και μπορεί να αντιμετωπίσει ακόμα και τις πιο δύσκολες καταστάσεις για να καταφέρει να τη διεκδικήσει. Αρκεί να το πιστέψει πραγματικά και να βρει τη δύναμη και τη στήριξη που χρειάζεται για να αλλάξει την ποιότητα της ζωής του. Αρκεί να ακολουθήσει τα πραγματικά θέλω της ψυχής του, που θα τον οδηγήσουν σύντομα στην πολυπόθητη ελευθερία του.

Δυνατό, συγκινητικό και καθηλωτικό, το βιβλίο αυτό αξίζει οπωσδήποτε να διαβαστεί.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ