Βιβλιοκριτική: "Η φωλιά του γλάρου" της Μαίρης Μαργαρίτη | Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Η φωλιά του γλάρου
Συγγραφέας: Μαίρη Μαργαρίτη
Ημερομηνία έκδοσης: 06/2020
ISBN: 978-618-5278-38-0
Σελίδες: 180

Εκδόσεις: Παράξενες Μέρες

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Η Μαίρη Μαργαρίτη με το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Η φωλιά του Γλάρου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Παράξενες Μέρες» συστήνεται, επίσημα πια, ως συγγραφέας αστυνομικού μυθιστορήματος.

Το αστυνομικό μυθιστόρημα έχει μια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τα άλλα λογοτεχνικά είδη. Ο πρωταρχικός του στόχος είναι η εξιχνίαση ενός μυστηρίου, ενός δηλαδή γρίφου, που έχει να κάνει με την παραβίαση, αλλά και με την εφαρμογή των νόμων, με την έρευνα και με την επίλυση αυτού. Παρόλο που στην Ελλάδα υπήρξε για πολλές δεκαετίες ένα αρκετά παρεξηγημένο λογοτεχνικό είδος και περνούσε κρίση συγγραφική και εκδοτική (ταυτιζόταν με την κακογραφία, τον φτηνό εντυπωσιασμό, ακόμα και με την πορνογραφία), σήμερα πια αυτές οι αντιλήψεις έχουν υποχωρήσει και με χαρά παρατηρούμε την ολοένα και μεγαλύτερη άνθισή του, καθώς κερδίζει, και όχι άδικα, το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού.

Η υπόθεση του βιβλίου της Μαίρης Μαργαρίτη διαδραματίζεται στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Συγκεκριμένα, βρισκόμαστε στο 2017 και, γεωγραφικά, στη γενέτειρά της συγγραφέα, το νησί της Λέσβου. Σύγχρονη, λοιπόν, η ιστορία της και, λόγω της υπόθεσής της, αρκετά στενάχωρη, καθώς ερχόμαστε σε επαφή με μία γνώριμη μάστιγα, το μεταναστευτικό, που, όπως και να το κάνουμε, μας πονάει, μας πλήττει, μας εξαγριώνει, μας αγανακτεί. Η εξέλιξη της υπόθεσης κυλάει αρκετά γρήγορα, αφού, η ενδιαφέρουσα πλοκή της διαβάζεται απνευστί, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή ως την τελευταία σελίδα του βιβλίου.

Η αγωνία αγγίζει το κόκκινο όταν η υπόθεση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο και διπλασιάζει τον γρίφο του μυστηρίου. Από τον ένα φόνο πάμε στους δύο. Ο Αστυνόμος Μπεργάκης, η παλιά του γνώριμη Αστυνόμος Όλγα Κουρτέλη και οι συνεργάτες τους καλούνται να λύσουν τα σκοτεινά σημεία των υποθέσεων αυτών που, όπως αποδεικνύονται στη ροή του βιβλίου, γίνονται όλο και πολυπλοκότερα, επικίνδυνα και παραπλανητικά.

Συγκεκριμένα, στο βιβλίο αυτό δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τους δύο φόνους που αναφέρθηκαν, αλλά και με μία εξαφάνιση, μια υπόθεση ναρκωτικών, μια οικογενειακή τραγωδία, γεγονότα που, ενώ δεν εμφανίζουν κανένα κοινό σημείο στην αρχή, καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι των πληροφοριών και των μαρτυρικών καταθέσεων, αποκτούν κοινά σημεία και η κατάσταση δείχνει να περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, οδηγώντας φαινομενικά τους ήρωες του βιβλίου σε ένα ερευνητικό αδιέξοδο. Αυτό, φυσικά, κάνει και την πλοκή της ιστορίας ακόμα πιο συναρπαστική και την αξία της εξιχνίασής της ακόμα πιο μεγάλη, καθώς επιτυγχάνεται ο αιφνιδιασμός του αναγνώστη, κάτι το οποίο προσδοκά και η συγγραφέας.

Η έξυπνη ξεδίπλωση της πλοκής οδηγεί με επιτυχία στη σταδιακή λύση των γρίφων και στο απρόβλεπτο φινάλε τους, που, αναμφισβήτητα, ξαφνιάζει τον αναγνώστη. Η αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο βοηθά, ώστε να διατηρηθεί η αντικειμενική του κρίση ανέπαφη και να επιτευχθεί η εστίαση του ενδιαφέροντός του σε όλους τους χαρακτήρες των ηρώων, τους οποίους και οφείλει να τους μελετήσει όλους, να τους θεωρήσει ύποπτους όλους, μέχρι να διαλευκανθεί το τοπίο της έρευνας.

Η εξέλιξη της πλοκή, επίσης, είναι ανατρεπτική και κόβει την ανάσα σε αρκετά σημεία. Το έντονο μυστήριο έρχεται να ανακατευτεί με μια καλά κρυμμένη ιστορία αγάπης, που τελικά κι αυτή αφήνει πίσω της αρκετά ερωτηματικά και μια μεγάλη δόση μελαγχολίας.

Διαφορετικοί κόσμοι τελικά οι κόσμοι του βιβλίου. Άνθρωποι Έλληνες, Σύριοι, Άγγλοι, Γερμανοί, Αμερικάνοι, καλούνται να συμβιώσουν από ανάγκη, παρόλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα που προκύπτουν απ’ αυτήν. Όμως, αυτές οι καταστάσεις δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά η παρούσα πραγματικότητα που ακόμα πλήττει το νησί της Λέσβου, λόγω του μεταναστευτικού προβλήματος και όχι μόνον αυτό. Μιλάμε για ένα φαινόμενο πολυδιάστατο και πολυεπίπεδο, καθώς αφορά πολλούς τομείς, όπως αυτόν της πολιτικής, της οικονομίας, του πολιτισμού, της κοινωνιολογίας και της ψυχολογίας, όπως θα αισθανθεί κι ο αναγνώστης διαβάζοντας τις λεπτομερείς αναφορές της συγγραφέα.

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί η Μαίρη Μαργαρίτη είναι κοφτή κι αυτό κάνει την ιστορία περισσότερο αληθινή. Και φυσικά η κινηματογραφική ταχύτητα των διαλόγων εξυπηρετεί την ύπαρξη μιας υγιούς ισορροπίας ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα.

Συμπερασματικά,  η «Η φωλιά του Γλάρου» είναι ένα μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί από όλους. Κυρίως αξίζει να διαβαστεί από τους αναγνώστες που αγαπούν την αγωνία και το μυστήριο, αφού αυτά τα δυο πρωταγωνιστούν έντονα σ’ αυτό, όπως ακριβώς οφείλει να κάνει ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα.