Εγώ, το Ξεχασμένο Φθινόπωρο | Ένα ποίημα της Μαρίας Σταυρίδου

Γράφει η Μαρία Σταυρίδου

Εγώ, το Ξεχασμένο Φθινόπωρο


Ένα ξεχασμένο Φθινόπωρο
στην τσέπη ενός φθαρμένου αδιάβροχου
που δε θα φορέσεις ποτέ ξανά…
έτσι αισθάνομαι…

Λησμονημένη
ακόμη κι απ΄ τις τύψεις
που τυχόν σχολίασαν για λίγο
την απουσία σου
από τον καθημερινό μας εναγκαλισμό
στις γωνιές της ζωής
που αδιαφορεί πλήρως
για το αν υπάρχουμε ή όχι.

Ένας τόσο σκληρός χωρισμός
ίσως τελικά να κίνησε
-για λίγο- την περιέργεια
των άμαθων λογίων της χώρας,
που εξακολουθούν να υπομένουν
μια ανίκητη σκλαβιά,
που αφόρισε την αγάπη
δίχως δεύτερη σκέψη.

Έχω την αίσθηση
πως ακόμη κι η καρδιά μου
σκεπάζεται πλέον
με βρεγμένα χλωμά φύλλα
που κουβαλούν το όνομά σου,
παρότι σβήνεται αργά -μα σταθερά-
με κάθε δάκρυ μιας μονότονης βροχής
που φιλοξενεί μούχλα.

Ίσως δεν πρέπει να σχολιάσω
αυτό το άδοξο τέλος
αυτής της συνάντησης ψυχών,
που αφελώς πίστεψαν
στην ύπαρξη ενός καυτού Ήλιου–Έρωτα.

Εγώ, λοιπόν,
το ξεχασμένο Φθινόπωρο της ψυχής σου
εύχομαι μια Άνοιξη απρόσμενη
να μουδιάσει τις αισθήσεις σου
να ροδίσει τα χείλη σου
να σου υπενθυμίσει
πως η αγάπη είναι δώρο Θεού
που δεν επιστρέφεται.

Όταν ξανάρθει το Φθινόπωρο
επέτρεψε τις στάλες του ουρανού
να πλύνουν το πρόσωπό σου
να θυμίσουν πως κάποτε
ήταν τα δυο μου χείλη που το σκούπιζαν…

Αντίο,
Άνοιξη, Καλοκαίρι και Χειμώνα
της ψυχής μου!