Η συγγραφεας Χριστίνα Θεοδοσίου φιλοξενείται σήμερα στις Τέχνες με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της με το οποία συστήνεται επίσημα στο αναγνωστικό της κοινό. Φέρει τον τίτλο «Μια παλέτα συναισθήματα, Ο κόσμος μέσα από τα χρώματα της ψυχής» και κυκλοφόρησε αρκετά πρόσφατα από τις εκδόσεις «Φυλάτος». Στη συνέντευξη που ακολουθεί θα μας μιλήσει με λεπτομέρεια γι' αυτό, όπως και για τις συγγραφικές της ανησυχίες γενικότερα.
Κυρία Θεοδοσίου, είστε πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας και αρκετά νέα σε ηλικία. Το πρώτο σας βιβλίο κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα και είναι αυτό που εγκαινιάζει τη νέα σας ιδιότητα με την οποία συστήνεστε σε ένα ευρύτερο κοινό, το αναγνωστικό. Καθώς πρώτη φορά φιλοξενείστε στις Τέχνες, πείτε μας δυο λόγια για εσάς και τις συγγραφικές σας ανησυχίες. Πώς προέκυψε η συγκεκριμένη ενασχόληση στη ζωή σας και γιατί αποφασίσατε να προχωρήσετε ένα βήμα παρακάτω κοινωνώντας το έργο σας στο αναγνωστικό σας κοινό;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Νέα Σμύρνη Αττικής και σπούδασα Οδοντιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησα το 2017. Το επάγγελμά μου, λοιπόν, είναι να δημιουργώ όμορφα και υγιή χαμόγελα. Κατά κάποιον τρόπο, θα λέγαμε ότι υπάρχει συγγένεια με τη δημοσιοποίηση του πρόσφατου συγγραφικού μου έργου, καθότι αυτή αποσκοπεί επίσης στο να χαράξει ένα χαμόγελο σε κάθε μελλοντικό αναγνώστη! Οι συγγραφικές μου ανησυχίες γεννήθηκαν σχετικά πρόσφατα, μόλις πέρυσι, οπότε και δημιούργησα μια ιδιωτική συλλογή στοχασμών, την οποία μοιράστηκα μόνο με λίγα αγαπημένα πρόσωπα. Επρόκειτο για μια αυθόρμητη αποτύπωση σκέψεων και προβληματισμών, κάποιους από τους οποίους κουβαλούσα, βέβαια, χρόνια. Αισθάνθηκα ξαλαφρωμένη και απελευθερωμένη! Στη συνέχεια, έχοντας ακόμα την αίσθηση αυτής της λυτρωτικής εμπειρίας, προέκυψε η συγγραφή του βιβλίου «Μια παλέτα συναισθήματα, Ο κόσμος μέσα από τα χρώματα της ψυχής», η οποία ξεκίνησε ως μια βαθιά προσωπική ανάγκη. Ήταν ένας τρόπος να αγκαλιάσω τη Χριστίνα του τότε, με τις ευαισθησίες, τις ανασφάλειες και τα ερωτήματά της, αλλά και να επιβραβεύσω τη Χριστίνα του σήμερα για τη διαδρομή που έχει διανύσει προς την κατανόηση και αποδοχή των συναισθημάτων της. Ύστερα, με τη δημοσιοποίησή του, θέλησα να μοιραστώ ένα κομμάτι αυτής της πορείας, με την ευχή να προσφέρει ανακούφιση και σε άλλους ανθρώπους.
Τι είναι αυτό που παρακινεί συνήθως την πένα σας στην έκφραση και τη δημιουργία; Γιατί επιχειρείτε την εξωτερίκευση των όσων κατακλύζουν το μέσα σας; Είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς προσωπικής ανάγκης για εξομολόγηση ή και ένας τρόπος για να προσφέρετε στον αναγνώστη σας πολύτιμες συμβουλές και εμπειρίες, καθώς και νέες διεξόδους αποφόρτισης από τα προβλήματα, που ενδεχομένως να του φανούν χρήσιμες και στη δική του τη ζωή;
Το γράψιμο για μένα είναι, πλέον, καταφύγιο. Αποτυπώνω στο χαρτί ό,τι με απασχολεί, ό,τι ενεργοποιεί τον ψυχισμό μου. Μέσα από αυτό αναγνωρίζω και δίνω όνομα σε όσα αισθάνομαι, κάτι που με βοηθά, κατ’ επέκταση, να τα κατανοήσω και να τα διαχειριστώ. Άλλες φορές πάλι, όσα γράφω αποτελούν προϊόν εσωτερικού διαλόγου, ενός λόγου και αντίλογου πιο συγκεκριμένα, κυρίως όταν μπαίνω στη διαδικασία να αμφισβητήσω πεποιθήσεις που κουβαλούσα για χρόνια. Σε κάθε περίπτωση, το γράψιμο λειτουργεί προσωπικά αποφορτιστικά και ανακουφιστικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εύχομαι να λειτουργήσουν τα κείμενά μου στους αναγνώστες, ειδικά σ’ εκείνους με τους οποίους μοιράζομαι κοινούς προβληματισμούς και παρόμοιες προκλήσεις.
Το ενδιαφέρον σας εστιάζεται στη μελέτη και το δοκίμιο. Δεν είναι επιστημονικός ο λόγος σας, όμως. Άλλωστε, δε φαίνεται να σας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Είναι κυρίως ανθρώπινος και ενθαρρυντικός. Πηγάζει από την υπερευαισθησία που σας διακατέχει ως άνθρωπος και την επιθυμία σας να φανείτε χρήσιμη σε όποιον το έχει ανάγκη. Είναι συνειδητή η επιλογή σας αυτή;
Ναι, ήταν μια συνειδητή επιλογή. Δεν είχα πρόθεση να γράψω ένα βιβλίο ψυχολογίας. Άλλωστε, δεν προέρχομαι από αυτόν τον χώρο. Το έργο μου αποτελεί μια κατάθεση ψυχής και αποτυπώνει προσωπικές συνειδητοποιήσεις που ζυμώθηκαν επί χρόνια. Αν καταφέρει να προβληματίσει, να προσφέρει μια διαφορετική οπτική ή να ανακουφίσει κάποιον μέσα από την ταύτιση, τότε θα αισθανθώ πως πέτυχε τον σκοπό του. Και αν έπειτα από αυτό, κάποιος επιθυμεί να κάνει ένα βήμα παραπέρα και αισθάνεται την ανάγκη να κατανοήσει βαθύτερα και να μάθει να διαχειρίζεται πιο αποτελεσματικά τα συναισθήματά του, θεωρώ ότι η ψυχοθεραπεία είναι από τις πολυτιμότερες επενδύσεις που μπορεί να κάνει για τον εαυτό του.
Η επαγγελματική σας ιδιότητα δε σχετίζεται σε καμία περίπτωση με τη συγγραφή. Θεωρείτε, ωστόσο, ότι επηρεάζει τη διάθεσή σας να ασχοληθείτε περισσότερο με τη μελέτη των ανθρώπινων συναισθημάτων και συμπεριφορών και την απόφασή σας να δημοσιεύσετε έπειτα το έργο σας στο αναγνωστικό σας κοινό;
Το επάγγελμα του οδοντιάτρου αποτέλεσε και αποτελεί για μένα το μεγαλύτερο σχολείο όσον αφορά στη διαχείριση των συναισθημάτων, τόσο των δικών μου όσο και των ασθενών μου. Στη σχολή απέκτησα τις πρώτες γνώσεις και κλινικές δεξιότητες και στο ιατρείο αντιλήφθηκα πόσο βαραίνουν στη ζυγαριά η επικοινωνία, η ενσυναίσθηση και η συναισθηματική ρύθμιση.
Ποια βιβλία καθόρισαν τον τρόπο σκέψης και γραφής σας; Υπάρχουν; Το γεγονός ότι νιώσατε την ανάγκη να κάνετε το συγγραφικό σας ντεμπούτο με ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης και αυτοεξέλιξης σημαίνει ότι έλειπε ένα τέτοιο βιβλίο στην ελληνική αγορά, απλογραμμένο πολύ, περιεκτικό και ευκολοανάγνωστο, που να απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, ακόμα και στις πολύ μικρές;
Η ελληνική αγορά σίγουρα βρίθει βιβλίων αυτοβελτίωσης, γραμμένων από ψυχολόγους και μη. Πολλά από αυτά έχουν φτάσει στα χέρια μου κατά καιρούς. Το βιβλίο μου δημιουργήθηκε ικανοποιώντας, κυρίως, την προσωπική ανάγκη αποδοχής του εαυτού μου και του τρόπου με τον οποίο βλέπω και βιώνω τον κόσμο. Η προσέγγιση των συναισθημάτων μέσα από ένα προσωπικό, βιωματικό και όχι επιστημονικό πρίσμα, ίσως βοηθήσει κάποιους αναγνώστες να ταυτιστούν, να προβληματιστούν, να ανακουφιστούν. Δεδομένου, επίσης, του μικρού του μεγέθους, το βιβλίο μου μπορεί να διαβαστεί με «μια ανάσα», με την ευχή αυτή να επιστραφεί και με το παραπάνω στους αναγνώστες του.
Ποιο βιβλίο υπήρξε το δικό σας πολύ αγαπημένο που επέδρασε στον τρόπο σκέψης και αντίληψής σας και το οποίο ακόμα και σήμερα συντροφεύει γλυκά τη ζωή σας και σας κάνει να χαμογελάτε;
Μου έρχονται στο μυαλό δύο αγαπημένα βιβλία: «Ψέματα που μας έμαθαν για αλήθειες» του Νικόλα Σμυρνάκη και «Κιντσούγκι - Η ομορφιά της ατέλειας» της Andrea Löhnforf. Τα θεωρώ και τα δύο επαναστατικά. Το πρώτο επιχειρεί να αποδομήσει με άμεσο και απλό τρόπο πεποιθήσεις που έχουν φυτευτεί και ριζώσει μέσα στους περισσότερους από εμάς. Το δεύτερο αναδεικνύει την ατέλεια και τις δυσκολίες ως αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης και της διαδρομής μας, φωτίζοντας τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να μετουσιωθούν σε δύναμη, εξέλιξη και μεταμόρφωση.
Αρκετά πρόσφατα λοιπόν, συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Φυλάτος» το πρώτο σας βιβλίο. Είναι μια προσωπική μελέτη με θέμα την αυτοβελτίωση, όπως ήδη αναφέρθηκε, που δίνει έμφαση στον μηχανισμό της ψυχής και στο πώς αυτή λειτουργεί κάθε φορά, προκαλώντας στον άνθρωπο τα ανάλογα συναισθήματα. Φέρει τον τίτλο «Μια παλέτα συναισθήματα, Ο κόσμος μέσα από τα χρώματα της ψυχής» και στηρίζεται κυρίως στην προσωπική σας μελέτη και στο προσωπικό σας βίωμα. Πείτε μας λίγα λόγια για το περιεχόμενό του.
Το έργο μου προσφέρει μια βιωματική διαδρομή στον κόσμο των συναισθημάτων, με εφαλτήριο την προσωπική μου εμπειρία και με τη βοήθεια μια συμβολικής προσέγγισης, όπου τα συναισθήματα συνδέονται με τα χρώματα. Μέσα από αυτόν τον παραλληλισμό, επιχειρώ να δείξω ότι τα συναισθήματα δεν είναι μια σταθερή και ανεξάρτητη κατάσταση, αλλά ένα δυναμικό σύστημα που χρειάζεται ισορροπία, κατανόηση και αποδοχή. Στο βιβλίο αμφισβητούνται στερεότυπα, όπως η ιδέα ότι η υπερευαισθησία αποτελεί αδυναμία, η αντίληψη της υποχρεωτικής θετικότητας και η αυστηρή διάκριση ανάμεσα σε θετικά και αρνητικά συναισθήματα. Τέλος, αναδεικνύεται μια βασική πρόσκληση: για έναν άνθρωπο υψηλής ευαισθησίας το ζητούμενο δεν είναι να νιώσει λιγότερο, αλλά να μπορεί να νιώθει βαθιά χωρίς να κατακλύζεται και να συνδέεται με τους άλλους χωρίς να αποσυνδέεται απ’ τον εαυτό του και τις ανάγκες του.
Πώς προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου σας και πώς μια παλέτα αντί για τα βασικά και γνώριμα χρώματα, μπλε, κίτρινο, κόκκινο, στη δική σας περίπτωση φιλοξενεί τα χρώματα των βασικών συναισθημάτων που είναι περισσότερα στον αριθμό;
Ο τίτλος του βιβλίου προέκυψε από την επιθυμία μου να παρομοιάσω τα συναισθήματα με τα χρώματα μιας παλέτας. Δεν θα εστίαζα τόσο στον αριθμό των χρωμάτων, όσο στον ίδιο τον συμβολισμό τους. Όπως ένας ζωγράφος χρειάζεται όλα τα χρώματα για να δώσει ζωντάνια και προοπτική στο έργο του, έτσι και η ζωή μας αποκτά νόημα και βάθος μέσα από το σύνολο των συναισθημάτων που βιώνουμε. Όπως, επίσης, η ανάμειξη των βασικών χρωμάτων γεννά άλλα χρώματα, το ίδιο συμβαίνει και με την ανάμειξη των βασικών συναισθημάτων. Τις περισσότερες φορές, άλλωστε, δεν βιώνουμε ένα μόνο συναίσθημα, αλλά ένα μείγμα, που μεταβάλλεται διαρκώς. Ο καμβάς της ζωής μας, λοιπόν, είναι δυναμικός και ρευστός. Κι εμείς, σαν καλλιτέχνες, χρειάζεται να του επιτρέπουμε να γεμίζει αρμονικά με όλα τα χρώματα.
Ποια συναισθήματα σας κατέκλυσαν όταν ως νέα συγγραφέας πιάσατε για πρώτη φορά το βιβλίο αυτό στα χέρια σας; Πόση χαρά και πόση ικανοποίηση;
Όταν κράτησα για πρώτη φορά το βιβλίο στα χέρια μου, αισθάνθηκα βαθιά συγκίνηση και ικανοποίηση. Η συγγραφή του αποτέλεσε για μένα λύτρωση, το μέσο για ένα προσωπικό ταξίδι, μέσα από το οποίο αναμετρήθηκα με προβληματισμούς, αμφισβήτησα στερεότυπα, γνώρισα καλύτερα και αποδέχτηκα τον εαυτό μου. Με την κυκλοφορία του, μοιάζει στα μάτια μου μ’ ένα καράβι έτοιμο να ταξιδέψει σε άλλα λιμάνια, εκεί όπου μπορεί να συντροφεύσει μια άλλη ψυχή στο δικό της ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοαποδοχής.
Ποια σημαντικά μηνύματα επιχειρείτε να περάσετε στον αναγνώστη σας μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο;
Το βασικό μήνυμα του βιβλίου είναι ότι τα συναισθήματα δεν είναι εχθροί, αλλά σύμμαχοί μας, μέσο σύνδεσης με τους άλλους, αλλά κυρίως με τον εαυτό μας. Κάθε συναίσθημα σού μεταφέρει τουλάχιστον ένα μήνυμα: κάτι σε γεμίζει, κάτι παραβιάζει τα όρια ή τις αξίες σου, κάτι απαιτεί την προσοχή και την προσαρμογή σου… Τα υπερευαίσθητα άτομα αντιλαμβάνονται και βιώνουν εντονότερα ερεθίσματα και συναισθήματα έχοντας ιδιαίτερα ευαίσθητες «κεραίες», κάτι που μπορεί να τα εξαντλεί, σωματικά και ψυχικά. Οι «κεραίες» αυτές, λοιπόν, χρειάζονται φροντίδα, για να αποφεύγεται ο κορεσμός, και ενίοτε ανακατεύθυνση, ώστε να εστιάζουν στο πραγματικά ουσιαστικό και ωφέλιμο. Έτσι, η υπερευαισθησία, όταν γίνεται αποδεκτή και καλλιεργείται συνειδητά, αποτελεί εργαλείο σύνδεσης, έμπνευσης και δημιουργίας και όχι πηγή εξάντλησης και αποσταθεροποίησης.
Είναι η υπερευαισθησία ελάττωμα τελικά; Τι υποστηρίζει το βιβλίο σας κι εσείς η ίδια ως συγγραφέας;
Η υπερευαισθησία είναι απλώς ένας άλλος τρόπος αντίληψης του εξωτερικού κόσμου και έκφρασης του εσωτερικού. Οι «κεραίες» σου λειτουργούν πολλαπλασιαστικά, κάτι που μπορεί να οδηγήσει πιο εύκολα και γρήγορα σε κορεσμό και εξάντληση. Λειτουργείς, θα λέγαμε, σαν σφουγγάρι, απορροφώντας με μεγάλη ευκολία εξωτερικά ερεθίσματα ή και συναισθήματα άλλων. Το πρόβλημα είναι ότι ξεχνάς να σε «στραγγίζεις» συχνά. Όταν, λοιπόν, η υπερευαισθησία καλλιεργηθεί συνειδητά, όταν ανακαλύψεις τους δικούς σου τρόπους να αποφορτίζεσαι και να συνδέεσαι με τον εαυτό σου και τις ανάγκες σου, μπορεί να μετατραπεί από πρόκληση σε ένα πολυδιάστατο χάρισμα, προσφέροντάς σου οξυμένη διαίσθηση, αστείρευτη έμπνευση, δημιουργικότητα και βαθιά ενσυναίσθηση.
Μιλήστε μας για την εικονογράφηση του βιβλίου σας. Θεωρείτε σημαντική την παρουσία της για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου, και για ποιον λόγο;
Οι εικόνες του βιβλίου μου δημιουργήθηκαν με τέτοιο τρόπο, ώστε να αναδεικνύουν και να ζωντανεύουν το περιεχόμενο των κειμένων, χωρίς να το επισκιάζουν. Η δύναμή τους έγκειται στην απλότητά τους. Για παράδειγμα, οι εικόνες που συνοδεύουν το κείμενο της κατάθλιψης θεωρώ ότι αποτυπώνουν ακριβώς τη συναισθηματική παράλυση του ατόμου που τη βιώνει.
Το βιβλίο σας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Φυλάτος». Θεωρείτε ότι συμβάλλει ο εκδοτικός σας οίκος στην περαιτέρω προώθηση του βιβλίου σας; Ποιες είναι οι εντυπώσεις από τη μέχρι τώρα συνεργασία σας;
Επέλεξα τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο γιατί, ύστερα από έρευνα, διαπίστωσα ότι είναι περισσότερο ανοιχτός στους νέους συγγραφείς. Η συνεργασία μας κατά τη διαδικασία της έκδοσης υπήρξε πολύ καλή και η καθοδήγησή τους ουσιαστική. Όσον αφορά στην προώθηση, πιστεύω ότι ο μεγαλύτερος ρόλος ανήκει τελικά στον ίδιο τον συγγραφέα, ο οποίος χρειάζεται να χτίσει σταδιακά το αναγνωστικό του κοινό και να βρίσκεται σε επαφή μαζί του.
Ποια συγγραφικά σχέδια κάνετε για τη συνέχεια; Προσανατολίζεστε κάπου συγκεκριμένα ή ακόμα δεν σας απασχολεί κάτι τέτοιο;
Εφόσον η συγγραφή είναι κάτι που προκύπτει αυθόρμητα, δεν έχω συγκεκριμένα συγγραφικά σχέδια για το μέλλον. Όταν προκύψουν, με χαρά θα τα μοιραστώ και πάλι μαζί σας!
Πείτε μας μια ευχή σας που θα θέλατε να πραγματοποιηθεί στο μέλλον;
Θα ήθελα κάποια στιγμή να μιλάμε για την ψυχική υγεία με την ίδια φυσικότητα που μιλάμε για τη σωματική. Να μη φοβόμαστε, να μην ντρεπόμαστε να αναζητούμε βοήθεια και ψυχική φροντίδα, αλλά να το θεωρούμε πράξη θάρρους, αυτοφροντίδας και σεβασμού, τόσο προς τον εαυτό μας, όσο και προς τους γύρω μας. Όπως έχει γράψει και ο Νικόλας Σμυρνάκης στο βιβλίο του «Ψέματα που μας έμαθαν για αλήθειες»: «οι εξαιρετικά επιδραστικοί και οι γενναίοι ζητούν βοήθεια».
Πριν κλείσουμε τη συζήτηση θα ήθελα να μας παραθέσετε ένα απόσπασμα από το βιβλίο σας.
«Στην καθημερινή ζωή, τα συναισθήματα σπάνια εμφανίζονται αυτούσια ή παραμένουν για πολύ αναλλοίωτα. Στην πραγματικότητα, παρατηρείται μια συνεχής ανάμειξη και αλληλεπίδρασή τους, σαν τα χρώματα σ’ έναν πίνακα που δεν προλαβαίνουν να στεγνώσουν πριν προστεθεί η επόμενη πινελιά. Ίσως αυτό να είναι που καθιστά τη ζωή τόσο πολύχρωμη και τόσο σύνθετη!»
Κυρία Θεοδοσίου, σας ευχαριστώ θερμά γι’ αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Μας δώσατε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα κι εσάς και το βιβλίο σας και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Καλοτάξιδη η πρώτη σας συγγραφική προσπάθεια και καλοδιάβαστη! Με το καλό και σε πολλές επόμενες που εύχομαι να έρθουν σύντομα!
Εγώ σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και τις ευχές σας!
Βιογραφικό:
Η Χριστίνα Θεοδοσίου γεννήθηκε το 1993 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη. Η καλλιτεχνική της φύση, σε συνδυασμό με την αγάπη της για τη φροντίδα, την οδήγησαν στην Οδοντιατρική, την οποία ασκεί από το 2017 με την αποφοίτησή της από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Με αφετηρία τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Γαλλία, επέλεξε να συνεχίσει εκεί την πορεία της, όπου πλέον ζει και εργάζεται μόνιμα. Η διαδρομή της σφραγίστηκε από την αποδοχή της υπερευαισθησίας της· ενός χαρακτηριστικού που από εφηβικό «ελάττωμα» μεταμορφώθηκε με τα χρόνια σε πολύτιμο χάρισμα και πηγή δημιουργίας.
Διαβάστε την κριτική μας για το βιβλίο: εδώ
0 Σχόλια