Βιβλιοκριτική: "Η περούκα του Φώτη" & "Ο κύριος που τάιζε τα περιστέρια" του Λούκα Παναγή

Η περούκα του Φώτη
Συγγραφέας: Λούκας Παναγή
Εικονογράφηση: Βασίλης Ηλιόπουλος

Μικροί μου φίλοι,

Το παραμύθι που θα σας παρουσιάσω είναι πολύ τρυφερό. Ξέρω από τώρα ότι όλοι θα το λατρέψετε, γι’ αυτό δεν χάνω χρόνο, είμαι έτοιμη να το μοιραστώ μαζί σας.

Από τον τίτλο του έχετε καταλάβει ότι ο ήρωας του είναι ο Φώτης και πολύ καλά καταλάβατε! Ο Φώτης είναι 6 ετών και πηγαίνει στην Α’ Δημοτικού. Είναι ένα παιδάκι που θέλει να περνάει απαρατήρητο, είναι ένα παιδάκι ήσυχο και συνεσταλμένο, το οποίο λείπει πολλές φορές από το σχολείο.

Μια μέρα λοιπόν, η δασκάλα των παιδιών και του Φώτη κυρία Βάλια, είχε μια φαεινή ιδέα. Είπε στα παιδιά να παίξουν ένα παιχνίδι, με σκοπό να συνεργαστούν, να διασκεδάσουν και να γελάσουν! Το παιχνίδι ήθελε τα παιδιά να τρέχουν και όταν η κύρια Βάλια τους έλεγε μια λέξη, θα έπρεπε να βρουν έναν συμμαθητή τους και να τον αγγίξουν εκεί που η δασκάλα είχε πει. Δηλαδή αν η κυρία Βάλια έλεγε χέρι, τότε τα παιδιά θα έπρεπε να αγγίξουν το χέρι ενός συμμαθητή τους. Εύκολο δεν είναι; Είναι, το ξέρω, όπως επίσης ξέρω ότι καταλάβατε πως παίζεται και ίσως επιδιώξετε να το κάνετε και εσείς με τους δικούς σας συμμαθητές.

Όμως, στο σχολείο του Φώτη, έγινε κάτι που κανείς δεν περίμενε! Η δασκάλα φώναξε μαλλιά, η Αρετή ήταν κοντά στον Φώτη και όταν τράβηξε τα μαλλιά του συμμαθητή της, τα μαλλιά έπεσαν στο πάτωμα.

Ο Φώτης, δεν είχε μαλλιά!

Ο Φώτης, φορούσε περούκα!

Όλοι έμειναν αποσβολωμένοι να κοιτούν με ορθάνοικτα μάτια!

Τότε ο Φώτης άρχισε να κλαίει, πήρε τη περούκα του και έφυγε βιαστικά, χωρίς τα άλλα παιδιά να προλάβουν να κάνουν κάτι…

Ω! τον καημένο τον Φώτη… πολύ στενοχωρήθηκε και σίγουρα ντρεπόταν για όλα όσα έγιναν… και δεν σας κρύβω πως και εγώ στενοχωρήθηκε με αυτή την εξέλιξη του παιχνιδιού. Η κυρία Βάλια το επέλεξε για να διασκεδάσουν όλοι, μα στο τέλος έγινε κάτι που κανείς δεν είχε προβλέψει…

Ευτυχώς όμως η κυριά Βάλια με προσιτό τρόπο, εξήγησε στα παιδιά ότι ο Φώτης είναι άρρωστος, πηγαίνει συχνά στο νοσοκομείο γι’ αυτό και λείπει από το σχολείο και επιπλέον κάνει θεραπείες και του έχουν πέσει τα μαλλάκια του.

Τα παιδιά συγκινήθηκαν, ευαισθητοποιήθηκαν και ένας μαθητής αποφάσισε πως έπρεπε να ετοιμάσουν ένα πάρτι έκπληξη για τον Φώτη, για να τον κάνουν και πάλι χαρούμενο!

Τέλεια ιδέα, δε βρίσκετε;

Πολύ χάρηκα που τα παιδιά έδειξαν ενσυναίσθηση και αγκάλιασαν τον Φώτη! Έτσι θα πρέπει να κάνουμε όλοι μας!

Και κάπως έτσι άρχισαν όλοι να ετοιμάζουν την έκπληξη του Φώτη. Έφτιαξαν ζωγραφιές, αγόρασαν δώρα και γλυκά, στόλισαν την τάξη τους και περίμεναν τον Φώτη να επιστρέψει ξανά στο σχολείο.

Όταν η μέρα αυτή ήρθε, όλοι έδωσαν στον Φώτη τα δώρα τους, τον αγκάλιασαν με θέρμη και ο μικρός φίλος μας άρχισε να κλαίει από χαρά! Του ευχήθηκαν γρήγορα να αναρρώσει και να πηγαίνει σχολείο και ποτέ μα ποτέ δεν ασχολήθηκαν με την περούκα του!

Αγαπημένοι μου φίλοι, αυτό που έπραξαν οι συμμαθητές του Φώτη, είναι άξιο συγχαρητηρίων. Κατάφεραν να χαροποιήσουν τον στενοχωρημένο συμμαθητή τους, να του δώσουν κουράγιο, να τον ενθαρρύνουν να έχει δύναμη για να ανταπεξέλθει στην περιπέτεια της υγείας του και πάνω από όλα, δεν στάθηκε αφορμή το πρόβλημά του για κοροϊδία και χλευασμό!

Έτσι θα πρέπει να συμπεριφέρεστε και σε εσείς σε ανάλογη περίπτωση. Κάθε παιδάκι που αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα, έχει ανάγκη από αγάπη, έχει ανάγκη από μια αγκαλιά, έχει ανάγκη από τη φιλία σας και φυσικά έχει ανάγκη να διασκεδάζει και να χαίρεται!

Βοηθήστε τα παιδιά που σας χρειάζονται, βοηθήστε τα παιδιά σαν τον Φώτη και χαρίστε τους ένα κομμάτι από την καρδιά σας!

Ο κύριος που τάιζε τα περιστέρια

Συγγραφέας: Λούκας Παναγή
Εικονογράφηση: Βασίλης Ηλιόπουλος

Φιλαράκια μου αγαπημένα περνάω γρήγορα στο δεύτερο παραμύθι μας!

Τη σημερινή ιστορία θα μας τη διηγηθεί ένα όμορφο κοριτσάκι, η Ματίνα. Θα μας μιλήσει για έναν κύριο γύρω στα 50 τον υπολογίζει, ο οποίος κάθε μέρα κάθεται σε ένα ξύλινο παγκάκι, σε ένα πάρκο. Ο κύριος αυτός ασχολούταν με τα περιστέρια. Τους μιλούσε, τα τάιζε και τα χάιδευε, πάντα με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του, το οποίο φανέρωνε ότι απολάμβανε την παρέα μαζί τους.

Μια μέρα η Ματίνα δεν άντεξε, πλησίασε τον κύριο και ευγενικά είχε σκοπό να τον ρωτήσει γιατί ασχολούνταν με τα περιστέρια, μα μόλις εκείνος της είπε ότι ήταν τυφλός, η Ματίνα αναστατώθηκε και στο μυαλό της γεννήθηκαν πολλές και διαφορετικές ερωτήσεις, εύλογες ερωτήσεις σχετικά με την καθημερινότητα του τυφλού κυρίου.

Ευτυχώς δεν ξεστόμισε καμιά τους και τη θέση του έδωσε σε μια ανώδυνη ερώτηση σχετικά με το όνομά του κυρίου.

Έτσι έμαθε πως αυτός ήταν ο κύριος Σωτήρης.

Όμως η Ματίνα δεν ήταν ο εαυτός της. Λειτουργούσε περίεργα, ίσως και να φοβήθηκε και γρήγορα έφυγε από κοντά του. Μετάνιωσε φυσικά για τη συμπεριφορά της και αφού βρήκε πληροφορίες για τους τυφλούς, πολλές πληροφορίες κάποιες από τις οποίες την ξάφνιασαν, το επόμενο απόγευμα πλησίασε ξανά τον κύριο Σωτήρη, πιο ώριμη και πιο έτοιμη αυτή τη φορά!

Κάθισε πλάι του και εκείνος μοιράστηκε με τη Ματίνα την ιστορία του. Γεννήθηκε τυφλός, ήταν μόνος στον κόσμο, είχε σύμμαχό του το μπαστουνάκι του που τον βοηθούσε να κυκλοφορεί προσεκτικά και ήξερε να διαβάζει με τη μέθοδο Μπράιγ. Η Ματίνα λάτρεψε τον κύριο Σωτήρη και κάθε απόγευμα καθόταν μαζί του, τάιζαν τα περιστέρια και του κρατούσε συντροφιά.

Έτσι λοιπόν, κάθε απόγευμα η Ματίνα καθόταν πλάι του με ένα σακουλάκι σποράκια και περνούσε υπέροχα!

Φιλαράκια μου αγαπημένα, ακολουθήστε το παράδειγμα της Ματίνας και αν και εσείς έχετε στη γειτονιά σας κάποιον άνθρωπο που είναι μόνος του, κάντε του λίγη παρέα, ακούστε όσα έχει να μοιραστεί μαζί σας και να είστε σίγουροι ότι με αυτόν τον τρόπο θα τον έχετε κάνει ευτυχισμένο!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Έμεινα για λίγο να τον κοιτάω. Αλλά η φωνή μου, δεν έλεγε να βγει από το στόμα μου.

Τυφλός;

Πρώτη φορά στη ζωή μου συναντούσα κάποιον τυφλό. Άραγε πώς είναι να είσαι τυφλός;

Να μην μπορείς να δεις τίποτα;

Πώς περπατάει; Πώς διασταυρώνει τον δρόμο;

Πως βλέπει τι θα φάει;

Δεκάδες ερωτήσεις περνούσαν από το μυαλό μου. Αλλά ευτυχώς, κατάφερα και δεν είπα τίποτα.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου:

Ο Λούκας Παναγή γεννήθηκε στη Λεμεσό, πόλη της Κύπρου πριν αρκετά χρόνια. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης και έκανε μεταπτυχιακό με θέμα: Δημιουργικές τέχνες και εμψύχωση. Λατρεύει τις ταινίες κινουμένων σχεδίων και τα ταξίδια. Μέσα από τα παραμύθια θέλει να διατηρήσει το παιδί που κρύβει μέσα στην ψυχή του και να βοηθήσει μικρούς και μεγάλους να ταξιδέψουν συντροφιά με τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους

Λατρεύει τις ταινίες κινουμένων σχεδίων και τα ταξίδια.

Μέσα από τα παραμύθια θέλει να διατηρήσει το παιδί που κρύβει μέσα στην ψυχή του και να βοηθήσει μικρούς και μεγάλους να ταξιδέψουν συντροφιά με τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους