Συνέντευξη στη Στέλλα Πετρίδου
Ο πολυγραφότατος Αβραάμ Γεωργιάδης κάνει και επίσημα πλέον το λογοτεχνικό του ντεμπούντο παρουσιάζοντάς μας την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μετέωρη πόλη», που κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Σήμερα φιλοξενείται στις Τέχνες για να μας μιλήσει γι' αυτήν και για να μας συστηθεί μέσω από το πρώτο προσωπικό του έργο.
Κύριε Γεωργιάδη, παρότι γράφετε ακατάπαυστα, αρθρογραφώντας και συμμετέχοντας σε συλλογικά λογοτεχνικά έργα, μόλις πρόσφατα πήρατε την απόφαση να κυκλοφορήσετε το πρώτο προσωπικό σας βιβλίο. Πώς προέκυψε αυτή η απόφαση και γιατί θεωρήσατε τη στιγμή κατάλληλη για να τολμήσετε αυτό το βήμα;
Είναι αλήθεια πως, από επαγγελματικής άποψης τουλάχιστον, έχω μια μακρόχρονη σχέση με το γράψιμο. Είναι επίσης αλήθεια, ότι η έκδοση ενός κομματιού της λογοτεχνικής μου δουλειάς, κυοφορούταν εδώ και αρκετά χρόνια στην σκέψη μου. Σίγουρα πάνω από μια δεκαετία. Το γιατί η έκδοση της Μετέωρης πόλης ήρθε μόλις φέτος την άνοιξη, είναι αποτέλεσμα της ωρίμανσης τόσο αντικειμενικών όσο και υποκειμενικών παραγόντων. Οι αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις και κάποια σοβαρά προβλήματα υγείας, αποτέλεσαν τροχοπέδη στην έκδοση της ποιητικής αυτής συλλογής νωρίτερα. Από την άλλη πλευρά υπήρχαν και οι δεύτερες σκέψεις για την ποιότητα και την επάρκεια ενός πονήματος οι οποίες πάντοτε απασχολούν την σκέψη ενός συγγραφέα. Η αλληλεπίδραση με άλλους συγγραφείς, τόσο νεότερους όσο και καταξιωμένους στον χώρο, σε μια σειρά σεμιναρίων και εργαστηρίων αρχής γενομένης από την περίοδο της πανδημίας, αποτέλεσαν την θρυαλλίδα για το επόμενο βήμα. Άνοιξαν τους ορίζοντες και όξυναν την αντίληψη μου για τον χώρο της λογοτεχνίας και έτσι το επόμενο βήμα, το οποίο ήταν η έκδοση της ποιητικής συλλογής, ήρθε σαν μια φυσιολογική εξέλιξη. Πραγματικά οι συλλογικές δουλειές έπαιξαν καταλυτικό ρόλο και με απόλυτα θετικό πρόσημο σε όλη αυτήν την διαδικασία.
Ποια ικανοποίηση προσφέρει η εξωτερίκευση σκέψεων και συναισθημάτων στον συγγραφέα και ποια βαθύτερη εσωτερική ανάγκη του καλύπτει; Εσείς, ως πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας, πώς νιώθετε που το πρώτο σας πνευματικό παιδί έφυγε πλέον από τα χέρια σας και έγινε κτήμα όλων;
Νιώθω ικανοποίηση, αλλά παράλληλα έχω και την αγωνία για την ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού. Όχι τόσο σε επίπεδο αριθμών, άλλωστε η ποίηση δεν είναι «εμπορικό είδος», όσο στο αποτύπωμα το οποίο θα καταφέρει η Μετέωρη Πόλη να αφήσει στον αναγνώστη και μέσω αυτού στον χρόνο. Πιστεύω πως η λογοτεχνία, και ειδικότερα η ποίηση, καλύπτει μια βαθύτερη ανάγκη συμφιλίωσης με το είναι μας, την σε ένα βαθμό υπέρβαση του «εγώ» και την αναμέτρηση με τα όρια μας πάντα με μια προοπτική βελτίωσης και ολοκλήρωσης του εαυτού μας. Όλα αυτά ωστόσο ενταγμένα σε μια γενικότερη συλλογική προσπάθεια «να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα». Δεν γράφω για να αντλήσω ικανοποίηση για τον εαυτό μου, αλλά για να μιλήσω για τον κόσμο και την εποχή μας η οποία τείνει όλο και περισσότερο στην δυστοπία. Αυτή είναι η βαθύτερη ανάγκη και η ικανοποίηση μου έγκειται στην απελευθέρωση της φόρμας. Διότι πάντοτε μίλαγα λέγοντας ανοιχτά την άποψή μου αλλά πάντοτε στο πλαίσιο ενός δημοσιογραφικού λόγου ο οποίος έχει άλλους κανόνες. Αυτή η απελευθέρωση από κανόνες και στερεότυπα, ακόμη και από ξύλινα λόγια και περιορισμούς, λειτουργεί λυτρωτικά.
Καθώς πρώτη φορά φιλοξενείστε στις Τέχνες, πείτε μας δυο λόγια για εσάς. Ποιος είναι ο συγγραφέας Αβραάμ Γεωργιάδης με τον οποίο συνομιλούμε σήμερα με αφορμή την έκδοση του πρώτου του βιβλίου;
Αν μιλούσα με έναν κάπως πιο συναισθηματικό τρόπο και όχι παραθέτοντας ένα στεγνό βιογραφικό όπως αυτό που υπάρχει στο βιβλίο, θα έλεγα ότι είμαι το πρώτο από τα τρία παιδιά μιας φτωχής εργατικής οικογένειας. Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στα υποβαθμισμένα προάστια της, σε περιοχές εκτός σχεδίου, με την αγωνία της ανέγερσης λαθραίων κτισμάτων, το καθημερινό, σχεδόν, κρυφτό με την αστυνομία. Αν τα λέω όλα αυτά είναι αφενός γιατί είμαι περήφανος για τους γονείς και τον τόπο μου και αφετέρου για να αναδείξω ότι δεν είχα κανένα υπόβαθρο λογοτεχνικής ή άλλης μαθησιακής υποστήριξης από την άμεση και την ευρύτερη οικογένεια. Το πρώτο σχολείο που πήγα στεγαζόταν σε έναν παλιό στάβλο. Το επόμενο ήταν εγκαταλειμμένες μπαρουταποθήκες και στρατιωτικές σκηνές μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1981. Είμαι ευγνώμων στον πατέρα μου ο οποίος κατόρθωσε να σπουδάσει τρία παιδιά με ένα μεροκάματο και έπειτα με μια σύνταξη. Από εκεί και πέρα τα δικά μου όπλα ήταν η περιέργεια μου και η ακόρεστη δίψα μου για μάθηση. Κάπως έτσι κατάφερα να σπουδάσω γεωπόνος και κατόπιν δημοσιογραφία και ΜΜΕ και να δουλέψω σε πληθώρα τηλεοπτικών σταθμών, κυρίως, αλλά και σε εφημερίδες και περιοδικά. Σήμερα εκτός από την λογοτεχνία και την ποίηση, ασχολούμαι με την μουσική. Με ενδιαφέρει το θέατρο, αγαπάω το ποδόσφαιρο και το σκάκι και μιλάω αγγλικά και ισπανικά.
Γιατί στρέψατε το συγγραφικό σας ενδιαφέρον στην ποίηση; Τι σας συναρπάζει σ’ αυτήν και τι την ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα είδη του λόγου;
Για να πω την πλήρη αλήθεια, η ποίηση δεν ήταν στην σκέψη μου η πρώτη προτεραιότητα όταν ξεκίνησα να γράφω. Η ποίηση με κέρδισε σταδιακά και σίγουρα ένας σημαντικός παράγοντας είναι ο αφαιρετικός και συμπυκνωμένος λόγος τον οποίο εκ των πραγμάτων χρησιμοποιεί ένας ποιητής για να αποδώσει πληθώρα συναισθημάτων, εικόνων, ιδεών και νοημάτων. Από την άλλη πλευρά, είναι και μια παράδοση που υπάρχει στην ελληνική λογοτεχνία η οποία έχει προσφέρει μέσω της ποίησης πληθώρα σημαντικών έργων παγκόσμιου βεληνεκούς, τα οποία είτε συνειδητά είτε σαν κληρονομικό γενετικό υλικό επηρεάζουν και τους σύγχρονους δημιουργούς. Πιστεύω ότι αυτά τα αφαιρετικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ποίηση ως είδος, η δυνατότητα λεξιπλασίας και καταβύθισης στην γλώσσα και μια μεγαλύτερη αίσθηση πειραματισμού την οποία εγώ διαχρονικά διακρίνω, την κάνουν στα μάτια μου να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα είδη της λογοτεχνίας.
Η συγγραφή πρωταγωνιστεί στη ζωή σας, θεωρείτε; Είναι αυτό που λέμε αγάπη και έρωτας μαζί; Πώς ορίζει συγκεκριμένα την καθημερινότητά σας; Σας δεσμεύει κατά κάποιον τρόπο χρονικά, περιορίζει δηλαδή τον ελεύθερό σας χρόνο ή αντίθετα τον συντροφεύει και του δίνει νόημα και ζωή;
Σίγουρα, δεν δουλεύω με τον ρυθμό και την καθημερινή προσήλωση με την οποία δούλευαν ποιητές όπως ο Ρίτσος για παράδειγμα. Από αυτήν την άποψη, η ποίηση είναι για μένα ένα παράθυρο που δίνει νόημα στην καθημερινότητα, αλλά δεν θα έλεγα ότι μου στερεί από τον ελεύθερο χρόνο μου. Ίσα ίσα που τον εμπλουτίζει και τον κάνει ευχάριστο και παραγωγικό. Ένα απλό παράδειγμα πάνω σε αυτό είναι πως ασχολούμενος με κάποιες ιδέες για ποιήματα στον ελεύθερο χρόνο της ημέρας, μπορεί να μην προκύψει κάποιο ποίημα. Μπορεί όμως να προκύψει μια νέα ιδέα ή η αξιοποίηση μιας πληροφορίας στην συγγραφή στίχων για ένα νέο τραγούδι καθώς όπως σας είπα παραπάνω ασχολούμαι και με την μουσική. Θα έλεγα πάντως ότι όντως, η ποίηση είναι αγάπη και έρωτας μαζί. Όπως το θέσατε στην αρχή του ερωτήματός σας.
Ποιοι ποιητές αποτελούν πρότυπα για εσάς; Επηρεάζουν τον τρόπο σκέψης και γραφή σας ή δεν επιδιώκετε κάποια είδους σύνδεση μαζί τους, από φόβο μήπως και θεωρηθείτε αντιγραφέας;
Είτε το θέλουμε είτε όχι, σχεδόν όλοι όσοι γράφουμε έχουμε τις επιρροές μας. Κρυφές και φανερές. Όχι μόνο από ποιητές αλλά εγώ θα έλεγα ακόμη και από κάθε είδος τέχνης και ακόμη παραπέρα το σινεμά, τη φωτογραφία ή τα κόμικς. Οι επιρροές μας μας διαμορφώνουν όπως και τα βιώματά μας και οι παραστάσεις που έχουμε σε όλους τους τομείς της ζωής. Οπότε, ναι έχω πολλές επιρροές και δεν φοβάμαι μήπως χαρακτηριστώ αντιγραφέας. Άλλωστε δεν είναι εύκολο να επιδοθείς σε αντιγραφή και απομίμηση όταν οι επιρροές σου μπορεί να είναι αντικρουόμενες. Ή να είναι ασύμπτωτες. Παράδειγμα που μπορώ να δώσω είναι η ποίηση του Νικάνορ Πάρα και του Πάμπλο Νερούδα. Δύο από τους πιο αγαπημένους μου ισπανόφωνους ποιητές μαζί με τον Οκτάβιο Πας, τον Καίσαρα Βαγέχο και τον Χόρχε λουΐς Μπόρχες. Η σχεδόν στεγνή και λιτή αλλά γεμάτη μεστότητα ποίηση του Πάρα έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον λυρισμό και την εικονοποιία του Νερούδα. Παρ΄ όλα αυτά και οι δύο ασκούν μια επιρροή στην σκέψη μου και την οπτική μου. Το ίδιο θα μπορούσα να πω και για Έλληνες ποιητές από τον Καρυωτάκη ως τον Βαρβέρη και από το Βάρναλη και τον Εμπειρίκο μέχρι την Γώγου και τον Καββαδία, ο οποίος για να πω την αλήθεια μου ασκεί ίσως τη μεγαλύτερη γοητεία. Ίσως και εξαιτίας της μελοποίησης των ποιημάτων του από πληθώρα εξαιρετικών μουσικών. Από εκεί και πέρα θα μπορούσα να αναφέρω πάρα πολλούς που με συναρπάζουν και συνειδητά ή ασυνείδητα με επηρεάζουν, αλλά περιορίζομαι στους προαναφερθέντες, γιατί αλλιώς πρέπει να φτιάξω ολόκληρο κατάλογο!
Το πρώτο σας βιβλίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2026 από τις εκδόσεις «Βακχικόν» και φέρει τον τίτλο «Μετέωρη πόλη». Είναι ποιητική συλλογή και υπηρετεί την ελεύθερη ποίηση και πεζοποίηση. Πείτε μας δυο λόγια για το περιεχόμενό της. Πόσα ποιήματα την απαρτίζουν και ποιος ο κεντρικός τους πυρήνας;
Ο αναγνώστης θα βρει στην συλλογή 25 ποιήματα, γραμμένα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους τα οποία είναι χωρισμένα σε τέσσερις μικρές ενότητες. Ωστόσο, αυτές οι ενότητες λειτουργούν στο τέλος ως μια ολότητα σε νοηματικό επίπεδο. Ο κεντρικός πυρήνας που διατρέχει την συλλογή είναι η ανθρώπινη κατάσταση στο σύγχρονο περιβάλλον των γιγάντιων μεγαλουπόλεων και του τεχνολογικού ιλίγγου που μας περιβάλει. Για να το θέσω με όρους πολιτικής οικονομίας το βασικό στοιχείο είναι η αλλοτρίωση κα ιη αποξένωση των σύγχρονων ανθρώπων και η καθημερινή τους διαπάλη με εσωτερικά και εξωτερικά «θηρία». Είναι η σύγκρουση με τις εμμονές, τους φόβους και τις ψευδαισθήσεις μας και ταυτόχρονα η προσπάθεια μας να διατηρήσουμε ζωντανές την ελπίδα και την μνήμη.
Γιατί δώσατε αυτόν τον τίτλο στο βιβλίο σας; Ποια είναι η πόλη στην οποία αναφέρεστε και γιατί τη χαρακτηρίζετε μετέωρη;
Η απάντηση εδώ συνδέεται άμεσα με τον πυρήνα της συλλογής στον οποίο αναφέρθηκα παραπάνω. Μετέωρη, μπορεί να είναι η κάθε σύγχρονη μεγαλούπολη, τα υπερμεγέθη αστικά κέντρα τα οποία καταβροχθίζουν φυσικούς πόρους, ανθρώπινες ζωές και οτιδήποτε ζωντανό για να παράγουν ως τελικό αποτέλεσμα ευημερούντες αριθμούς και αμύθητα κέρδη. Όλα αυτά ωστόσο, συνεπάγονται τεράστια μόλυνση και άφθονα υποπροϊόντα και κατάλοιπα. Είτε με την μορφή σκουπιδιών είτε με την μορφή ανθρώπων. Γιατί ναι, οι σημερινές κοινωνίες και κατά κόρον οι μεγαλουπόλεις παράγουν μαζικά ανθρώπους απόβλητους και απόκληρους. Ανέστιους και με τσακισμένα φτερά. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι παγιδευμένος σε αυτήν την συνθήκη. Την συνθήκη μιας αέναης διαπάλης με τον εαυτό του και τους άλλους με στόχο να παραμείνει στην επιφάνεια και να μην τον καταπιεί εν τέλει η δίνη μιας καταναλωτικής απληστίας στο κυνήγι της οποίας θυσιάζει τα πολυτιμότερα χρόνια και εφόδια του. Μπορεί να ακούγεται σκληρό και ίσως απαισιόδοξο, αλλά πιστεύω πως αντικατοπτρίζει μια πραγματικότητα την οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε με γενναιότητα αν θέλουμε να την αλλάξουμε ριζικά και σε μια ανθρωποκεντρική κατεύθυνση η οποία θα σέβεται όχι μόνο τον ίδιο τον άνθρωπο ως ενεργό υποκείμενο της ιστορίας, αλλά και την φύση η οποία είναι στην πραγματικότητα το σπίτι όλων μας. Με αυτές τις σκέψεις γράφτηκαν τα περισσότερα ποιήματα και δόθηκε και ο τίτλος. Δυστυχώς, οι εξελίξεις με την κλιματική αλλαγή και τις καταστροφές που όλοι βλέπουμε στην γειτονιά μας ,αλλά και οι πόλεμοι δίπλα μας που καταστρέφουν κυρίως ζωές μα και το περιβάλλον, έρχονται ως τραγική πιστεύω επιβεβαίωση αυτών των σκέψεων.
Ποια υπήρξε η αφορμή για τη συγγραφή των ποιημάτων αυτής της συλλογής; Τι σας ενέπνευσε συγκεκριμένα και πώς η έμπνευσή σας αυτή μεταφέρθηκε στο χαρτί; Σας δυσκόλεψε η διαδικασία της εξωτερίκευσης προσωπικών σκέψεων και ανησυχιών;
Όπως ανέφερα και παραπάνω, τα ποιήματα αυτής της συλλογής αποτελούν ουσιαστικά μια επιλογή από ποιήματα που γράφτηκαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Σημαντικά διαφορετικές μεταξύ τους, τόσο σε ότι αφορά το γενικότερο πλαίσιο στην κοινωνική πραγματικότητα της χώρας όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Συνεπώς, κάθε ποίημα είχε την δική του αφετηρία, προέκυψε από την έμπνευση εκείνης της στιγμής η οποία κατά κάποιο τρόπο ήταν ανεπανάληπτη σε ότι αφορά τους παράγοντες που προανέφερα. Ωστόσο, στην συλλογή προσπάθησα να διατηρήσω έναν συνεκτικό πυρήνα στην θεματολογία και τον προβληματισμό, τις ιδέες και τα συναισθήματα που εκφράζουν. Η ιδέα να δώσω στην συλλογή τον τίτλο Μετέωρη Πόλη, προέκυψε σχεδόν αυτόματα μετά την συγγραφή του ομώνυμου ποιήματος, περίπου πέντε χρόνια πριν. Σε αυτήν συμπυκνώθηκε η προσπάθεια μου να μιλήσω για την ανθρώπινη κατάσταση εντός των σύγχρονων αστικών κέντρων και την σκληρή καθημερινότητα εντός τους. Πάνω σε αυτόν τον καμβά κάθε ποίημα αποτελεί και μια ψηφίδα σε ένα μωσαϊκό των σχέσεων από την μοναξιά και τον έρωτα μέχρι την διατήρηση της μνήμης και την διαπάλη του ανθρώπου με τα αόρατα δεσμά του. Η εξωτερίκευση των σκέψεων και των ανησυχιών μου, λειτούργησε λυτρωτικά σε μεγάλο βαθμό και απελευθερωτικά. Μου έδωσε την ευκαιρία να πω κάτι πιο προσωπικό και εκ βαθέων αν και η αλήθεια είναι πως την άποψη μου έχω συνηθίσει να την εκφράζω ανοιχτά στα κείμενα μου τα οποία μέχρι τώρα είχαν μόνο τον δημοσιογραφικό χαρακτήρα. Από αυτήν την άποψη, θεωρώ πως όχι μόνο δυσκολεύτηκα, αλλά έκανα ένα βήμα παραπάνω γιατί άλλο πράγμα οι περιορισμοί του δημόσιου, του δημοσιογραφικού λόγου και άλλο η πλήρης ελευθερία που προσφέρει η ποίηση και γενικότερα η λογοτεχνία.
Πώς χαρακτηρίζετε τη συλλογή σας και ποια μηνύματα θεωρείτε ότι περνάει στον αναγνώστη;
Θα έλεγα ότι κάποιος μπορεί να ανιχνεύσει στην συλλογή στοιχεία υπερρεαλισμού και υπαρξισμού χωρίς να επιδιώκω ιδιαίτερες λυρικές εξάρσεις. Όλα αυτά σε ποιήματα που έχουν σε κάποιο βαθμό εξομολογητικό χαρακτήρα. Εδώ όμως θεωρώ απαραίτητη μια υποσημείωση που λέει ότι επιχειρώ μέσω της προσωπικής ματιάς να φέρω στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο ως δρών υποκείμενο της ιστορίας και όχι ως ένα μεμονωμένο άτομο κλισμένο στην προσωπική του αυτάρκεια και αποκομμένο από τους γύρω του. Προσπαθώ μέσω της δικής μου ατομικότητας να φέρω στο επίκεντρο της συζήτησης τον προβληματισμό για αξίες και έννοιες πανανθρώπινες. Αυτός ο προβληματισμός είναι και το μήνυμα της συλλογής. Δεν είναι οι έτοιμες λύσεις και απαντήσεις. Το αν θα γίνει αυτό κατορθωτό, θα το δείξει ο χρόνος και η ιστορία.
Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται κυρίως το βιβλίο σας; Μπορεί να αποτελέσει ανάγνωσμα και για το εφηβικό κοινό; Ποια είναι η προσωπική σας γνώμη και άποψη ως συγγραφέας του;
Θα ήταν ευχής έργον, ευλογία θα έλεγα εάν εύρισκα ευήκοα ώτα στο εφηβικό και το νεανικό κοινό εν γένει. Πολύ φοβάμαι πως η γενιά μας, οι σημερινοί πενηντάρηδες, έχουμε μια απόσταση η οποία κατ εμέ δεν εντοπίζεται τόσο στην ηλικιακή διαφορά όσο στην ψυχική μας σύνδεση και την έμπνευση που μπορούμε να δώσουμε στα νεότερα παιδιά τα οποία πολλές φορές είναι στην κυριολεξία παιδιά μας. Δεν μου αρέσει να γενικεύω. Προφανώς δεν ισχύει για όλους τους γονείς αυτό. Έχω όμως την αίσθηση ότι στην καλύτερη περίπτωση οι δικές μας γενιές έπαψαν να παράγουν θετικά πρότυπα και στη χειρότερη έγιναν πρότυπα του χειρίστου είδους στα οποία σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται για την καταστροφή της χώρας. Δεν σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων, και αυτό συμπεριλαμβάνει και όσους προσπαθήσαμε να αντισταθούμε και να αντιταχθούμε στην σύγχρονη βαρβαρότητα μιας σειράς εθνικών και υπερεθνικών εξουσιών. Αλλά αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα το οποίο θα μπορούσαμε να θίξουμε ίσως μια άλλη φορά. Το βιβλίο είναι η αλήθεια απευθύνεται σε όλο το ηλικιακό φάσμα των ενηλίκων και δεν θα ήθελα να το περιορίσω σε κάποιο εύρος. Για το εφηβικό κοινό, δεν θα έλεγα ότι ¨είναι «βαρύ» ή δεν θα απέτρεπα κάποιον πολύ νεότερο να το διαβάσει. Θεωρώ πως αν οι έφηβοι διαβάσουν και ασχοληθούν με την ποίηση, ο κόσμος αυτός θα αποκτήσει μεγαλύτερες ελπίδες. Πράγμα δύσκολο στην σημερινή εποχή των υψηλών ταχυτήτων, της τεχνητής νοημοσύνης και της ατελείωτης περιήγησης σε ένα αποπροσανατολιστικό διαδίκτυο. Γι αυτό λέω ναι, αξίζει οι έφηβοι να διαβάσουν ποίηση γενικά, όχι απαραίτητα την δική μου, και να την αντιμετωπίσουν ως μια διέξοδο. Ως αφετηρία δημιουργικής πορείας σε έναν κόσμο δύσκολο και εχθρικό ως προς τις ανάγκες και τα όνειρα τους. Ακόμη κι αν δεν κατανοεί κάποιος έφηβος πλήρως μια ποιητική συλογή, πιστεύω ακράδαντα ότι η ποίηση θα του ανοίξει το παράθυρο σε έναν κόσμο στον οποίο θα μπορεί να ονειρεύεται. Και αυτό στις μέρες μας έχει μεγάλη αξία.
Επιλέξατε τις εκδόσεις «Βακχικόν» για την έκδοση της πρώτης ποιητικής σας συλλογής. Είστε ευχαριστημένος από τη μέχρι τώρα συνεργασία σας; Θεωρείτε σημαντική τη συμβολή του εκδοτικού σας οίκου για την περαιτέρω προώθηση του βιβλίου σας;
Αρχικά να πω ότι επέλεξα τις εκδόσεις Βακχικόν για τον τρόπο προσέγγισης και σύνδεσης με τους δημιουργούς, για την ποιότητα και το εύρος της θεματολογίας τους και τους ανοιχτούς ορίζοντες που πιστεύω ότι έχουν οι εκδότες. Από εκεί και πέρα είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από την συνεργασία μας και σίγουρα οι εκδόσεις Βακχικόν κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για την προώθηση και την προβολή του βιβλίου. Για τον λόγο αυτό ευελπιστώ σε πολλές μελλοντικές συνεργασίες.
Ένας δημιουργός δεν παύει ποτέ του να εφησυχάζει. Αντίθετα σχεδιάζει τα επόμενα δημιουργικά του βήματα χωρίς παύσεις και χωρίς σταματημό. Στη δική σας περίπτωση συμβαίνει αυτό; Σχεδιάζετε από τώρα τα επόμενα συγγραφικά σας βήματα ή επιλέγετε να δώσετε χρόνο στο πρώτο σας βιβλίο για να ακουστεί, να προωθηθεί περισσότερο και να διαβαστεί;
Σίγουρα, δεν επαναπαύομαι στην έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να ωριμάσουν και οι συνθήκες για το επόμενο βήμα. Στο επίπεδο της ποίησης, γράφω συνεχώς και συγκεντρώνω το υλικό για την επόμενη συλλογή την έκδοση της οποίας δεν μπορώ να προσδιορίσω χρονικά αυτήν την στιγμή. Από την άλλη πλευρά επειδή η ποίηση δεν είναι η μοναδική μου ενασχόληση με τα λογοτεχνικά πράγματα, μπορώ να πω ότι ετοιμάζω και μια συλλογή διηγημάτων τα οποία ίσως και να προηγηθούν της δεύτερης ποιητικής συλλογής ενώ και το μυθιστόρημα είναι ένας στόχος για το πιο μακρινό μέλλον. Για την ώρα ωστόσο, απολαμβάνω την κυκλοφορία της Μετέωρης Πόλης και για το λόγο αυτό ετοιμάζω και μια παρουσίαση στις αρχές Οκτωβρίου.
Πείτε μας μια ευχή σας για το μέλλον που θα θέλατε να πραγματοποιηθεί.
Είναι τόσα πολλά αυτά που θα ευχόμουν, αλλά θα περιοριστώ να ευχηθώ να αυξηθεί το αναγνωστικό κοινό και το βιβλίο εν γένει να γίνει ένας τρόπος ζωής. Το βιβλίο γενικά και η ποίηση ειδικότερα. Η ποίηση και γενικότερα η λογοτεχνία δεν αποτελούν απλώς μια διέξοδο, αλλά μπορούν να αποτελέσουν το όπλο που θα ανοίξει τους ορίζοντες σε μια καλύτερη, πιο ανθρώπινη, κοινωνία. Μπορεί να δώσει τα εφόδια στους ανθρώπους να γίνουν ενεργοί πολίτες. Στο πλαίσιο αυτής της ευχής θα αισθανόμουν ευτυχισμένος εάν συνέβαλα κι εγώ, έστω και με ένα απειροελάχιστο λιθαράκι…
Πριν κλείσουμε τη συζήτηση θα ήθελα να μας παραθέσετε ένα ποίημα από το βιβλίο σας.
Πολύ ευχαρίστως. Σας παραθέτω το ποίημα Σκουριά και χρυσάφι.
ΣΚΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑΦΙ
Όταν θα δύσει ο ήλιος
δύο σταξιές πορφύρα θα βάψουν τον κόσμο
τα αηδόνια θα αποκοιμηθούν στα κλαδιά
σε ύπνο βαθύ και αμέριμνο
καθώς τα νυχτόβια σαρκοβόρα θα κυνηγούν στα σκοτάδια
Στο ντεκόρ φώτα από νέον στις λεωφόρους
πλαστικά όνειρα και οσμή ουρανίου
Αλλού οι πόλεις κλίβανοι αποστείρωσης
καταστρέφουν τα παθογόνα της σήψης
την ώρα που τα σωθικά τους
αποικίζουν σαράκια και τερμίτες
Αλλού οι πόλεις κώδωνες ωρίμανσης
δράση φορμόλης και αιθυλενίου
Τεχνητό χρώμα σε κλώνους ροδάκινων
αποικιακά εδώδιμα τον Μίδα θυμίζουν
όσο χρυσάφι στις χούφτες κι αν μέτρησες
σκουριά παραμένει το χρώμα του χρόνου
στον κόσμο τουλάχιστον να μείνουν οι μέλισσες
με το κεντρί να απαλύνουν τον πόνο
Κύριε Γεωργιάδη, σας ευχαριστώ θερμά για την κουβέντα μας. Καλοτάξιδο το βιβλίο σας και σε εσάς προσωπικά καλή και δημιουργική συνέχεια!
Σας ευχαριστώ κι εγώ θερμά. Ειλικρινά το απόλαυσα και ελπίζω τα όσα είπαμε να μιλήσουν και στους αναγνώστες σας. Καλή συνέχεια και σε σας!
Βιογραφικό:
Ο Αβραάμ Γεωργιάδης είναι απόφοιτος του Τμήματος Τεχνολόγων Γεωπόνων του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, και έχει κάνει σπουδές Μέσων Επικοινωνίας στην Αθήνα. Εργάστηκε στην κεντρική διεύθυνση της Αγροτικής Τράπεζας και εξειδικεύτηκε στη διαχείριση θερμοκηπιακών καλλιεργειών, ενώ από το 1998 είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος και μέλος της ΕΣΗΕΑ, έχοντας δουλέψει σε πληθώρα τηλεοπτικών σταθμών (Άλτερ, ΑΝΤ1, Μακεδονία κ.α.), εφημερίδων (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία κ.α.), και ειδησεογραφικών πρακτορείων. Είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της εφημερίδας και της ιστοσελίδας Πριν όπου αρθρογραφεί έως σήμερα. Μιλάει αγγλικά και ισπανικά.
Έχει συμμετάσχει στους συλλογικούς τόμους: Ποιος χρειάζεται την Ευρωπαϊκή Ένωση; (εκδόσεις ΚΨΜ 2015), Σε μια κόλλα λευκή (εκδόσεις Αλάτι 2022), Επίμονες λέξεις (εκδόσεις Αλάτι 2022), Οι βεντάλιες του Agehama (εκδόσεις Αλάτι 2024), Σύντομα παραμύθια για νεράιδες (εκδόσεις Αλάτι 2025), Με το βλέμμα σ’ έναν στίχο (εκδόσεις Ιανός 2025) και ἐνύπνιον ἦλθεν ὄνειρος (εκδόσεις Κυβέρτι 2025).
0 Σχόλια