Άγνωστοι νεκροί | Ένα ποίημα του Πέτρου Κυριάκου Βελούδα

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Γυρίζει..
μέσα στις στοές της σκέψης
ένας επισκέπτης ιδεών
ανίδεων απωθημένων…
Ανέστιος πόνου
θηρευτής ονείρων
Και εκεί τα μάτια του
αστράφτουν κάθε νύχτα
και μοιάζουν
σαν δυο φεγγάρια
που αγκαλιάζουν
της νύχτας τον θρήνο…
Κυρτωνει ο ίσκιος του
ακουμπισμένος στην γέρικη υπομονή
και προσπαθεί βήμα το βήμα
να περπατήσει ενθυμούμενος
τα ονόματα των νεκρών…
Γυρίζει
και αναποδογυρίζει
μελανές καρέκλες
μελανά τραπέζια μικρά,
δίνει σκαμπίλι στο πρόσωπο
το σκοτεινό μιας φευγαλέας μοναξιάς
Γυρίζει άκεφος,
κουρασμένος,
πονεμένος πολύ
απο των ανεμοστρόβιλων των
στιγμών της ζωής..
Κοιμάται με το φώς του πόθου αναμμένο,
και τότε είναι που νιώθει
πως οι μορφές των νεκρών
πλησιάζουν το φεγγαροφωτο
απαγγέλωντας αθάνατους στίχους
Αναστημένη χαμογελά τωρα
στις ψυχές η ελπίδα!