Ανεκπλήρωτες αποθυμιές: Ένα ποίημα της ​Ευφροσύνης–Χρυσάνθης Στρατιώτη


ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΕΣ ΑΠΟΘΥΜΙΕΣ

​Φυλλορροούσε η αγάπη
θριαμβεύοντας
με πίκρα στις ανεκπλήρωτες αποθυμιές.

​Σαΐτευε κάθε ίχνος
ανέκφραστης ανάσας
στο στέρνο της ύπαρξης.

​Σαν στεναγμός φθινοπώρου
σε βρόχινες παρακλήσεις.

​Στο βαθυσκόταδο του Οκτώβρη αντηχούσε
ο ύμνος της υπομονής.

​Ζύγωναν ανύσταχτα
οι δισταγμοί
στην εθελούσια έξοδο
της ημισελήνου.

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια