Στέλιος Κυπριανού: "Η γραφή πάντα βρίσκει ώρα να τρυπώσει στο πρόγραμμα της ημέρας"

Συνέντευξη στη Στέλλα Πετρίδου

Ο πρωτοεμφανιζόμενος στον χώρο του βιβλίου Κύπριος συγγραφέας Στέλιος Κυπριανού φιλοξενείται σήμερα στις Τέχνες για να μας μιλήσει για το πρώτο του πνευματικό πόνημα που κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από τις εκδόσεις «Βακχικόν», με τον πολύ ιδιαίτερο τίτλο «Βλέποντας εφιάλτες με τα μάτια ανοιχτά». Ας δούμε τι έχει να μας πει στη συνέντευξη που ακολουθεί. 

Κύριε Κυπριανού, είστε νέος συγγραφέας, καθώς μόλις λίγους μήνες πριν κυκλοφόρησε το πρώτο σας προσωπικό πόνημα. Περιγράψτε μας την παρθενική σας εμπειρία από τον χώρο του βιβλίου.

Βρισίδι, τσιγάρο, φόβος, αμφιβολίες, και στο τέλος έκσταση όταν είχα καταφέρει να δικαιώσω κάθε ιστορία με τον τρόπο που της άρμοζε. Και δεν ξεχνάω ποτέ το σαρδόνιο γέλιο που έριχνα όταν έγραφα κάθε τρομακτική σκηνή που ήξερα πως θα ενοχλήσει τον αναγνώστη. Τι να κάνουμε; Είμαι ακόμα παιδί.

Το βιογραφικό σας σημείωμα στο βιβλίο σας είναι αρκετά λιτό και περιεκτικό. Λίγα πράγματα γνωρίζουμε για εσάς, ενώ κάποια λίγα ακόμα τα μαθαίνουμε διαβάζοντας το έργο σας. Καθώς έχουμε την ευκαιρία σήμερα να συνομιλήσουμε μαζί σας γι’ αυτό, δώστε μας περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή σας και για τη συγγραφική σας δραστηριότητα πιο συγκεκριμένα.

Είμαι ένας χαρούμενος νησιώτης που από παιδί τον συναρπάζουν διαρκώς οι μακάβριες πτυχές του κόσμου μας.

Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με τη συγγραφή; Τι ήταν αυτό που ενεργοποίησε την επιθυμία σας για την αποτύπωση των προσωπικών σας σκέψεων στο χαρτί;

Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι είναι την πένα στο χέρι μου να κινείται μόνη της στο χαρτί όταν ήμουν μικρό παιδί. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν μπορώ να την σταματήσω.

Δεδομένου ότι τα συγγραφικά σας ενδιαφέροντα, απ’ όσο μπορούμε και μας επιτρέπεται να αντιληφθούμε, είναι πολύ συγκεκριμένα και ιδιαίτερα, εξηγείστε μας τον λόγο που συμβαίνει αυτό. Γιατί σας συναρπάζουν οι ιστορίες τρόμου δηλαδή και ποια είναι η ικανοποίησή σας όταν φτάνετε στο τέλος μιας μικρής ή μεγάλης συγγραφικής προσπάθειας;

Επτά χρονών κατάλαβα πως δεν ζούμε για πάντα. Έκτοτε, ο κόσμος έγινε λίγο πιο σκοτεινός από ό,τι ήταν. Όλες οι ιστορίες μου πηγάζουν από εκείνο το σκοτάδι. Κάθε φορά που τελειώνω ακόμα μια από αυτές, συμφιλιώνω ακόμα μια πτυχή του βάναυσου μας κόσμου με την διαρκή απορία που έχω για την φύση του.

Πώς καταφέρνετε να ισορροπήσετε την επαγγελματική σας δραστηριότητα με τη συγγραφική σας ενασχόληση;

Όταν δεν γράφω, τα νεύρα μου είναι σμπαράλια, έτσι η γραφή πάντα βρίσκει ώρα να τρυπώσει στο πρόγραμμα της ημέρας.

Από πού εμπνέεστε συνήθως για να δημιουργήσετε τις δικές σας ξεχωριστές ιστορίες τρόμου;

Ο τίτλος του βιβλίου μου είναι κυριολεκτικός: όντως βλέπω εφιάλτες με τα μάτια ανοικτά σε καθημερινή βάση. Η φρίκη του κόσμου αναμιγνύεται με την υπερδραστήρια φαντασία μου και κάπως έτσι δημιουργούνται οι ιστορίες μου. Μια γριά μάγισσα ζει μες το μυαλό μου. Παίρνει τις προσωπικές μου φοβίες και τα ειδεχθή νέα από τις φυλλάδες, τα βράζει όλα μαζί μες το καζάνι της, και το υγρό βδέλυγμα που παράγει είναι το μελάνι που λεκιάζει τις σελίδες μου.

Έχετε πρότυπα ως συγγραφέας; Στα γραπτά σας θα διαπιστώσει ο αναγνώστης επιρροές από άλλους αγαπημένους σας συγγραφείς του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους που υπηρετείτε;

Φυσικά. Ακόμη και οι γίγαντες του είδους έχουν επηρεαστεί από τους προγενέστερους τους. Το θέμα είναι να είσαι ο εαυτός σου, και να μην παπαγαλίζεις όλα όσα έχουν έρθει πριν από εσένα. Η πρωτοτυπία είναι μείζονος σημασίας για εμένα. Αν αντιγράφεις, δεν διασκεδάζεις το γράψιμο. Όταν διασκεδάζεις, οι ιστορίες τείνουν να μολύνουν τους αναγνώστες με τον ίδιο ενθουσιασμό.

Σας ενθαρρύνει συγγραφικά το μεγάλο ενδιαφέρον που δείχνει ο κόσμος για τις ιστορίες τρόμου;

Να σας πω την αλήθεια, δεν γνωρίζω αν υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για ιστορίες τρόμου στον ελληνικό χώρο. Κατ’ ακρίβειαν, το αμφιβάλλω, όπως έχω παραθέσει και στο επίμετρο του βιβλίου. Μα αυτό ούτε με ενθαρρύνει ούτε με πτοεί. Εγώ συνεχίζω να γράφω ακάθεκτος, γιατί αυτό είναι το πάθος μου.

Το πρώτο σας βιβλίο είναι μια συλλογή διηγημάτων που υπηρετεί τη λογοτεχνία του φανταστικού. Κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2026 από τις εκδόσεις «Βακχικόν» και φέρει τον τίτλο «Βλέποντας εφιάλτες με τα μάτια ανοιχτά». Πείτε μας δυο λόγια για το περιεχόμενο των ιστοριών που φιλοξενούνται στο βιβλίο σας αυτό. Ποιοι είναι οι κεντρικοί ήρωές του και για ποιες φρικαλεότητες θα μιλήσουν; Πού ακριβώς θα συναντήσει ο αναγνώστης τον τρόμο, αν όχι σε εγκαταλελειμμένα μεσαιωνικά κάστρα ή σε πλάσματα που παραμονεύουν στο σκοτάδι;

Εδώ μέσα υπάρχει μια ιστορία τρόμου για όλους: από ένα άβγαλτο, νεαρό φωτομοντέλο που το τρώει ένας μαύρος μύκητας, μέχρι έναν σκληρό καριόλη στον πόλεμο του Βιετνάμ, και από ένα χήρο γέρο που ζει μονιασμένος στο βουνό με ένα θηρίο ως μια εικοσάχρονη που ξελογιάζει παντρεμένους. Βλέποντας τον κόσμο μέσα από τα μάτια των ποικίλων αυτών χαρακτήρων, ίσως να καταλάβεις το πως σκέφτονται, και από που προέρχονται. Κάπως έτσι ευελπιστώ να βάλω το λιθαράκι μου για να καλλιεργήσουμε περισσότερη ενσυναίσθηση για τον συνάνθρωπο μας. Αυτό, εξάλλου, είναι το όλο νόημα της καλλιτεχνικής δημιουργίας, και η προσφορά της στο ανθρώπινο είδος. Μα, πάνω από όλα, κύριο μέλημα μου είναι η διασκέδαση της ανάγνωσης, από την πρώτη πρόταση μέχρι το πικρό, αιματοβαμμένο τέλος.

Οι εφιάλτες δεν σε περιμένουν πάντα τη νύχτα. Άλλωστε, αυτό μαρτυρεί και ο τίτλος του βιβλίου σας. Τι εννοείτε, όμως, με αυτό;

Πως δεν υπάρχει καταφύγιο από την φρίκη του κόσμου ακόμα και υπό το ζεστό φως της ημέρας. Φρικτά συμβάντα εκτυλίσσονται όλες τις ώρες. Κανείς δεν είναι ασφαλείς.

Περνάει συγκεκριμένα μηνύματα το βιβλίο σας κι αν ναι ποια είναι αυτά και ποια η σχέση τους με το περιεχόμενο των ιστοριών σας;

Πρωτίστως με ενδιαφέρει η ψυχαγωγία του αναγνώστη: να ξεχαστεί για ένα μισάωρο καθώς βουλιάζει σε έναν παράξενο, τρομακτικό κόσμο που ωστόσο δεν μπορεί να τον πληγώσει στα αλήθεια όπως ο πραγματικός. Θεματικές υπάρχουν σε κάθε ιστορία, μα δεν θέλω να επιβάλω στον αναγνώστη το νόημα απλά επειδή εγώ είμαι ο δημιουργός. Το αφήνω στην κρίση του καθενός.

Ποια είναι η απήχηση του κόσμου για το βιβλίο σας μέχρι τώρα;

Δεν γνωρίζω γιατί μόλις έχει κυκλοφορήσει. Τώρα μπήκε ο Οκτώβριος και το Χαλογουίν.

Έχετε λάβει κριτική για το έργο σας; Τη λαμβάνετε υπόψη, είτε θετική είναι αυτή είτε αρνητική;

Όχι ακόμα, μα πιστεύω πως όλα τα σχόλια έχουν κάτι να πουν.

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την πρώτη συνεργασία σας με τις εκδόσεις «Βακχικόν»; Είστε ευχαριστημένος από αυτήν ή προσδοκάτε το κάτι παραπάνω;

Από την επιμέλεια μέχρι το εξώφυλλο μέχρι την ποιότητα του χαρτιού του τυπωμένου βιβλίου, ναι, είμαι ευχαριστημένος με αυτή την συνεργασία.

Πείτε μας μια ευχή σας για το μέλλον που θα θέλατε να πραγματοποιηθεί.

Είθε η φρίκη όλου του κόσμου να υπάρχει μονάχα σε βιβλία σαν τα δικά μου.

Πριν κλείσουμε τη συζήτηση θα ήθελα να μας παραθέσετε ένα απόσπασμα από το βιβλίο σας. 

Από την ιστορία «Ο Τρικέφαλος»:

Τώρα που γράφω κάτω τις σκέψεις μου, συνειδητοποιώ πως ίσως και να είμαι λίγο τρελός. Θαρρώ όμως πως αν δεν το είχα συνήθειο να κουβαλάω το σημειωματάριό μου όπου κι αν βρίσκομαι, θα ήμουν περισσότερο. Άμα ζεις μονάχος σαν εμένα, οι σκέψεις τείνουν να συσσωρεύονται μες στο μυαλό. Αν δεν έχεις έστω και ένα πλάσμα να μιλήσεις, ο μόνος τρόπος να μην τρελαθείς είναι να τις ξεφορτώνεσαι με χαρτί και μελάνι.

Κύριε Κυπριανού, σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτησή μας. Καλοτάξιδο το βιβλίο σας και καλοδιάβαστο! Σε εσάς προσωπικά καλή και δημιουργική συνέχεια, με πολλές και όμορφες εμπνεύσεις.

Σας υπερευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Καλή συνέχεια και σε εσάς.

Βιογραφικό:

Ο Στέλιος Κυπριανού είναι λογιστής και πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Μπαθ και κατοικεί στην Κύπρο.

Η συλλογή διηγημάτων Βλέποντας εφιάλτες με τα μάτια ανοιχτά είναι το πρώτο του βιβλίο.