Γράφει η Ευστρατία Ι. Σταυράκη Μπρίμπου
Όπως και να το κάνεις, άδειο είναι και άδειο παραμένει, είτε πρόκειται για χωρισμό είτε μετακόμιση είτε θάνατο. Όσα αγαθά κι αν έχει μέσα, η απώλεια του προσώπου που έμενε εκεί μέσα είναι αισθητή…
Η παρουσία του ανθρώπου και το συναίσθημα δίνουν ζωή στα απλά, άψυχα, υλικά αγαθά. Το σοβαρό είναι πως τα υλικά αγαθά, κινητά και ακίνητα, μένουν στον χώρο, ενώ ο άνθρωπος φεύγει. Η μοναξιά είναι αφόρητη. Μοναχός ούτε στον Παράδεισο… Κι όμως, παρόλα αυτά, τα σπίτια είναι σαν να μιλούν κι ας είναι άδεια. Υπενθυμίζουν σ’ αυτούς που έζησαν εκεί τις αναμνήσεις τους, είτε είναι ευχάριστες είτε είναι δυσάρεστες, μαζί με πρόσωπα, συγγενικά ή μη, που έφυγαν από τον μάταιο τούτο κόσμο… ή με άτομα που ζουν σε άλλο μέρος.
Νοσταλγία και ποικίλα συναισθήματα. Ένα κράμα από γεγονότα, από χαρές ή λύπες, από επιτυχίες ή αποτυχίες, από προβλήματα που έχουν λυθεί ή όχι, από αγάπη ή απόρριψη ή μίσος. Κάθε τοίχος, κάθε γωνία του σπιτιού, κάτι έχει να μαρτυρίσει…
Όλα τα πράγματα διορθώνουν, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο. Ένα όμως δεν διορθώνει. Ο θάνατος. Όποιος φεύγει από τούτη τη ζωή, δυστυχώς πίσω δεν γυρίζει, διότι ο «Κέρβερος» του Άδη δεν το επιτρέπει.
Είναι γεγονός ότι με άδεια χέρια ερχόμαστε στη ζωή και με άδεια χέρια φεύγουμε απ’ αυτήν. Για σκεφτείτε τι μεγάλη σφαγή θα γινόταν, αν θα μπορούσαμε να πάρουμε κάτι μαζί μας! Πόσα και πόσα αδέρφια δεν μιλιούνται για τα κληρονομικά. Τι ανοησία! Αν σκεφτεί κανείς πως από την πόρτα της ζωής έως του θανάτου μας χωρίζει μόνο ένα βήμα! Ένα βήμα που μας οδηγεί στο άγνωστο, γιατί όσοι έφυγαν, κανένας δεν γύρισε πίσω να μας πει τι είδε και ποιους συνάντησε! Γι’ αυτό μας φοβίζει τόσο πολύ ο θάνατος. Είναι ο φόβος για το άγνωστο. Δεν υπάρχει εύκολο και δύσκολο, παρά γνωστό και άγνωστο.
Με τον θάνατο γίνεται ο διαχωρισμός του σώματος από την ψυχή. Το μεν σώμα που είναι φθαρτό, χωματένιο, επιστρέφει στη φθορά, στο χώμα απ’ όπου προήλθε. Η δε ψυχή που είναι αθάνατη, γυρίζει πίσω στον Θεό - Δημιουργό που έδωσε πνοή, τότε που έπλασε τον πρώτο άνθρωπο.
Σύμφωνα με τη θρησκεία μας, κάτι υπάρχει στην άλλη ζωή, υπάρχει ζωή μετά θάνατον. Αυτοί που τηρούν τις εντολές του Θεού πηγαίνουν στον Παράδεισο, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, ενώ αυτοί που δεν τηρούν τις εντολές Του πάνε στην κόλαση. Ο ίδιος ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό για να νικήσει τον Άδη και ν’ αναστηθεί.
Επειδή λοιπόν δεν ξέρουμε τι μέρα μας ξημερώνει και τι νύχτα μας βραδιάζει, ας προσπαθούμε να περνάμε όσο γίνεται πιο καλά και να ζούμε προσευχόμενοι στον Κύριο, τηρώντας τις εντολές Αυτού. Ας προσευχόμαστε στον Κύριο για να μας προστατεύουν οι Άγιοι Άγγελοι Αυτού από κάθε κακό. Να μας δίνει υγεία, γιατί όταν τη χάσουμε, τότε θα καταλάβουμε τη σημασία της. Ο Κύριος είναι το Α και το Ω της ζωής. Τα πάντα απ’ Αυτόν προέρχονται και σ’ Εκείνον καταλήγουν.
Για τους ανωτέρω λόγους, λοιπόν, ας φροντίζουμε να ζούμε την κάθε στιγμή, όσο γίνεται καλύτερα, σύμφωνα με τις Εντολές του Υψίστου.
0 Σχόλια