Βιβλιοκριτική: "Ο παππούς και η αλκυόνη" της Άννα Γουίλσον

Ο παππούς και η αλκυόνη
Συγγραφέας: Hannah Wilson
Μετάφραση: Ράνια Μπουμπουρή
Εικονογράφηση: Sarah Massini
Ημερομηνία έκδοσης: 02/2026
ISBN: 978-618-224-240-7
Ηλικία: από 5 έτη
Σελίδες: 40

Εκδόσεις: Susaeta

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Πριν σας παρουσιάσω τη σημερινή όμορφη ιστορία, θέλω να σας κάνω λόγο για την υπέροχη εικονογράφηση τούτου του βιβλίου. Δεν βρήκα λέξεις για να την χαρακτηρίσω, μιας και τη λάτρεψα από την πρώτη σελίδα.

Ένας καλοκάγαθος παππούς, ο αγαπημένος του εγγονός και μια αλκυόνη θα μας διδάξουν πολλά και σημαντικά επιτεύγματα. Θα μας προσφέρουν εφόδια για τη ζωή μας και φυσικά θα μας προσφέρουν γνώσεις σχετικά με την απώλεια.

Φίλοι μου αγαπημένοι, ξέρω πως σήμερα θα θίξουμε ένα ιδιαίτερο θέμα, μα είναι αναγκαίο, μιας και αποτελεί κομμάτι της ζωής όλων μας. Σε κάποιους έχει συμβεί να βιώσουν την απώλεια, σε άλλους όχι ακόμη, μα όλοι πρέπει να μάθουμε να τη διαχειριζόμαστε και να την αντιμετωπίζουμε με αγάπη και όχι με φόβο.

Ας μην πω άλλα. Ελάτε να ταξιδέψουμε με τη βάρκα του παππού και να μάθουμε την ιστορία της μικρής αλκυόνης.

Ο παππούς λοιπόν και ο εγγονός του, απολαμβάνουν τη βόλτα τους με τη βάρκα, όταν ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά τους μια αλκυόνη. Πρόκειται για ένα όμορφο πουλί το οποίος φώτισε το πρόσωπο του παππού μα και του μικρού μας φίλου.

Απόλαυσαν το μακρύ και μυτερό της ράμφος, τα αστραφτερά της φτερά και το κατακόκκινο στήθος της. Πόσο όμορφη ήταν η μικρή αυτή αλκυόνη, δε βάζει ο νους σας!

Τη χάζεψαν για ώρα και πλέον αποτέλεσε το θέμα συζήτησής τους. Την παρακολούθησαν να ψαρεύει στα νερά του ποταμού και να κρατά στο ράμφος της ένα ψαράκι και έφυγαν για το σπίτι, μα την επόμενη μέρα ήταν ξανά εκεί στο ποτάμι. Ο παππούς μάθαινε τον εγγονό του πολύτιμες πληροφορίες για τη φύση, για όλα εκείνα τα πλάσματα που μένουν αθέατα από τον άνθρωπο και αφού τον έμαθε να αφουγκράζεται τον τόπο γύρω του, ο μικρός εντόπισε τελικά δύο αλκυόνες. Τον έμαθε να ξεχωρίζει το θηλυκό από το αρσενικό και τα παρατήρησαν να φτιάχνουν με σθένος και υπομονή τη φωλιά τους. Ένα ζευγάρι αλκυόνες, ετοίμαζαν το σπιτάκι τους για να υποδεχτούν τα νέα πουλάκια τους.

Επισκέφτηκαν το ποτάμι ξανά και ξανά και παρακολουθούσαν από απόσταση το ζευγάρι να τρέχει να προλάβει όλα όσα είχε να κάνει. Τότε ήταν που ο μικρός μας φίλος ρώτησε τον παππού κάτι το οποίο οδήγησε τη συζήτηση σε νέα βάση.

Θα είναι για πάντα μαζί οι αλκυόνες παππού;

Η απάντηση του παππού φίλοι μου είναι κάτι που πρέπει όλοι μας να θυμόμαστε. Κανείς μικρά μου δεν ζει για πάντα... Ξέρω πως δεν σας αρέσει να το διαβάζετε αυτό που μόλις αποκάλυψα, μα είναι αλήθεια.

Είναι ακατόρθωτο να ζούσαμε όλοι για πάντα… για σκεφτείτε… που θα μέναμε; Υπάρχει χώρος για όλους; Αυτό που συνεχίζει να ζει για πάντα είναι μονάχα η φύση γύρω μας και κάθε φορά καλοδέχεται τα πλάσματά της…

Οι μέρες περνούσαν, οι αλκυόνες πρόσεχαν τη φωλιά με τα αυγά τους και περίμεναν τα πουλάκια τους να γεννηθούν. Έτσι και έγινε. Τα πουλάκια γεννήθηκαν, οι γονείς τα φρόντιζαν με αγάπη και ο εγγονός με τον παππού του παρατηρούσαν τις αλλαγές γύρω τους.

Οι εποχές διαδέχονταν η μια την άλλη, τα πουλάκια μεγάλωναν και ο παππούς μεγάλωνε ακόμα περισσότερο. Ο μικρός μας φίλος μπορούσε να τρέχει και να παίζει, μα ο παππούς δυσκολευόταν να ακολουθήσει. Όταν ήρθε ο χειμώνας, οι αλκυόνες είχαν φύγει από τη ζωή και στη θέση τους είχαν αφήσει τα παιδιά τους.

Τα μεγάλα πουλιά φεύγουν και τη θέση τους παίρνουν τα νέα. Αυτό συμβαίνει για όλα τα πλάσματα, ακόμη και για τους ανθρώπους…

Όταν ήρθε η επόμενη άνοιξη, ο εγγονός πλέον μόνος, χωρίς δίπλα του τον αγαπημένο του παππού ανακάλυψε μια νέα αλκυόνη που βουτούσε στο νερό και ψάρευε ψαράκια και κάπως έτσι ο φίλος μας κατανόησε τον κύκλο της ζωής.

Δεν θέλω να σας μελαγχολήσω, μα όλοι πρέπει να κατανοούμε τον κύκλο της ζωής. Οι μεγάλοι θα φύγουν και τη θέση τους θα παραχωρήσουν στους νέους, μα πάντα θα ζουν μέσα στην καρδιά μας και πάντα θα τους θυμόμαστε και θα σκεφτόμαστε όλες εκείνες τις στιγμές που ζήσαμε μαζί τους.

Η αλκυόνη βοηθάει να κατανοήσουμε την ίδια τη ζωή και ο παππούς με το παράδειγμά του μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε πως όταν έχουμε στη ζωή μας μεγάλους ανθρώπους παππούδες και γιαγιάδες, εμείς πρέπει να τους εντάσσουμε όσο πιο πολύ γίνεται στη ζωή μας, να μοιραζόμαστε στιγμές και να δημιουργούμε μαζί τους πολλές κοινές αναμνήσεις!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

«Γεννιέσαι. Μεγαλώνεις. Ίσως ν’ αποκτήσεις παιδιά μια μέρα. Και μετά γερνάς. Έτσι πάει…»

Στη διάρκεια μιας χρονιάς, ένα μικρό παιδί παρακολουθεί ένα ζευγάρι αλκυόνες δίπλα στο ποτάμι μαζί με τον παππού και το σκυλάκι του. Καθώς η άνοιξη δίνει τη θέση της στο καλοκαίρι και το φθινόπωρο στον χειμώνα, οι αλκυόνες κάνουν αυγά, από τα αυγά βγαίνουν πουλάκια, τα πουλάκια μεγαλώνουν και πετούν μακριά...

Ο παππούς μιλά στον εγγονό του για τη φύση, τη δύναμη και τη συνέχειά της.

Μια τρυφερή ιστορία για τον αέναο κύκλο της ζωής, που μας υπενθυμίζει ότι κι εμείς είμαστε κομμάτι της απέραντης φύσης.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Άννα Γουίλσον ζει σ' ένα χωριό στο Νόρθχαμπτονσαϊρ με το σύζυγό της, τα δυο παιδιά της και δύο μαύρες γάτες που τις λένε Ινκ και Τζετ, δηλαδή Μελ... και... Άνι. Έχει γράψει δύο λευκώματα και ετοιμάζει πολλά ακόμα βιβλία για τη σειρά "Νίνα η Νεράιδα Μπαλαρίνα".

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.