Βιβλιοκριτική: "Το στοιχειό του Αχέροντα" της Ελευθερίας Μεταξά | Γράφει η Αλεξάνδρα Τσότσου

 

Το στοιχειό του Αχέροντα
Συγγραφέας: Ελευθερία Μεταξά
Ημερομηνία έκδοσης: 10/2024
ISBN: 978-618-02-5579-9
Σελίδες: 648
Εκδόσεις: Μίνωας

Γράφει η Αλεξάνδρα Τσότσου

Από την αρχή της ιστορίας, με καθήλωσε. Την πρώτη μέρα είχα διαβάσει το μισό και ομολογώ, πώς αν δεν δούλευα την επόμενη μέρα, σίγουρα θα το είχα ολοκληρώσει. Στις διακοπές τους, το δίδυμο Λιγνού και Βαρσάμης, η ψυχολόγος της υπηρεσίας ΓΑΔΑ και ο συνταξιούχος πλέον Αξιωματικός ήρθαν αντιμέτωποι με ένα γεγονός που συνέβη πριν πολλά χρόνια. Στα ορμητικά νερά του Αχέροντα η Ευρυδίκη κυνηγημένη από τους ανθρώπους που την καταδίωκαν έτρεχε να κρυφτεί, αλλά πάνω στον πανικό της και τον φόβο της, έκανε το πιο τολμηρό εγχείρημα. Πήδηξε στον ποταμό και τα ίχνη της χάθηκαν στην ιστορία του. Ένα συμβάν, που στιγμάτισε το χωριό και έμεινε ανεξιχνίαστο. Τώρα, όμως η ιστορία, μας μεταφέρει στο σήμερα και εκεί είναι που το δίδυμο σε μια δική τους τουριστική βόλτα, βρίσκουν μια κοπέλα στα νερά. Όταν την ανέσυραν, ένας επιβάτης αναγνώρισε στο πρόσωπό της την αδικοχαμένη Ευρυδίκη. Πώς γίνεται το χθες και το σήμερα να είναι σε μία χρονική στιγμή; Πώς όλα αυτά που διαδραματίστηκαν μπροστά τους, ήταν άξιο απορίας τι έχει συμβεί και ποιο «επεισόδιο» έχει παραλειφθεί; Όλα αυτά τα ερωτήματα και άλλα τόσα μου δημιουργήθηκαν από τις πρώτες σελίδες.

Μόνο η αρχή, ήταν πραγματικά μπουνιά στο στομάχι και με έβαλε σε μια τεράστια αγωνία να μάθω την συνέχεια. Η Ελευθερία Μεταξά, η συγγραφέας μας, είναι το δεύτερο βιβλίο της που διαβάζω και ειλικρινά έχει τον τρόπο να σε κρατάει δέσμιο ανάμεσα στις σελίδες της ιστορίας που σου ξεδιπλώνονται. Αυτό και αν είναι επιτυχία, από τις πρώτες σελίδες να θες να το ρουφήξεις σε μια μέρα, αν όχι σε κάτι ώρες και ελάχιστα λεπτά και λοιπά και λοιπά...Σίγουρα, όμως η ροή κυλάει, τα ιστορικά γεγονότα που σου αφηγείται είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Ενώ, το φρεσκάρισμα που προσωπικά μου έκανε στα μαθητικά τα χρόνια μου έφερε στο νου μια γλυκιά νοσταλγία. Την ευχαριστώ, που φρόντισε για το κομμάτι της γνώσης, το οποίο είχε μείνει σκονισμένο στο ντουλάπι των αναμνήσεων και εδώ έχω να πω ένα μεγάλο μπράβο στην συγγραφέα για την ενδελεχή της έρευνα και την εξαιρετική ανάπτυξη της ιστορίας.

Μου άρεσαν οι διάλογοι, οι μεταβάσεις από το ένα θέμα στο άλλο και οι χαρακτήρες που είχαν αρκετά δουλευτεί. Βέβαια, με γοητεύει αρκετά ότι οι βασικοί ήρωες τους έχω ξανά συναντήσει και σε άλλο βιβλίο της και είναι ένα συναίσθημα που έχω ήδη αναπτύξει και το κουβάλησα και σε αυτή την ιστορία. Μου αφύπνισε πιο συγκεκριμένα, αυτό που ένιωσα και ενδυναμώθηκε ακόμη περισσότερο με την τωρινή αφήγηση. Τελικά, είναι ωραίο να συναντάς ήρωες που έχεις διαβάσει σε άλλα βιβλία. Χτίζεις μαζί τους, μια ιδιαίτερη σύνδεση και τους αναζητάς σε κάθε νέα έκδοση. Το λάτρεψα αρκετά, όπως επίσης λάτρεψα και το τέλος.

Ήταν διαφορετικό για τα Ελληνικά δεδομένα. Για κάποιους ίσως να ήταν παρατραβηγμένο θεωρώ, αλλά δεν ξέρω τι ορίζει τις «συμπεριφορές» και τις «καταστάσεις» ως παρατραβηγμένο. Το θίγω, γιατί κάπου, κάπως έπεσε στην αντίληψή μου. Επομένως, τι θεωρεί κάποιος παρατραβηγμένο, σωστό και λογικό; Οι αντιδράσεις, οι άνθρωποι, λόγια και συναισθήματα κανείς δεν ξέρει τι αντίκτυπο έχουν στον καθένα μας. Όλα είναι ρευστά, όλα είναι σχετικά, και όλα είναι φυσιολογικά και αφύσικα μέχρι η οπτική να έχει άλλη γωνία!

Επομένως, το τέλος του, ήταν το καλύτερο δυνατό του σημείο και δε θα το άλλαζα με τίποτα. «Αγαπώ Ελευθερία» γιατί γράφει με την καρδιά της, γιατί βασανίζει τον εαυτό της για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα που με κάνει να το πω και δημόσια, πώς δηλώνω θαυμάστριά της!

Νομίζω, ένα ταξίδι στις πηγές του Αχέροντα είναι ότι πρέπει.

Κανείς, να ακολουθήσει;

Περισσότερα για το βιβλίο εδώ