Συνέντευξη στη Στέλλα Πετρίδου
Σήμερα οι Τέχνες φιλοξενούν τον ανθρωπιστή, ταξιδευτή και πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα Αλέξανδρο Ματθαίου. Το βιβλίο του για το οποίο θα μας μιλήσει στη συνέντευξη που ακολουθεί κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν από τις εκδόσεις «Βακχικόν» και φέρει τον τίτλο «Ιστορίες της Αίγινας».
Κύριε Ματθαίου, κάνετε το ντεμπούτο σας ως συγγραφέας, καθώς το πρώτο σας βιβλίο κυκλοφόρησε μόλις πριν από λίγους μήνες. Ωστόσο, όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό σας, ασχολείστε με τη συγγραφή εδώ και αρκετά χρόνια. Πώς μπήκε η συγγραφή στη ζωή σας; Τι σας ενέπνευσε να ακολουθήσετε αυτόν τον δρόμο και γιατί;
Στα είκοσί μου ήμουν τόσο ερωτευμένος με το διάβασμα, ώστε ήμουν βέβαιος πως κάποια μέρα θα γινόμουν κι εγώ συγγραφέας. Μόνο που ήθελα πρώτα να ζήσω, ώστε να έχω κάτι να γράψω. Ξεκίνησα τη διεθνή επαγγελματική μου σταδιοδρομία στον χώρο της ανθρωπιστικής βοήθειας και παρασύρθηκα από τη δυναμική του για πολλά χρόνια, προτού επιστρέψω στο παλιό μου όνειρο της συγγραφής. Ένα καλοκαίρι, πριν από εννέα χρόνια, ερεύνησα και κατέγραψα την ιστορία του Έλληνα παππού μου, ο οποίος σκοτώθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κείμενο αυτό προοριζόταν ως δώρο για τον πατέρα μου και το εξέδωσα μόνος μου μέσω της Amazon. Προς έκπληξή μου, βρήκε αναγνώστες σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η εμπειρία μού δίδαξε πολλά για τη χαρά αλλά και την πειθαρχία που απαιτεί η συγγραφή. Το επόμενο εγχείρημά μου, ένα ιστορικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-1913, χρειάστηκε τέσσερα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Στη συνέχεια έγραψα τις Ιστορίες της Αίγινας. Ακολουθώ, ουσιαστικά, μια σταθερή καθημερινή ρουτίνα: γράφω κάθε πρωί από τις 6.00 έως τις 7.30, όταν το μυαλό μου είναι πιο καθαρό. Αυτή είναι συχνά η αγαπημένη μου ώρα της ημέρας και, γενικότερα, ο δημιουργικός αυτός χρόνος προσφέρει μια υγιή ισορροπία στην πολυάσχολη ζωή μου.
Αυτό που μας εντυπωσιάζει ιδιαίτερα είναι ότι, εκτός από συγγραφέας, είστε επίσης ταξιδιώτης και, πάνω απ' όλα, άνθρωπος της ανθρωπιστικής δράσης. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια ταξιδεύετε στο εξωτερικό, επισκεπτόμενος διαφορετικές χώρες, προκειμένου να προσφέρετε πολύτιμη βοήθεια σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Μιλήστε μας λίγο για αυτές τις εμπειρίες και για το πώς αποτυπώνονται σήμερα στη συγγραφή σας.
Είχα την τύχη να ταξιδέψω στον εκπληκτικό κόσμο μας και να γίνω μάρτυρας της ομορφιάς, της τραγωδίας και της ποικιλομορφίας που χαρακτηρίζουν τον τρόπο με τον οποίο ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη. Μέσα από αυτά τα ταξίδια, είχα το μεγάλο προνόμιο η δουλειά μου να συνίσταται στην προσπάθεια να προσφέρω ουσιαστική βοήθεια σε ανθρώπους που βρίσκονται σε κρίση. Αναπόφευκτα, αυτές οι εμπειρίες με έχουν διαμορφώσει ως άνθρωπο, αλλά δεν καθορίζουν άμεσα τα θέματα για τα οποία γράφω. Οι σεισμοί, οι πλημμύρες, οι ξηρασίες και οι πόλεμοι γεμίζουν τις εργάσιμες ημέρες μου. Όταν όμως γράφω, στρέφομαι προς τα μέσα, σε όσα συμβαίνουν στις καρδιές μας, καθώς αναζητούμε νόημα και αγάπη στη ζωή μας.
Πέρα από τα ταξίδια σας και το νησί της Αίγινας, που τόσο αγαπάτε, τι άλλο αποτελεί για εσάς πηγή έμπνευσης και δημιουργικότητας;
Η σπουδαία λογοτεχνία. Η όμορφη μουσική. Οι ενδιαφέροντες άνθρωποι. Ο έναστρος ουρανός. Πάνω απ' όλα, όμως, η ίδια η ζωή. Το να ζεις και να προσπαθείς να κατανοήσεις αυτό το σύντομο πέρασμά μας από τη Γη, με όλες τις ελπίδες, τις αμφιβολίες, τους φόβους και τις χαρές μας. Η ομορφιά και η οδύνη του έρωτα, φυσικά. Το αναπόφευκτο του γήρατος και της φθοράς. Όλες αυτές οι περίπλοκες και συχνά βασανιστικές πτυχές της ζωής αποτελούν πηγές έμπνευσης. Και όλες τους είναι καλοί λόγοι για να διαβάζουμε και να αφηγούμαστε ιστορίες που μας βοηθούν να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας και μας υπενθυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι στο ταξίδι μας.
Τα λογοτεχνικά σας ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στα διηγήματα. Είναι αυτό το λογοτεχνικό είδος που απολαμβάνετε περισσότερο να γράφετε; Υπάρχει περίπτωση να εξερευνήσετε κάποιο διαφορετικό είδος στο μέλλον;
Δεν θα έλεγα ότι τα διηγήματα είναι το μοναδικό ή το αγαπημένο μου λογοτεχνικό είδος. Το πρώτο μου μυθιστόρημα, A Generation of Leaves, είναι ένα ιστορικό έργο μυθοπλασίας 350 σελίδων, με πολλούς χαρακτήρες, το οποίο βασίζεται σε εκτενή έρευνα. Όταν το ολοκλήρωσα, κέρδισε το 2024 το ελληνικό λογοτεχνικό βραβείο Eyelands στην κατηγορία του καλύτερου ανέκδοτου χειρογράφου. Η συγγραφή του μου πρόσφερε τεράστια χαρά και θα ήθελα πολύ κάποια μέρα να επιστρέψω στο ιστορικό μυθιστόρημα. Απολαμβάνω, όμως, και τη συγγραφή διηγημάτων. Όπως και στην ποίηση, δεν υπάρχει χώρος για τίποτα περιττό. Κάθε πρόταση πρέπει να δικαιολογεί την παρουσία της. Έχεις ελάχιστο χρόνο για να αιχμαλωτίσεις την προσοχή του αναγνώστη. Η αφηγηματική εξέλιξη πρέπει να είναι πειστική και ολοκληρωμένη, κι όμως τόσο σύντομη. Πριν ξεκινήσω τις Ιστορίες της Αίγινας, διάβασα πολλά διηγήματα, θέλοντας να αφομοιώσω διαφορετικά ύφη και προσεγγίσεις του είδους. Κατά τη γνώμη μου, Η κυρία με το σκυλάκι του Άντον Τσέχοφ είναι το πιο συγκινητικό και άρτιο διήγημα που έχει γραφτεί ποτέ. Ολόκληρη η ζωή βρίσκεται μέσα σε αυτό.
Έχετε λογοτεχνικά πρότυπα; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς και γιατί πιστεύετε ότι επηρεάζουν, άμεσα ή έμμεσα, τον δικό σας τρόπο σκέψης και γραφής;
Στα είκοσί μου είχα απορροφηθεί από τους Ρώσους κλασικούς, ιδιαίτερα από την υπαρξιακή αναζήτηση του Λέοντος Τολστόι. Ακόμη και σήμερα θεωρώ ότι η Χρυσή και η Αργυρή Εποχή της ρωσικής λογοτεχνίας παραμένουν αξεπέραστες. Στα τριάντα μου πέρασα μια περίοδο έντονης ενασχόλησης με τον Καζαντζάκη, κατά την οποία καταβρόχθισα οτιδήποτε είχε γράψει. Μια μέρα, συγκινημένος τόσο βαθιά από το έργο του, μπήκα σε ένα νυχτερινό πλοίο για την Κρήτη και ταξίδεψα κατευθείαν στο χωριό του, τη Μυρτιά, μόνο και μόνο για να αναπνεύσω τον ίδιο αέρα και να νιώσω την ατμόσφαιρα που τον είχε εμπνεύσει. Δεν κατάφερα ποτέ να γοητευτώ από τους Βρετανούς συγγραφείς με τον ίδιο τρόπο. Ίσως επειδή ο κόσμος τους μου ήταν υπερβολικά οικείος και εγώ αναζητούσα το εξωτικό. Τρέφω ιδιαίτερη αγάπη για τις ανεπιτήδευτες και ωμές αφηγήσεις της Εποχής του Χαλκού, όπως αυτές του Ομήρου, αλλά και για ακόμη παλαιότερα έργα, όπως το Έπος του Γκιλγκαμές. Τον τελευταίο χρόνο με έχει συνεπάρει η τολμηρή, πολύχρωμη και ειλικρινής πεζογραφία του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Ταξιδεύω πολύ και ενδιαφέρομαι για τη λογοτεχνία των τόπων που επισκέπτομαι. Έτσι, διαβάζω επίσης ένα ευρύ φάσμα συγγραφέων από την Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Όταν έγραφα το A Generation of Leaves, βυθίστηκα στα έργα Ελλήνων συγγραφέων και σε ταξιδιωτικά κείμενα των αρχών του 20ού αιώνα, προσπαθώντας να κατανοήσω πώς αντιλαμβανόταν τον κόσμο εκείνη η γενιά. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα πώς με έχουν επηρεάσει όλοι αυτοί οι υπέροχοι συγγραφείς. Προσπαθώ να μαθαίνω από όλους τους και, ταυτόχρονα, να γράφω αυτά που μου αρέσει να διαβάζω, με ένα ύφος που μου βγαίνει φυσικά.
Τον Ιούνιο του 2026 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν το πρώτο σας βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ιστορίες της Αίγινας». Ποια είναι όμως η Αίγινα; Στην αρχή του βιβλίου σας οι αναγνώστες γνωρίζουν τον μύθο της, ενώ ένα σύντομο απόσπασμά του υπάρχει και στο οπισθόφυλλο. Θα θέλατε να μας μιλήσετε περισσότερο γι' αυτόν;
Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές του μύθου, αλλά, με λίγα λόγια, η Αίγινα είναι μια Ναϊάδα, μια νύμφη των νερών. Ο Δίας μαγεύεται τόσο πολύ από την ομορφιά της, ώστε την απαγάγει και τη μεταφέρει σε ένα κοντινό νησί, όπου γίνονται εραστές, μέχρι που εκείνος την εγκαταλείπει. Στη δική μου εκδοχή του μύθου, αφού περιμένει αμέτρητα χρόνια την επιστροφή του Δία, η Αίγινα τον καταριέται να γνωρίσει κι εκείνος την αληθινή αγάπη και έπειτα να τη χάσει. Η κατάρα εισχωρεί τότε στο χώμα και στις πηγές του νησιού, με αποτέλεσμα όλοι όσοι ζουν εκεί από εκείνη τη στιγμή και μετά να δέχονται, χωρίς να το γνωρίζουν, μια δόση από το πανάρχαιο ξόρκι της.
Η συλλογή σας περιλαμβάνει έντεκα συναρπαστικές ιστορίες που διαδραματίζονται στο νησί της Αίγινας, με φόντο τα λιμάνια, τους όρμους, τους αρχαίους ναούς και τους λόφους της. Θα μπορούσατε να μας περιγράψετε σύντομα το περιεχόμενό τους;
Παρόλο που δεν αναφέρεται ποτέ ξανά άμεσα, οι ιστορίες δείχνουν πώς η κατάρα της Αίγινας εξακολουθεί να επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων στο σημερινό νησί. Κάθε ιστορία, με πολύ διαφορετικό τρόπο, αγγίζει το θέμα της ζωής μετά τον έρωτα. Ορισμένες ιστορίες είναι απόλυτα ρεαλιστικές, ενώ άλλες έχουν στοιχεία μαγικού ρεαλισμού. Κάποιες είναι θλιβερές και άλλες κωμικές. Συναντάμε αποξενωμένους εραστές, μοναχούς, πρόσφυγες και φαντάσματα. Οι ιστορίες είναι αυτοτελείς και συνδέονται μόνο από το γεγονός ότι διαδραματίζονται περίπου την ίδια εποχή, στο ίδιο νησί, και ότι όλες φέρουν το αποτύπωμα της ίδιας κατάρας.
Ποιο είναι το κοινό νήμα που συνδέει τις ιστορίες του βιβλίου σας και, κατ' επέκταση, τους βασικούς χαρακτήρες τους;
Οι χαρακτήρες δεν γνωρίζουν ποτέ ότι έχουν γευτεί το αρχαίο ξόρκι της Αίγινας. Γνωρίζουν, όμως, ότι κάποτε συνάντησαν έναν άνθρωπο που ήταν γι' αυτούς «ο ένας και μοναδικός», το άλλο τους μισό, και ότι τον έχασαν. Η ζωή συνεχίζεται. Γνωρίζουν άλλους ανθρώπους. Δημιουργούν. Προσαρμόζονται. Όμως ο παλιός έρωτας παραμένει ζωντανός μέσα τους και δεν τους αφήνει να ξεφύγουν. Αυτό είναι το κοινό νήμα, παρόλο που ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας το αντιμετωπίζει διαφέρει όσο διαφέρουμε κι εμείς μεταξύ μας ως άνθρωποι. Το δεύτερο κοινό νήμα είναι το ίδιο το νησί, που βρίσκεται στο φόντο των ιστοριών, με την προαιώνια μνήμη του, τις θαμμένες ιστορίες του και τη διαχρονική ομορφιά του.
Οι ιστορίες σας είναι εξ ολοκλήρου φανταστικές ή αντλούν σε μεγάλο βαθμό στοιχεία από πραγματικές εμπειρίες;
Οι ιστορίες είναι φανταστικές. Γύριζα το νησί με ένα σκούτερ και παρατηρούσα πρόσωπα στα καφενεία, στα λιμάνια και στα καράβια. Και η μία ιστορία μετά την άλλη γεννιόταν στο μυαλό μου. Επέλεξα έντεκα από αυτές για τη συγκεκριμένη συλλογή, αλλά θα μπορούσαν να είναι περισσότερες. Στην πραγματικότητα, αυτή την περίοδο δουλεύω πάνω σε μια μικρή νουβέλα, η οποία προέκυψε από μία από τις Ιστορίες της Αίγινας που δεν ταίριαζε απόλυτα στη φόρμα του διηγήματος. Τους ήσυχους μήνες του χρόνου, στο νησί ζουν μόλις περίπου δεκατρείς χιλιάδες άνθρωποι. Αν όμως παρατηρήσεις προσεκτικά και αφήσεις τη φαντασία σου ελεύθερη, αυτοί αρκούν για χιλιάδες ιστορίες.
Επιδιώκετε να μεταδώσετε συγκεκριμένα μηνύματα μέσα από τις ιστορίες που αφηγείστε ή έχουν αποκλειστικά ψυχαγωγικό χαρακτήρα;
Όταν έγραφα το A Generation of Leaves, υπήρχαν υποκείμενα μηνύματα σχετικά με τους δαίμονες που απελευθερώνουν οι πόλεμοι και το πόσο αδύνατο είναι να τους ελέγξει ή να τους περιορίσει κανείς. Συνειδητά απομακρύνθηκα από αυτά τα μεγάλα μηνύματα όταν έγραφα τις Ιστορίες της Αίγινας. Το βιβλίο δεν περιέχει κάποιο πολιτικό ή ακόμη και ηθικό μήνυμα. Οι ιστορίες απλώς μας υπενθυμίζουν ότι η αληθινή αγάπη δεν είναι κάτι με το οποίο μπορεί κανείς να παίζει. Μπορεί να χωρίσεις από έναν άνθρωπο, αλλά η αγάπη να εξακολουθεί να κυλά στις φλέβες σου για χρόνια, ίσως και για πάντα, αλλάζοντάς σε και διατηρώντας έναν δεσμό μαζί του που δεν μπορεί να κοπεί ούτε από την απόσταση ούτε από ένα μπλοκάρισμα στο τηλέφωνο.
Θα ανακαλύψουν οι αναγνώστες αυτοβιογραφικά στοιχεία στους χαρακτήρες σας; Αν ναι, ποια είναι αυτά;
Όχι ακριβώς. Αλλά μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι χαρακτήρες έχουν έρθει στην Αίγινα ή έχουν επιστρέψει σε αυτήν έπειτα από μακρόχρονη απουσία. Οι ζωές τους έχουν αναστατωθεί από τα ταξίδια. Έχουν ζήσει σε διαφορετικούς τόπους. Η Αίγινα είναι το καταφύγιό τους. Πολλά συμβαίνουν μέσα στην καρδιά και στο μυαλό τους, αλλά η ομορφιά του νησιού τούς περιβάλλει και τους παρηγορεί. Στα βιβλία του, ο Καζαντζάκης έγραφε για Ιταλούς και Εβραίους, αλλά στην πραγματικότητα έγραφε πάντα για Έλληνες. Δεν το επιδιώκω συνειδητά, αλλά σκέφτομαι ότι ίσως κι εγώ, στην πραγματικότητα, γράφω πάντα για ανθρώπους που είναι νομάδες σαν εμένα.
Το βιβλίο σας απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες ή θα μπορούσε να προσελκύσει και εφήβους αναγνώστες; Ποια είναι η προσωπική σας άποψη ως συγγραφέα και δημιουργού του;
Είναι μια καλή ερώτηση. Θα ήθελα να πιστεύω ότι και οι έφηβοι μπορούν να απολαύσουν τις ιστορίες, αλλά δεν αποτελούν το βασικό αναγνωστικό κοινό τους. Δεν πρόκειται για ιστορίες ενηλικίωσης. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Είναι ιστορίες που διαδραματίζονται κυρίως στα μεταγενέστερα στάδια της ζωής, όταν το βάρος των αναμνήσεων, των μετανοιών και των διαψευσμένων ελπίδων γίνεται ιδιαίτερα αισθητό. Οι χαρακτήρες κοιτάζουν τον κόσμο με μάτια που έχουν αποκτήσει εμπειρία και με καρδιές σημαδεμένες από πληγές. Μέσα σε αυτό υπάρχει ομορφιά, έκπληξη και ελπίδα, αλλά όχι η αισιοδοξία της νεότητας. Οι έφηβοι μπορούν να διαβάσουν τις ιστορίες επειδή ολόκληρο το ταξίδι της ζωής βρίσκεται ακόμη μπροστά τους και η μοίρα των ενηλίκων μπορεί να αποτελέσει οδηγό και πηγή περιέργειας. Πιστεύω, ωστόσο, ότι το βιβλίο θα αγγίξει περισσότερο εκείνους που έχουν ζήσει λίγο παραπάνω και έχουν δει περισσότερα πράγματα στη ζωή τους.
Τώρα που το βιβλίο σας έχει εκδοθεί και μπορείτε να το κρατήσετε στα χέρια σας, ποια συναισθήματα βιώνετε;
Κάθε καλοκαίρι μπαίνω σε ένα βιβλιοπωλείο στην Αίγινα και διαλέγω ένα βιβλίο για να διαβάσω όσο βρίσκομαι εκεί. Με αυτόν τον τρόπο έχω ανακαλύψει πολλούς Έλληνες συγγραφείς, έστω και μέσα από μεταφράσεις. Αυτή τη φορά, όταν πλησίασα το βιβλιοπωλείο, το δικό μου βιβλίο βρισκόταν στη βιτρίνα. Στάθηκα και το κοίταξα. Το φωτογράφισα. Πόζαρα δίπλα του. Έκανα όλα όσα θα περίμενε κανείς. Όμως δυσκολεύομαι να σας περιγράψω πώς ένιωσα.
Η οπτικοποίηση είναι μια παράξενη και ισχυρή δύναμη στη ζωή. Είχα φανταστεί το βιβλίο μου σε εκείνη τη βιτρίνα τόσες πολλές φορές, ώστε όταν τελικά συνέβη, μου φάνηκε σχεδόν φυσιολογικό. Αντί να συγκινηθώ μέχρι δακρύων ή να ενθουσιαστώ υπερβολικά, ένιωσα ηρεμία, ικανοποίηση και μια ήσυχη περηφάνια. Δύο συναισθήματα, ωστόσο, με αιφνιδίασαν λίγες ημέρες αργότερα. Το πρώτο ήταν η ξαφνική συνειδητοποίηση ότι άγνωστοι άνθρωποι διάβαζαν πλέον τις πιο προσωπικές μου σκέψεις. Το δεύτερο ήταν τα κύματα αμφιβολίας για το αν κάποιος θα διάβαζε ή θα απολάμβανε πραγματικά τις ιστορίες μου. Νομίζω ότι τα πιο έντονα συναισθήματα τα βίωσα όταν διάβασα την πρώτη κριτική. Τότε ήταν που πίστεψα πραγματικά ότι το βιβλίο μου είχε φύγει από τα δικά μου χέρια και είχε περάσει στα χέρια άλλων ανθρώπων.
Είστε ικανοποιημένος από τη μέχρι τώρα συνεργασία σας με τον εκδοτικό σας οίκο, τις εκδόσεις Βακχικόν; Θεωρείτε σημαντική τη στήριξή του για την περαιτέρω προώθηση του έργου σας;
Το να γράφεις ένα βιβλίο είναι μια εμπειρία γεμάτη χαρά. Το να πείσεις κάποιον να το εκδώσει είναι μια πολύ λιγότερο ευχάριστη εμπειρία, ιδιαίτερα όταν είσαι νέος και άγνωστος συγγραφέας. Είμαι πραγματικά ευγνώμων στις εκδόσεις Βακχικόν που είχαν το θάρρος και την πίστη να επενδύσουν σε έναν νέο συγγραφέα και να εξασφαλίσουν έναν τόσο εξαιρετικό μεταφραστή.
Δεν ζω στην Ελλάδα, επομένως όλη η δουλειά της προώθησης γίνεται από τις εκδόσεις Βακχικόν. Ελπίζω να πηγαίνει καλά. Μια θετική ένδειξη είναι ότι επικοινωνούν τακτικά μαζί μου για να απαντήσω σε ερωτήσεις σχετικά με τις Ιστορίες της Αίγινας. Ελπίζω αυτό να είναι μόνο η αρχή του συγγραφικού μου ταξιδιού.
Ποια είναι μία ευχή που έχετε για το μέλλον και θα θέλατε πολύ να πραγματοποιηθεί;
Η μεγάλη μου απάντηση, ως πολίτης του κόσμου που ζει σε μια πολύ επικίνδυνη εποχή για όλους μας, είναι να επικεντρωθούν οι ηγέτες του κόσμου στην οικοδόμηση της ειρήνης και όχι στον πόλεμο. Έτσι, όλες οι χώρες θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν από κοινού τις επείγουσες προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής και της ρύθμισης της τεχνητής νοημοσύνης. Αν αυτό δεν συμβεί, ίσως διαπιστώσουμε ότι όλες οι υπόλοιπες ευχές μας δεν είναι παρά φαντασιώσεις.
Ως συγγραφέας, η μικρότερη, προσωπική μου ευχή είναι να εκδοθεί το A Generation of Leaves στα αγγλικά και στα ελληνικά στο άμεσο μέλλον. Δεν νομίζω ότι η περίοδος 1912-1913 έχει αποτυπωθεί ποτέ με αυτόν τον τρόπο στη μυθοπλασία. Το μυθιστόρημα θα προσφέρει στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό μια νέα ματιά στα δραματικά γεγονότα εκείνης της περιόδου, ενώ για τους αναγνώστες άλλων χωρών θα είναι πιθανότατα η πρώτη τους επαφή με αυτά τα γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο. Παρ' όλο το ιστορικό του υπόβαθρο, όμως, το μυθιστόρημα είναι μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία για μια οικογένεια. Και θα ήθελα πολύ να τη διαβάσει ο κόσμος.
Πριν ολοκληρώσουμε τη συζήτησή μας, θα ήθελα να μοιραστείτε μαζί μας ένα σύντομο απόσπασμα από το βιβλίο σας.
Κύριε Ματθαίου, σας ευχαριστώ θερμά για αυτή την πρώτη μας συνέντευξη. Ελπίζω να έχουμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε ξανά στο μέλλον, με αφορμή τα νέα σας βιβλία, τα οποία είμαι βέβαιη ότι θα ακολουθήσουν. Μέχρι τότε, σας εύχομαι ό,τι καλύτερο και αστείρευτη δημιουργικότητα! Όσο για το βιβλίο σας, εύχομαι να έχει ένα υπέροχο ταξίδι και να φτάσει στα χέρια πολλών αναγνωστών!
Βιογραφικό:
Ο Αλέξανδρος Ματθαίου (Alexander Matheou) είναι ανθρωπιστής, ταξιδευτής και συγγραφέας. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, έλαβε μέρος σε διεθνείς ανθρωπιστικές επιχειρήσεις του Ερυθρού Σταυρού και επισκέφθηκε παραπάνω από εκατό χώρες. Έχοντας τώρα πια ως βάση του τη Μαλαισία, περνάει τα καλοκαίρια του γράφοντας και ανακαλύπτοντας το ειδυλλιακό νησί της Αίγινας.
Η συλλογή διηγημάτων Ιστορίες της Αίγινας ήταν υποψήφια για το Βραβείο Eyeland 2023 και είναι το πρώτο του βιβλίο.
0 Σχόλια