Είδαμε την παράσταση «Σλάντεκ», του Έντεν φον Χόρβατ, στο θέατρο Πλύφα

Texnesοnline.gr Ιανουαρίου 13, 2026

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Σλάντεκ», του Έντεν φον Χόρβατ, στο θέατρο Πλύφα

Γράφει η Πολυξένη Ζαρκαδούλα

Βρεθήκαμε στον χώρο Πλύφα (Κτήριο 7Γ) για να παρακολουθήσουμε τη θεατρική παράσταση «Σλάντεκ», ένα πολιτικό έργο για την άνοδο του Φασισμού στη Γερμανία την εποχή του Μεσοπολέμου, από την Εταιρεία Θεάτρου Ars Moriendi. Πρόκειται για ένα πολιτικό δράμα του Αυστρο-Ούγγρου θεατρικού συγγραφέα, Έντεν φον Χόρβατ, υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και του Goethe-Institut Thessaloniki. Η δραματουργική επεξεργασία ανήκει στην Πηνελόπη Χατζηδημητρίου η οποία είναι υποψήφια για το Βραβείο Δραματουργίας της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών, η μετάφραση στον Γιώργο-Κωνσταντίνο Μιχαηλίδη και η σκηνοθεσία στον Θάνο Νίκα. Ερμηνεύουν οι: Βύρων Αναγνωστόπουλος, Πάνος Αναγνωστόπουλος, Δανάη Κλάδη, Αλέξης Κότσυφας, Ευγενία Κουζέλη και Θέμης Σουφτάς.

Ο παραστρατιωτικός «Μαύρος Στρατός» εκμεταλλευόμενος την οικονομική ανέχεια, την ψυχική και σωματική κόπωση, την ανεργία μετατρέπει τους ανθρώπους σε υποχείριά του για να ανέβει στην εξουσία. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους της εξαθλιωμένης χώρας είναι και ο Σλάντεκ, που το κοινό θα παρακολουθήσει την πορεία του αυτή. Άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα στην κατοχή τους, όπως: πρόσωπα συγγενικά και περίγυρο, παιδεία, περιουσία γίνονται πιο εύκολα πιόνια στα χέρια αδίστακτων οργανώσεων, που μόνο σκοπό έχουν να τους συμπαρασύρουν σε δικές τους πρακτικές. Μία τέτοια οργάνωση παρακρατική είναι και ο «Μαύρος Στρατός» που εφαρμόζει περίεργες τακτικές για να μυήσει μέλη του και να τους κάνει φανατικούς οπαδούς με σκοπό τον έλεγχό τους και στο τέλος την κατάληψη της εξουσίας στη χώρα τους. Θέματα τα οποία διαπραγματεύεται το έργο αυτό είναι τα εξής: βία, φανατισμός, ναζιστικές οργανώσεις, πόλεμος, ψυχικές ασθένειες, ανέχεια, λιμός, κτηνώδη αισθήματα.

Παρακολουθώντας την παράσταση νιώθεις φόβο και απογοήτευση από την κτηνωδία αυτών των πρακτικών κι έναν σκεπτικισμό σχετικά με τέτοιες ανάλογες δοξασίες, που αν και ανήκουν στο παρελθόν θεωρητικά, θα μπορούσαν να βρουν πρόσφορο έδαφος και στη σημερινή εποχή και κάποιοι να τις αναβιώσουν. Η ερμηνεία των ηθοποιών είναι συγκλονιστική καθώς σου μεταδίδουν όλον τον φόβο και αποτροπιασμό παίζοντας ανάλογες σκηνές σε σημείο που όντως κάποια στιγμή ξεχνιέσαι και νομίζεις πως όντως συμβαίνουν οι συγκεκριμένες καταστάσεις τη δεδομένη στιγμή. Γι’ αυτόν τον λόγο χρειάζεται προσοχή στο ηλικιακό κοινό που θα δει τη συγκεκριμένη παράσταση. Οι ηθοποιοί από την πρώτη κιόλας στιγμή που εισέρχεσαι στον χώρο ξεκινούν να ερμηνεύουν τους ρόλους τους βάζοντάς σε στο κλίμα της παράστασης. Στο τέλος της παράστασης υπάρχει ένας προτζέκτορας που παίζει πραγματικές σκηνές πολέμου.