Βιβλιοκριτική: "Το ξεκαθάρισμα" του Τειρεσία Λυγερού

Το ξεκαθάρισμα
Συγγραφέας: Τειρεσίας Λυγερός
Ημερομηνία έκδοσης: 04/2026
ISBN: 978-618-5602-67-3
Σελίδες: 162

Εκδόσεις Κύφαντα

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Ένα νέο του μυθιστόρημα μας παρουσιάζει ο συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας Τειρεσίας Λυγερός, με τίτλο «Το ξεκαθάρισμα». Το βιβλίο του κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2026 από τις εκδόσεις «Κύφαντα» και είναι αρκετά ενδιαφέρον και συναρπαστικό. Παρότι ολιγοσέλιδη η ιστορία που φιλοξενείται σ’ αυτό (μόλις 162 σελίδες για την ακρίβεια), δε στερείται μυστηρίου και ενδιαφέρουσας πλοκής. Απεναντίας, η υπόθεσή της είναι αρκετά αινιγματική και επιτηδευμένα μπερδεμένη, ώστε να προκαλεί ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και φυσικά την περιέργειά του για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Μια σειρά από ανεξιχνίαστοι φόνοι καθηγητών του Πρότυπου Πανεπιστημίου, που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν ασύνδετοι μεταξύ τους, θα προκαλέσουν μεγάλο πονοκέφαλο στον αστυνόμο Ανδρέα Σεβαστιανό. Η προσπάθειά του να βρει την άκρη του νήματος ή έστω κάποια ενδεικτικά στοιχεία που θα οδηγήσουν στον εντοπισμό του ενόχου ή των ενόχων των φόνων αυτών μένει εντελώς άκαρπη. Οι φόνοι, όμως, πληθαίνουν και αυτό προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία στον αστυνόμο για το τι πραγματικά συμβαίνει και ποια είναι τα κίνητρα που οδηγούν στην αφαίρεση τόσων ζωών.

Η ιστορία είναι καλογραμμένη, αρκετά επιμελημένη και έξυπνα δομημένη, ώστε να είναι ευκολοδιάβαστη. Πράγματι διαβάζεται απνευστί. Η κινηματογραφική ροή της και οι ρεαλιστικοί της διάλογοι βοηθούν αρκετά σ’ αυτό, κι έτσι διατηρείται αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Δε λείπει φυσικά το ερωτικό στοιχείο, αλλά όχι σε πολύ μεγάλο βαθμό, όπως συμβαίνει σε άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα. Εκείνο στο οποίο δίνει μεγάλη έμφαση ο συγγραφέας είναι το κοινωνικό στοιχείο, καθώς θίγει αρκετά μερικά από τα πιο σοβαρά κοινωνικά θέματα που ταλανίζουν διαχρονικά τον άνθρωπο και την κοινωνία γενικότερα, όπως είναι το θέμα της εκμετάλλευσης και της αδικίας, του συμφέροντος και της χρήσης βρώμικων μέσων για την προσωπική εξέλιξη και την καθολική αποδοχή. Η σημαντικότητα των δημοσίων σχέσεων που δε σχετίζεται με τις δεξιότητες και τα ταλέντα των πραγματικά άξιων, αλλά με τη διαπλοκή και την οικονομική τους υπεροχή, πρωταγωνιστεί εις βάρος της ανωνυμίας και της έλλειψης υποστηρικτικής βοήθειας. Το βήμα φαίνεται να δίνεται πάντα σε όλους εκείνους που είτε λόγω της οικονομικής τους επιφάνειας είτε της θέσης της οποίας κατέχουν επαγγελματικά βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση, μεγαλώνοντας ακόμα περισσότερο το χάσμα μεταξύ της ουσίας και του φαίνεσθαι.

Η διαπλοκή, θα αισθανθεί ο αναγνώστης, υπάρχει και ανάμεσα στους υπηρέτες του πνεύματος, στους πανεπιστημιακούς κύκλους και σε εκείνους που έχουν τη δύναμη λόγω της θέσης τους να προδιαγράψουν το μέλλον των συνανθρώπων τους και όχι πάντα για το καλό τους. Η διαφθορά, θα αντιληφθεί, δεν κάνει εξαιρέσεις και δυστυχώς οι συνέπειες είναι δραματικές από κάθε άποψη. Η ρηχότητα ακόμα και των ανθρώπων των γραμμάτων αποδεικνύεται με τον πιο αξιοθρήνητο τρόπο. Εκμεταλλευτές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ισοπεδώνουν κάθε ηθική αξία για λόγους προσωπικής προβολής και εξέλιξης.

Τα ερωτήματα που τίθενται εύλογα είναι: Πώς μπορεί να ξεφύγει κανείς από ένα τέτοιο σάπιο σύστημα; Πώς μπορεί να διαπρέψει χωρίς να αναγκαστεί να εξευτελιστεί, να αλλοιωθεί και να αλλάξει; Φαίνεται δύσκολο εγχείρημα και ίσως ακατόρθωτο. Οι λίγοι καταπατούν τους πολλούς, ενώ το εγώ υπερπροβάλλεται για να κρύψει τις βαθύτερες αδυναμίες του, που τελικά είναι πολλές. Οι αυτοχειρία γίνεται σανίδα σωτηρίας για εκείνους που θεωρούν ότι έχασαν τα πάντα, παρόλο που δεν το άξιζαν. Και η εκδίκηση γίνεται σκοπός ζωής για εκείνους που αγάπησαν, μα δεν κατάφεραν να ευτυχήσουν, επειδή η ζωή τους φέρθηκε σκληρά.

Ο συγγραφέας, πέρα από την προβολή της κοινωνικής ανισότητας, που ευτελίζει την οποιαδήποτε προσπάθεια του ανθρώπου να εξελιχθεί με την αξία του και όχι με τη χρήση ύπουλων μέσων, αγγίζει επιδερμικά και κάποια σημαντικά θέματα ψυχολογίας. Επιχειρώντας να αναλύσει το προφίλ του αστυνόμου Σεβαστιανού εξηγεί μέσω των ηρώων του πώς τα παιδικά τραύματα των ανθρώπων παραμένουν τραύματα και στη μετέπειτα ζωή τους και γιατί απαιτείται πολλές φορές η επιστροφή της σκέψης στην παιδική τους ηλικία προκειμένου να εξηγηθούν οι επιθετικές τους συμπεριφορές, οι οξύθυμες και αδικαιολόγητες κινήσεις τους, που, αν μη τι άλλο χρίζουν, ιδιαίτερης προσέγγισης και φυσικά βοήθειας.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ