Πήγα σ’ ένα πανηγύρι προχθές. Είχε μουσική και μπόλικο φαγί. Πολύς κόσμος ήταν και πολλοί τουρίστες. Η μουσική ήταν ξεσηκωτική και πολύς κόσμος μεράκλωσε. Αυτό ήταν η αιτία να ξεσηκωθεί ένας τουρίστας να χορέψει βαλς κι ύστερα, να κάνει πρόταση γάμου στο κορίτσι του.
Οι μουσικοί κατάλαβαν το σχέδιο του νεαρού και σταμάτησαν τα όργανα. Γονάτισε αυτός πια όλο γλύκα και καμάρι μπροστά στα πόδια της κοπελιάς, της έδωσε το δαχτυλίδι και τη ρώτησε αν θα τον παντρευόταν. Εκείνη του είπε το ναι με την πρώτη, όχι τίποτα, μη τυχόν ο φίλος της το μετανιώσει και δεν ήθελε ύστερα να την παντρευτεί.
Μετά την πρόταση έπαιξαν πάλι οι μουσικές και τα κλαπατσίμπαλα, το σκοπό τον ξένο για το γάμο, που παίζει στα έργα στην τηλεόραση. Πάνω στην ώρα, να ένας σερβιτόρος απ’ το καφενείο και έδωσε στο ερωτευμένο ζευγάρι απ’ ένα μπουκαλάκι ρακί διαφημιστικό. Ο γαμπρός απ’ τη χαρά του κι απ’ τη μουσική μεράκλωσε. Άνοιξε τα δυο τα μπουκαλάκια του ούζου και τα’ πιε μονορούφι κι ανέρωτα!
Έ, ρε μανούλα μου! Κι άρχισε τους χορούς! Τι τσιφτετέλι χόρευε, τι ζεϊμπέκικο, τι καρσιλαμά, τι καλαματιανό, τι τσάμικο, μόνο στο ταψί που δεν χόρεψε! Τον συνόδευε και η νύφη! Όχι ότι ήξεραν όλους τους χορούς, αυτοσχεδίαζαν! Έσερνε το χορό ο γαμπρός καθοδηγούμενος απ’ το ρακί, ακολουθούσε και η νύφη και οι άλλοι οι άνθρωποι που χόρευαν! «Τραβάτε με κι ας κλαίω!»
Σε μια φάση, ανέβηκε ο γαμπρός πάνω σε μια καρέκλα ξύλινη και χόρευε τσιφτετέλι και καθώς ήταν μεγαλόσωμος, σπάει η καρέκλα και πάρ’ τον κάτω. Ο κόσμος ξεράθηκε στα γέλια. Η νύφη πήγε κοντά του και τον βοήθησε να σηκωθεί επάνω και καλά που δεν χτύπησε ο ευλογημένος! Και πάλι καλά που πάνω στο μεθύσι του δεν πήρε πίσω την πρόταση γάμου!
Η ώρα η καλή στα παιδιά, απ’ όπου και να ήταν, με το καλό να γίνει κι ο γάμος τους! Ας είναι καλά που μας έκαναν και γελάσαμε, γιατί τώρα τελευταία, με τα τόσα βάσανα που έχουμε, ξεχάσαμε πως του γέλιο βγήκε απ’ τον Παράδεισο!
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (ΣΤΑ ΑΓΙΑΣΣΩΤΙΚΑ -ΜΥΤΙΛΗΝΙΑ)
Πήγα σ’ ένα παναγύρ’ προυψές. Είχι μουσική τσι μπόλ’κου φαγί. Πουλύς κόσμους ήνταν τσι πουλλοί τουρίστις. Γη μουσική ήνταν ξισηκουτ’κή τσι πουλύς κόσμους μιράκλουσι. Αυτό ήνταν γη αιτία να ξισ’κουθεί ένας τουρίστας να χουρέψ’ βαλς τσι ύστιρα, να ποίς πρότασ’ γάμου στου κουρίτσ’ ιτ.
Γοι μουσικάντις καταλάβαν του σχέδιου τ’ νιαρού τσι σταματήσαν τα όργανα. Γουνάτ’σι αυτός πλιά όλο γλύκα τσι καμάρ’ μπροστά στα πουδάρια τ’ς κουπιλιάς, τ’ς δώτσι του δαχ’λίδ’ τσι τ’ ρώτ’σι αν θα τουν πανρεύγουντουν. Τσείνιαν τ’ είπι του ναι μη τ’ πρώτ’, όχ’ τίπουτα, μη τυχόν γιου φίλους ιτ’ς του μιτανιώσ’ τσι δεν ήθιλι να τ’ παντριφτεί ύστιρα.
Μιτά τ’ πρότασ’ παίξαν πάλι γοι μουσικές τσι τα κλαπατσίμπαλα, του σκουπόν τουν ξιν’κόν για του γάμουν, που παίζ’ στα έργα στ’ τηλιόρασ’. Πάνου στ’ν ώρα, να ένα γκαρσόν απ’ του καφινέ τσι δώτσι στου ιρουτιβμένου ζιβ’γάρ’ απ’ ένα μπουκαλέλ ρατσί διαφημιστικό. Γιου γαμπρός απ’ τ’ χαρά τ’ τσι απί τ’ μουσική μιράκλουσι. Ήν’ξι τσι τα δυο τα μπουκαλέλια του ρατσί τσι τα’ πιει μουνουρούφ’ τσι ανέρουτα!
Έ, ρε μανούλα μ’! Τσι αρχίζ’ τ’ς χουροί! Τι τσιφτιτέλ’ χόριβγει, τι ζιιμπέκ’κου, τι καρσιλαμά, τι καλαματιανό, τι τσάμ’κου, μόνι στου ταψί που δεν ιχόριψι! Τουν συνόδιβγι τσι γη νύφ’! Όχ’ ότι ξέραν ούλ’ τ’ς χουροί, αυτουσχιδιάζαν! Έσιρνι του χουρό γου γαμπρός καθουδηγούμινους απ’ του ρατσί, ακ’λούθα τσι γη νύφ’ τσι γοι αλλ’ γοι αθρώπ’ που χουρέβγαν! «Τραβάτι μι τσι ας κλαίγου!»
Σε μια φάσ’, ανέβ’τσι’ γου γαμπρός πάνου σι μια καρέκλα ξύλιν’ τσι χόριβγι τσιφτιτέλ’ τσι καθώς ήνταν μιγαλόσουμους, σπάγ’ γη καρέκλα τσι πάρ’τουν κάτου. Γιου κόσμους ξιράθ’τσι στα γέλια. Γη νύφ’ πήγι κουντά τ’ τσι τουν βουγήθ’σι να σκουθεί απάνου τσι καλά που δεν ιχτύπ’σι γου βλουγ’μένους! Τσι πάλι καλά που πάνου στου μιθύσ’ ιτ’ δεν πήρι τ’ πρότασ’ γάμου πίσου!
Ηγ’ ώρα γη καλή στα μουρά, απ’ όπ’ τσι να ήνταν, μι του καλό να γίν’ τσι γιου γάμους τουν! Ας είνι καλά που μας κάναν τσι γιλάσαμι, γιατί τώρα τιλιφταία, μι τα τόσα βάσανα που’ χουμι, ξιχάσαμι πους του γέλιου ίβγι απ’ τουν Παράδεισου!
0 Σχόλια