Βιβλιοκριτική: "Τα Κλαιράκια" του Γιάννη Ν. Παληού | Γράφει ο | Γράφει ο Δημήτρης Φρεζούλης

 

Τα Κλαιράκια
Μια αληθινή διαδρομή στην Κατοχή, στη θάλασσα, στον χρόνο
Συγγραφέας: Γιάννης Ν. Παληός
Ημερομηνία έκδοσης: 11/2025
ISBN: 978960-632-237-2
Σελιδες: 136
Εκδόσεις: Άλφα Πι

Γράφει ο Δημήτρης Φρεζούλης

ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΨΑΡΑΔΕΣ

Πόσα βιβλία έχει εκδώσει; Μάλλον και ο ίδιος έχει χάσει το λογαριασμό, αλλά να επιτέλους που εκδίδει ένα βιβλίο γραμμένο από τον ίδιο. Και η έκπληξη δεν είναι μεγάλη όσον αφορά τη γλώσσα, αφού είναι δοκιμασμένος από δελτία τύπου και άρθρα. Γιατί ο Γιάννης Παληός εκδίδει βιβλία αλλά και ο ίδιος έχει το χάρισμα να είναι άψογος και τέλειος γράφοντας ένα βιβλίο. Θα έλεγα ότι η γραφή του παραπέμπει στο κλασικό στυλ και γι αυτό και διαβάζεται όχι μόνο ευχάριστα αλλά και απνευστί.

«Τα Κλαιράκια», που κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τις εκδόσεις -ποιες άλλες;- άλφα πι, κρύβουν ένα μυστήριο ως τίτλος, αλλά η ουσία τους είναι απόλυτα ανθρώπινη και ιστορική. «Κλαίρη» ήταν το όνομα του πλεούμενου του παππού και από αυτό τα παιδιά του αποκαλούνταν «Κλαιράκια». Μάλιστα οι ψαρομανάβηδες φώναζαν στην αγορά «έχουμε ψάρια των Κλαιρακιών».

Είναι η ιστορία της οικογένειας Παληού, από τον προπάτορα μέχρι τα παιδιά του που έγραψαν τη δική τους ιστορία τόσο στη θάλασσα όσο και στη στεριά. Μια διαδρομή στον χρόνο που είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και προπάντων αγάπη που κληρονομούταν από γενιά σε γενιά.

Συναίσθημα, συγκίνηση, περιπέτεια αλλά και τρυφερότητα χαρακτηρίζουν τη νουβέλα του Γιάννη Παληού για τον πατέρα του. Ξεκινώντας από τον ψαρά παππού Αντώνιο και τη μάνα Στέλλα που απόκτησαν τέσσερα παιδιά, αλλά με τη Στέλλα να αφήνει την τελευταία πνοή της στη γέννα του τέταρτου. Ετσι η ορφάνια βασιλεύει στο σπίτι. Δύσκολα και φτωχικά τα χρόνια επιβαρύνονται και από την Κατοχή και την απόδραση του Νικολάου στη Μέση Ανατολή. Μια απόδραση που είναι μακρόχρονη και σημαδεύεται από διάφορα στάδια. Υπηρέτησε στο Ναυτικό και στο θωρηκτό Αβέρωφ, όμως η αγωνία και η αγάπη για τους δικούς του τον κάνουν να παραιτηθεί και να επιστρέψει στη Χίο.

Με την επιστροφή στο νησί μαζί με τον αγαπημένο αδελφό του Δημήτριο ασχολούνται με το ψάρεμα, ο Νικόλας νιώθει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα για την μετέπειτα σύζυγό του Χριστίνα, αποκαθιστούν την αδελφή τους και άφήνουν εποχή με τα ψαρέματά τους. Κάποια στιγμή ο κύκλος του ψαρέματος κλείνει, αφού μεγαλούργησαν ως ψαράδες και τα ψάρια τους ήταν φημισμένα και γινόταν ανάρπαστα. Ετσι ο Νικόλαος μπαρκάρει, αρχικά ως λοστρόμος και στη συνέχεια ως ανθυποπλοίαρχος.

Ο Νικόλαος είχε την ευλογία η οικογένειά του να μεγαλώνει αποκτώντας δυο αγόρια και δυο κορίτσια, αλλά και τη μεγάλη ατυχία να χάνει το γιο του Αντώνη, αλλά να καμαρώνει τον Γιάννη για την πρόοδό του. Εφυγε πλήρης ημερών στα 96 χρόνια του και άφησε πίσω του ένα παράδειγμα ζωής, μια παρακαταθήκη ήθους, πίστης και αξιοπρέπειας που μένει ζωντανή στις καρδιές όλων όσοι τον γνώρισαν και τον αγάπησαν.

Τον είχα γνωρίσει από κοντά από τότε που είχα την πρώτη επαφή μου με τον Αντώνη και τον Γιάννη. Πραγματικά ήταν ένας ευσεβής, καλός χριστιανός, καλοσυνάτος άνθρωπος με ανοικτή καρδιά και χαιρόμουν όποτε βρισκόμασταν στο τυπογραφείο. Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ