Συνήθως είναι γένους θηλυκού, όχι όμως πάντα. Υπάρχουν και άνδρες υπερήφανοι και αλαζόνες. Βέβαια, όσον αφορά τον «αρχοντοχωριάτη» με πρόλαβε ο Μολιέρος... Η αρχοντοχωριάτισσα είναι η φαντασμένη, η κενόδοξη ψυχή, που ενώ δεν έχει γνώσεις, ομορφιά, κ.λπ. χαρίσματα, εντούτοις νομίζει πως κάποια είναι. Ένα είδος της φαντασιόπληκτης Μαντάμ Σουσού.
Φορεί φανταχτερά ρούχα, μακιγιάζ, μαλλί στην τρίχα, άρωμα όντε τουαλέτ, αλλά άμα ανοίξει το στόμα της, «φεύγουν οι μύγες και τα κουνούπια!». Μεγαλοπιάνεται, κάνει παρέα με πλούσια άτομα και με κοινωνικά αξιώματα, και φυσικά δεν καταδέχεται να κάνει παρέα «με το λαουτζίκο».
Παριστάνει τη μορφωμένη, την παντογνώστρια. «Έχει καβαλήσει το καλάμι», γενικώς. Στην ομιλία της χρησιμοποιεί λέξεις αριστοκρατικές, με Αθηναϊκή προφορά, αλλά καμιά φορά πετά και καμιά χωριάτικη λέξη, έτσι, για να μη ξεχνιόμαστε!
Το περπάτημά της, κουνιστό και λυγιστό, ώστε να προκαλεί το θαυμασμό και την κολακεία, και γενικώς «ό,τι ήθελε προκύψει!».
Στην κριτική είναι σκληρή. Όλα της «ξινίζουν κι όλα της βρωμίζουν». Οπουδήποτε κι αν πηγαίνει, θέλει να είναι όλα «στην πένα», περιποιημένα, με ακριβή διακόσμηση! Κι αλίμονο αν δει κάτι που το θεωρεί φτηνιάρικο! Τότε, «ποιός θα δει το Θεό και δε θα Τον φοβηθεί!», σε συνδυασμό με το «δεν τους ξεπλένει ο Δούναβης ποταμός!».
«Όπου γλέντι και χαρά, η Βασίλω πρώτη!», όπως λέει και η παροιμία, με άλλα λόγια «πρώτο τραπέζι πίστα!» και με το φωτογράφο να καραδοκεί στη γωνία για πόζα και φωτογραφία! Όχι, παίζουμε! Εύκολα πιάνει φιλίες, με άτομα «της κλάσης» της, μα άλλο τόσο εύκολα τις χαλάει!
Έχει πολύ πλάκα, γενικώς! Στο «βωμό της κενοδοξίας και της αλαζονείας θυσιάζει» οικογενειακά πρόσωπα, φίλους, συνεργάτες, κ.λπ. Κάνει φιλίες και συνεργασίες της στιγμής και δε σκέφτεται ότι ο άνθρωπος δεν είναι για μια ώρα, αλλά για μια ζωή! Συμφεροντολόγα όσο δε φαντάζεται άνθρωπος! Άμα γίνει η δουλειά της, «μην είδατε τον Παναή».
Έχει ανασφάλειες για το τι θα φορέσει, το τι θα πει, αν γίνεται αρεστή στους άλλους και συνήθως πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο!
Και φυσικά, όλοι οι άλλοι φταίνε, εκτός από τον εαυτό της! Εκείνη είναι «τέλεια» σε όλα, «ο αλάνθαστος Πάπας» και όλοι οι άλλοι είναι σκάρτοι και λανθασμένοι. Για όλους και για όλες έχει έναν κακό λόγο να πει, μην τυχόν και πει κάτι καλό και πληρώσει φόρο!
Αυτά τα άτομα χρήζουν πολλή σάτιρα. Όρεξη να έχει κανείς να τα σατιρίζει και «να τα εργάζεται ψιλό γαζί!». Έχουν πολλή πλάκα, στην κυριολεξία.
Εγώ ξέρω να πω πως ο Χριστός όταν ήρθε στη γη συγχώρεσε όλων των ειδών τα παραπτώματα: Τους ληστές, τους φονιάδες, τις γυναίκες που έκαναν αμαρτωλή ζωή, κ.λπ., εκτός από τους φαντασμένους, τους αλαζονικούς και τους υπερήφανους ανθρώπους!
Από τα κεφάλαια ακόμα της Παλαιάς Διαθήκης έως τα κεφάλαια της Καινής, η παραπάνω διαπίστωση φαίνεται έντονα! Και ιδού ορισμένα παραδείγματα, και εννοείται ότι υπάρχουν κι άλλα: (Αλλά ο Θεός είναι ο Κριτής τον έναν ταπεινώνει… (Ψαλ.75,8)), (Βλέπει ο Κύριος από ψηλά τον ταπεινό και τον περήφανο από μακριά τον ξέρει (Ψαλ.138,6)), (Η Παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου που είπε ο Ιησούς Χριστός (Λουκ.18,9-14) & (Κορ.10,17-18) & (Ιακ.4,6-10) & (Ιακ.4,13-17)), κ.λπ. Ο υψωθείς, ταπεινωθείς και ο ταπεινωθείς, υψωθείς!
*Η ιστορία αυτή είναι φανταστική και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
0 Σχόλια