Βιβλιοκριτική: "Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι" της Véronique Ovaldé

Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι
Συγγραφέας: Véronique Ovaldé
Μετάφραση: Ροζαλί Σινοπούλου
Ημερομηνία έκδοσης: 06/2026
ISBN: 978-960-6893-68-1
Σελίδες: 372

Εκδόσεις: Gema

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Ένα νέο της μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στα ελληνικά η πολυγραφότατη Γαλλίδα συγγραφέας Βερονίκ Οβαλντέ από τις εκδόσεις Gema, σε μετάφραση της Ροζαλί Σινοπούλου, που πραγματικά εντυπωσιάζει και συγκινεί. Συγκεκριμένα κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2026 και φέρει τον τίτλο «Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι». Το περιεχόμενό του είναι κοινωνικό, καθηλωτικό και άκρως συναρπαστικό, και το θέμα που πραγματεύεται έχει να κάνει με μια οικογενειακή τραγωδία στη Σικελία.

Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Αΐντα, η τρίτη από τις τέσσερις κόρες της οικογένειας Σαλβατόρε, το θυμωμένο κοριτσάκι, όπως χαρακτηρίζεται στον τίτλο του βιβλίου - και όχι άδικα - η οποία επιστρέφει πίσω στην οικογένειά της, σε ένα μικρό νησί κοντά στη Σικελία, μετά από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια απουσίας. Ο λόγος της φυγής της είναι το γεγονός ότι στην ηλικία των οκτώ της χρόνων θεωρείται υπεύθυνη από τον αυταρχικό και βίαιο πατέρα της για την εξαφάνιση της μικρής αδερφής της Μιμί και ο οποίος μετά από την εξαφάνιση αυτή παύει πια να την αγαπά και να τη νοιάζεται. Μετά τη συμπλήρωση των δεκαέξι της χρόνων και ενώ η ατμόσφαιρα εντός της οικογένειας δεν έχει αλλάξει καθόλου, στέλνεται στο Παλέρμο, όπου και κόβει πια κάθε δεσμό μαζί της και κάθε επικοινωνία. Μια νέα οικογένεια αποκτά πλέον στη νέα της ζωή, αυτή των αποκομμένων και περιθωριοποιημένων ανθρώπων της πόλης, των μοναχικών και παραστρατισμένων, όπως άλλωστε αισθάνεται και η ίδια. Όταν δεκαπέντε χρόνια αργότερα πεθαίνει ο πατέρας της, η Αΐντα λαμβάνει πρόσκληση για να επιστρέψει και να συναντηθεί και πάλι με τις δύο μεγαλύτερες αδερφές της και τη μητέρα της στο νησί. Εκεί φυσικά διαπιστώνει ότι η εξέλιξη και της δικής τους ζωής δεν είναι και τόσο ευχάριστη και συναρπαστική, ζηλευτή και υπέροχη, όπως θα περίμενε. Τι είναι όμως αυτό που προκάλεσε όλη την ασχήμια στην ψυχή, στη ζωή και στην καθημερινότητά τους; Γιατί εξακολουθεί να είναι θυμωμένη η Αΐντα και ποιες μνήμες ξετυλίγονται εντός της εκεί, στο πέτρινο παγκάκι που παραμένει αναλοίωτο ενώ όλα μοιάζουν να έχουν αλλάξει; Πόση αγαλίαση θα φέρει εντός της η αποκάλυψη της αλήθειας που για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μένει κρυφή;

Η συγγραφέας παρουσιάζει βήμα προς βήμα την τραγική πορεία μιας οικογένειας που δεν κατάφερε ποτέ της να ευτυχίσει, λόγω της αυταρχικότητας ενός πατέρα αφέντη και λόγω ενός ανεξήγητου μυστηρίου που περιστρέφεται γύρω από την εξαφάνιση της μικρής Μιμί. Κρυμμένα μυστικά, ανείπωτες κουβέντες, διστακτικότητα και σιωπή, μίση και σκληρότητα δένουν αυτή την ιστορία που εξελίσσεται με αργό και σπαρακτικό ρυθμό για να προκαλέσει συναισθηματική αναστάτωση, αγωνία, έντονο ενδιαφέρον αλλά και λύπη στον αναγνώστη. Σε όλη αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα που ξετυλίγεται μπροστά του, η συγγραφέας φροντίζει να εμπλουτίζει τις περιγραφές της με σημαντικές δόσεις χιούμορ, ώστε να σπάσει η μονοτονία και η καταθλιπτικότητα μιας ανιαρής και πληκτικής οικογενειακής κατάστασης που πατάει πολλές φορές φρένο στην αποκατάσταση και ομαλοποίηση των συγγενικών σχέσεων και στην αγωνιώδη προσπάθεια των απομακρυσμένων αδερφών να χτίσουν απ’ την αρχή την κοινή τους ζωή, δίνοντας φρέσκο αέρα και ουσιαστικό νόημα στη μετέπειτα κοινή τους πορεία.

Η συγγραφέας πετυχαίνει στο βιβλίο της αυτό να αποτυπώσει με ρεαλιστικό, μεστό και καλογραμμένο τρόπο, αλλά και με ένα ιδιαίτερο προσωπικό και ξεχωριστό ύφος που προκαλεί επιτηδευμένα στο έργο της ένα είδος οικειότητας με τον αναγνώστη της, το δράμα μιας οικογένειας που κουβαλά εντός της πολλά ψυχικά τραύματα και που παρά το πέρασμα του χρόνου εξακολουθούν να παραμένουν ανοιχτά. Το λεξιλόγιό της είναι αρκετά απαιτητικό, γεγονός που δυσκολεύει σε πολλά σημεία την ανάγνωση, ειδικότερα όταν αυτή πραγματοποιείται επιδερμικά, όχι δηλαδή αρκετά εστιασμένα.

Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων και του συναισθηματικού τους κόσμου είναι αρκετά επιμελημένη και προσεκτική, ώστε να καθρεφτίζει με ακρίβεια όλα όσα η συγγραφέας επιχειρεί με μαεστρία να παρουσιάσει. Ο αργός ρυθμός ξετυλίγματος της οικογενειακής τραγωδίας δικαιολογείται φυσικά από την αναπάντεχη ανατροπή στο τέλος της ιστορίας, που όχι μόνο εκπλήσσει τον αναγνώστη, αλλά ταυτόχρονα τον συγκινεί, τον ικανοποιεί και τον συναρπάζει.

Εν ολίγοις, η ιστορία αυτή δίνει έμφαση στον συναισθηματικό κόσμο των ηρώων που επιχειρούν να ανακάμψουν έπειτα από αμέτρητες εσωτερικές πληγές. Οι εικόνες που επαναφέρει η μνήμη περιγράφουν τα όμορφα τοπία ενός μέρους με πολλά πέτρινα παγκάκια που φέρουν τη δική τους ιστορία.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.