Βιβλιοκριτική: "Οι κορδέλες της εκδίκησης" της Σμαραγδής Μητροπούλου

Οι κορδέλες της εκδίκησης
Συγγραφέας: Σμαραγδή Μητροπούλου
Ημερομηνία έκδοσης: 03/2026
ISBN: 978-960-607-778-4
Σελίδες: 44

Εκδόσεις: Συμπαντικές Διαδρομές

Γράφει η Στέλλα Πετρίδου

Το νέο βιβλίο της συγγραφέα Σμαραγδής Μητροπούλου αφορά μια ιστορία ακατανίκητου πάθους. Μια ιστορία σκοτεινή και αρκετά μελαγχολική, στην οποία ο έρωτας, η εκδίκηση και η συγχώρεση ορθώνουν δυναμικά το ανάστημά τους για να επικρατήσει ο καλύτερος. Ένα πέπλο μυστηρίου απλώνεται γύρω από ένα ξεθωριασμένο κουτί, που κρύβει μέσα του ένα στοιχειωμένο παρελθόν, αυτό που όρισε αρνητικά τη μοίρα τριών ανθρώπων οδηγώντας τους σε ένα άδειο παρόν, πικρό και θλιβερό, τραυματισμένο από αθέατες πληγές, ωστόσο αρκετά οδυνηρές και υπαρκτές και συναισθηματικά αβάσταχτες σε κείνους που έλαχε να τις καρπωθούν. Πληγές που μια μακρινή κατάρα τους όρισε ως δώρο, ώστε να μένουν για πάντα υποτεγμένοι στο χθες, καταδικασμένοι στη μνήμη μιας παγιδευμένης αγάπης που δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, ίσως από φόβο ίσως κι από ντροπή. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το βιβλίο φέρει τον τίτλο «Οι κορδέλες της εκδίκησης» και κυκλοφορεί εδώ και λίγους μήνες -συγκεκριμένα από τον Μάρτιο του 2026- από τις εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές». Το εξώφυλλό του είναι αρκετά αποκαλυπτικό, καθώς απεικονίζει αυτά ακριβώς που θα απασχολήσουν τον αναγνώστη όταν θα εισχωρήσει στην υπόθεση της ιστορίας που φιλοξενείται στις εσωτερικές του σελίδες. Ένα κουτί, ένα ημερολόγιο και μία κόκκινη κορδέλα. Είναι τα τρία στοιχεία που κρατούν ζωντανό το ματωμένο παρελθόν τριών ανθρώπων, για να υπενθυμίζουν στους εναπομείναντες του παρόντος την οδύνη. Το πόσο η αλαζονεία, η έπαρση και η έλλειψη ενσυναίσθησης μπορούν να τραυματίσουν τη ζωή ενός ανθρώπου που εμπιστεύτηκε την καρδιά του σε λάθος χέρια, που έχτισε τα κάστρα των ονείρων του σε λάθος καλοκαίρι, το οποίο όμως γρήγορα έσβησε, για να δώσει τη σειρά του στο φθινόπωρο και τον χειμώνα, στην παγωνιά, την εγκατάλειψη και τον πόνο που επιφέρουν στην ψυχή του ανθρώπου η συνειδητοποίηση της υποκρισίας, της απάτης και της ψευτιάς.

Η συγγραφέας ξετυλίγει αργά και σταδιακά το νήμα της ιστορίας της, η οποία παρότι σύντομη και περιεκτική, δίνει την εντύπωση στον αναγνώστη ότι κουβαλά εντός της μια ολόκληρη ζωή. Και πράγματι, έτσι είναι. Ο έμπειρος αφηγηματικός τρόπος της Σμαραγδής Μητροπούλου, οι κοφτοί διάλογοι των ηρώων της και οι σύντομες περιγραφές της, που φωτογραφίζουν, ωστόσο, τις πιο σημαντικές στιγμές της ιστορίας της συμβάλλουν σημαντικά σ’ αυτό, όπως επίσης και το επιβεβλημένο μυστήριο που φροντίζει με επιμέλεια και συγγραφική μαεστρία να συμπεριλάβει εντός της, ώστε να διατηρηθεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, αλλά και η αγωνία του στα ύψη για το τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια.

Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου της είναι η Αριάδνη. Ένα κορίτσι αγνό, ευαίσθητο και ρομαντικό, που τόλμησε να ερωτευτεί το λάθος άτομο, τον Άγγελο, που την πλησίασε θαρρετά, προσφέροντάς της αυτά ακριβώς που λαχταρούσε η ψυχή της από κείνον εξαρχής, την προσοχή και τη φροντίδα. Μόνο που η προσέγγιση του Άγγελου ηταν σκόπιμη. Στόχο είχε την απόλαυση της στιγμής, την εκμετάλευση των τρυφερών συναισθημάτων της Αριάδνης, μέχρις ότου να επέλθει εντός του ο κορεσμός και κατά συνέπεια το τέλος της σχέσης τους. Ποια όμως είναι η αντίδραση της Αριάδνης έπειτα απ’ αυτό; Πώς αντιμετωπίζει την απογοήτευσή της; Πώς αντιδρά με την άσχημη κατάληξη της ερωτικής τους σχέσης και ο φίλος του Άγγελου, ο Αυγουθστής, ο οποίος τρέφει κρυφά βαθιά ερωτικά συναισθήματα για την Αριάδνη;

Το τέλος της ερωτικής ιστορίας είναι τραγικό, όπως και η κατάληξη των τριών ηρώων που αναμειγνύονται σ’ αυτήν. Η αδυναμία απεγκλωβισμού τους από το οδυνηρό τους παρελθόν, ίσως και η άρνησή τους να το ξεπεράσουν, μεγενθύνει τις εσωτερικές τους πληγές, οδηγώντας τους αναπόφευκτα σε συναισθηματικό αδιέξοδο. Τότε ακριβώς, τα φαντάσματα που τους κυνηγούν βρίσκουν την ευκαιρία για να δώσουν το δικό τους τέλος στην κοινή ιστορία τους, το οποίο, παρά την τραγικότητά του, φαίνεται να είναι λυτρωτικό για όλους.

Τα μηνύματα που περνάει η συγγραφέας στη σύντομη ιστορία του βιβλίου της είναι πολλά, μα το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ένα. Κανείς δεν πρέπει να εκμεταλεύεται τα συναισθήματα και τις αδυναμίες των άλλων ανθρώπων, γιατί στο τέλος το πληρώνουν ακριβά όλοι οι εμπλεκόμενοι. Οι αρνητικές και επώδυνες επιπτώσεις της εκμετάλευσης τραυματίζουν όχι μόνο το θύμα αυτής, αλλά και τον ίδιο τον θύτη, έστω κι αν αρχικά αδυνατεί ο ίδιος να το αντιληφθεί. Η γρήγορη φυγή απ’ τη ζωή εμφανίζεται συχνά ως λύση λυτρωτική, μόνο που αυτή δημιουργεί κι άλλες αβάσταχτες πληγές σε αυτούς που μένουν και που επέλεξαν τη σιωπή τους ως λύση, εξαιτίας της δειλίας τους και του φόβου της απόρριψης που ενδεχομένως επιφέρει η αποκάλυψη των συναισθημάτων τους. Στη ζωή όμως δεν πρέπει να στέκεται ο άνθρωπος δειλός, αντίθετα οφείλει να τολμά για να διεκδικεί την ευτυχία που του αξίζει, ακόμα κι αν δεν είναι απόλυτα βέβαιος για τη θετική εξέλιξη της προσπάθειάς του.

Εν ολίγοις, το βιβλίο αυτό είναι συγκλονιστικό και καθηλωτικό από κάθε άποψη. Διαβάζεται απνευστί, είναι ευκολοδιάβαστο, συγκινεί και προβληματίζει, και για όλους αυτούς τους λόγους συνίσταται ανεπιφύλακτα.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο: εδώ